Nevada & Mantess
Joshua Sutherland, neurochirurg, amateur astroloog/fotograaf
Augustus, Perseiden, nachtfotografie, sterrenhemel, Nevada, tent/kamperen
Laag gebrom, gevangen in licht/ energie
Kampeerplaats wordt geheel intact maar zonder Joshua teruggevonden door vader, Dr John-James
Sutherland (Jay-Jay voor fam.-vrienden) in gezelschap van Debby Moreley, de vriendin van
Joshua. JJ was vroeger werkzaam als arts in het leger in Area 51, ten tijde van het Roswell
incident.
Debby Moreley een vooraanstaand anaesthesiste van het prestigieuze Nevada StateHospital, tevens
verantwoordelijk voor beleidvoering en algemeen directielid.
Vrienden en collegae van Joshua,waaronder Jarrod&Marge Mclinsky, zoektocht na uitblijven
contact via welke vorm dan ook.
Politie doet niets, no lead.
Op kamp wordt camera (met de lens omhoog) gevonden van Joshua, bevat info, laatste time-
release shot lijkt overbelicht.
Duncan O`Brian,soft-ware ontwikkelaar en vriend van Joshua, wil deze data met een nieuw te
ontwikkelen programma onderzoeken.
Ontdekt dat je time-release opnamen kunt "pellen"en deze lagen opnieuw kunt samenstellen in
beelden zoals vroeger frame to frame techniek werd gebruikt om films te bewerken.
Èèn van de beelden laat Joshua zien, zwevend hoog boven de grond, gevangen in licht, tegen een
achtergrond van wat een donkere sterrenhemel lijkt. Plaatsing van de sterren blijkt echter niet
overeen te komen met de sterrenhemel van die nacht(datum foto).
Joshua, ondertussen, gevangen in licht neemt waar dat hij zweeft, geen controle over lichaam.
Neemt waar dat hij wordt verplaatst, "reist" , vangt flarden op van een voor hem onbegrijpelijke
"taal".
Licht dimt, nrg niet. Communicatie lijkt niet te lukken tot Joshua het gevoel heeft "kortsluiting"in
zijn hoofd te hebben, in de vorm van kleine "stroomstootjes" die niet pijnlijk zijn maar een kort
geluid, "white-noise", binnen in zijn brein produceren. Als een soort van Morse-code, vroeger
gebruikt op schepen en in vliegtuigen om te kunnen communiceren met hun basis, dringt het
langzaam tot hem door dat dat de manier is waarop deze entiteit met hem probeert te
communiceren. Leert de "klik-communicatie" en komt uiteindelijk op hun planeet, waar hem, nog
steeds ” gevangen in het licht en NRG “een blik op hun samenleving wordt gegund.(als door een
verrekijker, tunnelvision). De terugreis echter verloopt niet zonder problemen en zijn “dropping” is
niet op de juiste locatie op aarde. Niet zo bijzonder ver van het punt van oorsprong, echter wel in
een ietwat benarde situatie. Het ondergrondse en op papier niet bestaande onderzoeks en evaluatie
centrum van de commissie van buitenaardse zaken.(door het foutief ingeven van de
“landings”coördinaten door een medewerker, de coördinaten van de basis ). Ook wel bekend als
NICAP. (National Investigations Committee on Aerial Phenomena). Bovengronds komt de
zoekactie van betrokkenen tot een climax, wanneer blijkt dat er nogal wat CIA achter zit. De val
van de CIA sluit zich rondom Jarrod & Marge, Duncan, Debby, Joe en JJ.
Duncan heeft inmiddels ontdekt dat de “sterrenhemel” op de time-release foto,waarin Joshua in
licht gevangen boven de aarde zweeft, de romp van een gigantisch ruimteschip moet zijn. Met
nieuw ontwikkelde software en technieken( waarbij de data tot in enen en nullen wordt
teruggebracht en in uitvergrootte schaal weer volgens het door hem bedachte layer-on- layer
system gereconstrueerd) weet Duncan de opname zodanig te bewerken dat de achtergrond als
constructie zichtbaar wordt. De door deze techniek zichtbaar gemaakte tekens en uiterlijke
kenmerken wordt het geheel al snel “ de vliegende steen van Rossetta” genoemd. De steen van
Rosetta werd gevonden door de Fransen in Egypte , is beschreven met Egyptische en Griekse
tekens, Jean-Francois Champollion is mede daardoor in staat geweest het spijkerschrift te
ontcijferen.
De schrijver Ehrich von Däniken van “Waren de Goden Kosmonauten”zou zich verheugd hebben
uitgelaten over zo`n buitenkans om met buitenaardsen in contact te treden. Maar wie en waar
waren zij?
HET NEVADA EXPERIMENT
-----------------------------------------------
“Wie kampeert er in hemelsnaam in de woestijn voor een paar van die rottige foto`s?” Je kunt ze
voor een habbekrats downloaden van internet so “What`s the b..f..point?!?!?!?” Zijn onbegrip en
taalgebruik zijn gewoon voor wie hem kent, maar voor wie dat niet geld komt ie over als een boer
die niet heeft geleerd wat het is om in de stront te worden getrapt, alleen hoe die er uit komt. Die
gedachten kwamen op in het hoofd van inspector lt. Joe Corey, special investigations cold cases
Nevada Special Forces.Bestuurlijke uitkomst had ervoor gezorgd dat hij hier in deze godvergeten
uithoek was terecht gekomen, bovendien “cold cases” gingen over het algemeen toch over lang
geleden, niet opgeloste zaken? Dit hele gebeuren was amper drie dagen oud! Dit kon dus alleen
maar betekenen dat er iets hèèl anders aan de hand was dan er werd voorgesteld!, zo stelde Joe
vast. Doordat een vriendje van een vriendje van een vriendje erop aan had gedrongen dat deze
“zaak” tot op de bodem moest worden uitgezocht, hadden zijn bazen besloten dat uitgerekend hij
de uitgelezen persoon was die dit klusje wel kon klaren. Hij was toch al lang niet meer op
“vakantie”geweest luidde de beweegreden ter meerdere motivatie. Hij haatte dat.” Dus juist omdat
je niet getrouwd bent of een relatie hebt en ook vooral omdat ze weten dat je moeilijk NEE zegt,
ben je eigenlijk altijd de lul”, had hij z`n chef toegeschreeuwd, waarop deze slechts instemmend
knikte en hem de deur wees. De lul. Feitelijk had hij altijd al een hekel aan geschiedenis gehad,
dus hoe hij ertoe was gekomen om bij de divisie cold cases te gaan werken, was zelfs voor hem op
dit moment een vraagteken. Hoewel dan geen historicus, toch maar aan de slag! Probleem bij deze
zaak was dat er geen plaats van betekenis in de buurt van het plaats delict lag. Het dichtsbijzijnde
plaatsje Desert Sands Nevada County, met een populatie van zo`n vierhonderd zielen, beschikte
niet eens over een behoorlijke internetverbinding, laat staan dat de lokale dienders hem van enige
dienst zouden kunnen zijn.
-------------------------------------
Frances Parker, werkzaam bij het ministerie van justitie op het parket van de rechtbank van
Nevada`s County Sherrifs Office, las zich in het dossier in als voorbereiding op de zaak waarin de
behandeling van Joshua`s verdwijning en de reactie, althans het ontbreken daarvan, van de politie
hierop. Tot op ministerieel niveau waren er vragen gesteld in verband met deze misterieuze
verdwijning. Het zou haar taak zijn om het onderzoek hierin op te starten en te leiden. Wat een
gedoe trouwens, er verdwenen in de U.S. dagelijks mensen waarvan het merendeel gewoonweg
niet eens teruggevonden wenste te worden! Zeker een hèèl belangrijke dan! Anders kon zij
hiervoor geen logische verklaring vinden. Voordat er op dit niveau aan de bel werd getrokken,
moest er echt wel wat gebeuren! Zij liep haar bureau binnen en stalde het rapport op haar
werktafel, spreidde de diverse rapportages van de diverse disciplines over de hele werktafel uit en
sprak tot zichzelf, ”OK, waar te beginnen?” Eigenlijk had ze direkt al een antwoord op die vraag
en stelde vast dat zij als eerste een assistent(e) nodig had om het geheel in goede banen te geleiden.
Bovendien zou dat een beëdigd persoon moeten zijn, dit in verband met het feit dat het een TOP-
SECRET stuk betrof. Gelukkig was het aan haar om die persoon aan te stellen en wist ook direkt al
wie dat zou zijn: de zeer integere en uitermate betrouwbare Pat”spaghetti”Lorenzo. Met hem had
zij al meerdere zaken tot een goede uitkomst gebracht en hoopte dat hij beschikbaar zou zijn. Zijn
rijzige gestalte dwong altijd respect af en je zou hem niet durven tegenspreken! Snel pleegde zij
enkele telefoontjes alvorens erachter te komen dat Pat”buiten de stad” verbleef, tenminste voor een
paar dagen en wellicht een week of meer! Eigenlijk kon niemand haar vertellen waar hij was en
hoe te bereiken. Jammer! maar dat gebeurde de laatste tijd wel vaker. Ze stuurde een berichtje naar
zijn 06 en hoopte dat hij snel zou reageren, ze besloot hem 8 uur te geven. Intussen zou zij een
schema maken met behulp van een presentation-wall waarop op plaats datum, tijd en vorm van
gegevens te zien zou zijn hoe, van wie en wat voor informatie er eigenlijk allemaal was,deze
analytische benadering van alle data zorgde voor overzicht en zouden snel tot resultaat moeten
leiden.
-------------------------------------------
Joshua maakte zijn kamp op en bedacht dat het alweer een tijd geleden was dat hij zo alleen in de
woestijn het lange weekend zou doorbrengen. Hij had er echt zin in en zette snel z`n tent op en
bereidde het kamp op voor de nacht. Zijn camera`s keek hij na en stelde nog het een en ander af,
ISO ging van 400 naar 1600, lensen werden schoongemaakt en alles werd klaar gelegd om de
eerste de beste meteoriet in z`n baan vast te leggen. Hij dacht even aan Debby, die had graag mee
gewild maar kon geen tijd vrijmaken wegens haar werk. Zij zou samen met haar collega en
gezamelijke vriend Will Springer het ,dit jaar in Nevada te houden, symposium over de
bijwerkingen van bepaalde neuroleptica gebruikt bij anaesthesie, voorbereiden en uitwerken.
Ongewild dacht hij terug aan z`n studententijd, alwaar hij op het dak van de faculteit geneeskunde
menig heldere nacht had doorgebracht. Uit die periode van “hemelstaren” was ook z`n liefde voor
fotografie van diezelfde heldere sterrenhemels voort gekomen. Met name de periode in Augustus
waarbij de aarde in de baan van de Perseiden komt en er veel meteoren ofwel sterrenregens aan de
hemel te zien zijn hadden zijn voorkeur juist van wege deze , vaak spectaculaire sterrenregens.
Niet alleen de sterrenregens maar ook de, al dan niet afgestudeerde collegae van het andere
geslacht konden hem zulke nachten in vervoering brengen. De avond viel en ondanks de hitte van
de dag kon de nacht vreselijk koud zijn en rolde hij zijn slaapzak in de tent uit om na het
fotograferen direkt te kunnen gaan slapen. Na het bereiden van een simpele doch voedzame
maaltijd, installeerde hij zich voor de eerste sessie buiten de tent op z`n uitvouwbare lichtgewicht
stoel. Langs de rand van de woestijn waren in de verte de contouren van het gebergte dat de
woestijn omsloot zichtbaar, met rechts van hem nog de schemering van de dag en links van hem de
inkomende nacht, alwaar de eerste sterren al zichtbaar werden. Het brekende zonlicht gaf de hemel
een prachtige oranje-rode gloed en markeerde de overgang naar de nacht, hij zat in de “twilight
zone”! Alsof hij zittend in een pan, staken de bergen rondom hem scherp af tegen de
avondschemering. Het beloofde een mooie strakke nacht te worden en hij hoopte, terwijl hij zijn
camera`s aan een laatste inspectie onderwierp, op een flink aantal meteorieten. Maar voor het
zover was zette hij zich in z`n lichtgewicht alu stoeltje en zakte na enige tijd weg in een tukje na de
maaltijd. Hij schrok wakker van een laag, zeer laag monotoon brommend geluid. Z`n camera was
uit zijn hand gevallen en de andere camera`s lagen nog op hun plek. Juist nu was hij overmand
door vermoeidheid en in slaap gevallen! Juist nu! Maar waar kwam dat geluid toch vandaan! Nog
nooit zoiets gehoord en hij keek in onbegrip z`n omgeving af, maar buiten het feit dat het geluid
steeds intenser werd kon hij niets ontdekken. Snel greep hij z`n camera en stelde hem in op time-
release mode,sluitertijd zou hij nog wel zien wanneer het vuurwerk begon en wachtte af. De
snelweg kon zo`n geluid toch niet voortbrengen? dacht hij, te ver weg! Even overwoog hij de
mogelijkheid van overheidsperikelen, een militaire oefening wellicht! Zijn gepeins werd afgeleid
door een licht in de verte dat met rasse schreden naderbij kwam, een auto? Maar dat aanzwellende
gebrom leek wel vanuit dezelfde richting te komen! Snel berekende hij de resterende tijd tot het
licht van die “auto”hem bereikt zou hebben , stelde de sluitertijd in en drukte z`n camera daarop af.
Het licht omsloot hem veel eerder dan hij verwachtte en het werd stil, hij ervaarde een vreemd
soort vredigheid en zijn lichaam ontspande, hij had hier geen controle meer over. In plaats van de
door hem verwachtte nachtelijke woestijnkou, werd hij omsloten door een warme atmosfeer
hetgeen hem als zeer aangenaam over kwam.
----------------------------------------
Jay-Jay had in het gesprek met z`n oude vriend duidelijk gemaakt geen vrede te hebben met halve
maatregelen. Joshua was nu al een paar dagen onvindbaar en ongerustheid maakte plaats voor
angst. Wat kon er gebeurt zijn! Waar was Joshua! De politie die niets deed! Het was een schande!
Hij zou al z`n invloed aanwenden om opheldering te verkrijgen! Wayne Brandisi stelde hem
gerust, hij zou alles in het werk stellen hem te helpen en JJ kon op hem rekenen, dit zouden zij
samen tot een goed einde brengen! Wayne Brandisi was een oud studiegenoot van JJ en samen
hadden zij in de USAF gediend op de afdeling die later verantwoordelijk zou worden voor het hele
gebeuren in Area 51 , Edwards Air-Force Base. Vanuit die periode waren ze samen wel wat
gewend op het vlak van “onverklaarbare verschijnselen”, denk bijvoorbeeld aan de cover-up van
het hele “ Roswell incident”. Wayne persoonlijk was verantwoordelijk voor het “weerballon”
verhaal en had daarmee de toenmalige regering uit de brand geholpen. Die actie hielp hem nu nog
deuren te openen, die voor anderen niet eens bestonden. “ Kop op JJ, ik ken de juiste mensen op de
luiste plaatsen en ben er zeker van dat dit allemaal goed komt, heb vertrouwen ouwe jongen!, we
heben wel voor hetere vuren gestaan!” Licht gerust gesteld nam JJ afscheid van Wayne, wiens
kostbare tijd niet verspild mocht worden! Zolang je Wayne achter je had, kon je nog eens ergens
binnenkomen! Bij zijn auto gekomen besloot JJ eerst Debby te informeren, alvorens richting
Nevada desert af te reizen.
--------------------------------------------------------
Deze zaal is veel te klein! Vol ongeloof wierp Debby een afkeurende blik in wat zij later het
kippenhok zou noemen. Schandalig zeg, wat denkt men wel!! In deze ruimte zouden 43 van de
meest vooraanstaande anaesthesiologen hun symposium moeten houden? er was notabene niet
eens een behoorlijk spreekgestoelte!! Diegene die hiervoor verantwoordelijk was zou ervan langs
krijgen! Dat beloofde zij zichzelf plechtig!! Wanneer dit werkelijk de enige beschikbare ruimte in
het hele Navada Hospital was, dan had ze een probleem, en groot probleem! Ze draaide zich om,
stapte de lange gang in en liep richting P&O, waaronder de toewijzing van ruimten viel. Hoofd
P&O Karen Wilder nam het niet zo nauw en maande Debby wat kalmer te zijn, zo`n kleine ruimte
was het toch niet? en bovendien was het eerder gebruikt om symposia in te houden dus wat was er
nou eigenlijk aan de hand? Debby moest zich een moment herpakken en bedacht dat je meer
vliegen vangt met stroop dan azijn. Zo diplomatiek mogelijk begon ze Karen te bewerken om een
grotere, geschiktere ruimte te verkrijgen, ze wilde absoluut niet in dat kippenhok worden
neergezet! Op een grote plattegrond van het gehele ziekenhuis kon bekeken worden welke ruimtes
er eventueel beschikbaar waren of wellicht in aanmerking voor ruil kwamen. Maar kon je met enig
fatsoen een ruimte innemen die al gereserveerd was ten behoeve van het eigen symposium? Karen
vond duidelijk van niet en dat maakte het er voor Debby niet makkelijker op. Debby vroeg Karen
het er samen met haar gedurende de lunch over te hebben, om zo tot een oplossing te komen.
Karen stemde welwillend toe en samen gingen zij in de richting van het ziekenhuis restaurant.
Debby wende haar invloed als directielid aan om er vooral voor te zorgen dat het Karen aan niets
in deze maaltijd zou ontbreken. Je zou denken dat zij als directielid alles voor het zeggen had maar
de hiërarchische verdeling van alle onderlinge secties van het ziekenhuis verhinderde dat, hetgeen
ook maar goed was ook. Je zou een despoot de kans geven zijn of haar wil aan het gehele
ziekenhuis op te leggen!! Neen, zo was het goed en, OK, ze had de boel dan misschien lichtjes
gemanipuleerd, het resultaat was dat ze bij hoge uitzondering de beschikking zou krijgen over de
grote aula die eigenlijk alleen maar voor inaugurele diensten bedoeld was. Haar argument dat er
uiteindelijk een hoofdartikel in “de Lancet” gepubliceerd zou worden, trok Karen moeiteloos over
de streep. Job done! Tegelijkertijd zadelde zij zich met een ander probleem op: Die enorme ruimte
zo aan te kleden dat niet slechts 43 man erin verdwenen. Mèèr uitnodigingen dus! Wellicht andere
vakbladen uitnodigen? Waren er nog andere geïnteresseerden? Weer een taak erbij, zij overwoog er
maar iemand bij te moeten nemen, het werd haar zo langzamerhand teveel. Waar was Mr.Springer
eigenlijk al die tijd? realiseerde zij zich en ging direkt op zoek. In de main-hall kon je via de
zijdeur achter de balie toegang krijgen tot de dienstruimten zonder het halve ziekenhuis door te
moeten en deze short-cut nam zij dan ook zonder dralen. Via deze weg kwam zij al snel in de
gezamelijke dienstruimte alwaar de werkschema`s van de diverse disciplines op een groot white-
board uitgeschreven waren. Het zag er, met z`n diverse doorhalen en pijlen van links naar rechts en
van boven en onder, erg rommelig uit maar dankzij de toepassing van diverse kleuren voor diverse
disciplines, zag zij in èèn oogopslag wat zij nodig had. Dr.Will springer opereerde op dit moment
in de 5
e operatiezaal op de tweede verdieping en zij zou er zijn wanneer hij klaar was. Zij wierp
een blik op haar horloge en schrok, het was alweer bij drieën!!
----------------------------------------
Joe Corey, gezeten in de lokale kroeg van Desert Sands, keek over z`n koude biertje de ruimte in,
zag de locals en dacht er het zijne van. Van al die gasten zou er dan tenminste èèn zijn die wat
gehoord en of gezien had? Want als je het had gezien , dan moest je wel erg doof zijn geweest om
het niet gehoord te hebben! Hij had uit de rapportage begrepen dat het nogal een behoorlijk luide
bedoening moet zijn geweest! Nu ja, hij besloot dat hij wellicht de lokale dienders zou kunnen
vragen of er ten tijde van of wellicht nog erna meldingen ervan waren geweest. Hij sloeg zijn
biertje achterover en begaf zich richting uitgang.” Hey,stranger! Verdwaald?” klonk het vanuit het
meest donkere gedeelte van de kroeg. Joe draaide zijn hoofd in de richting van het gesprokene en
antwoorde met een vraag.” Wie wil dat weten?” In de donkere uithoek zag hij beweging, een
rijzige gestalte maakte zich uit het donker los en stond in enkele stappen vlak voor z`n neus! Hij
herkende hem direkt!” Godverdomme zeg!”, bracht hij uit, jij bent wel de allerlaatste figuur die ik
in dit hell-hole zou verwachten!” Long time-no see! Ouwe pik, hoe staat het ermee?!” Joe wilde
hem een dreun op z`n schouder geven maar deze werd even behendig als onverwachts soepeltjes
ontweken. “Ja Joe, ik ben hier al een poosje, ik voel mij altijd graag in m`n omgeving in zoals je
weet!, om maar niet voor verassingen te komen te staan!” Een bulderende lach vulde het lokaal en
de twee mannen gingen naar buiten. “Jezus Pat, je liet mij toch echt even schrikken hoor
daarbinnen”, veinsde Joe met een uitgestreken smoel. “Zo ken ik je weer“ antwoorde Pat Lorenzo,
bijgenaamd” Pat Spaghetti”. Dit vanwege het feit dat hij erom bekend stond een heel bord
spaghetti vòòr z`n dienst naar binnen te werken omdat `ie anders chagerijnig werd tegen koffietijd!
Onwillekeurig schoot Joe in de lach, tegen zo`n kerel kon je toch niet op! “We hebben heel wat te
bespreken denk ik, laten we mijn motelkamer maar opzoeken, dan kan je mij alles uit de doeken
doen” stelde Joe voor. Zo kon hij te weten komen wat Pat al wist, zonder uit z`n schulp te hoeven
kruipen. Joe bekroop een vreemd gevoel van onbehagen, als Pat hier al een poosje rondliep, DAN
WAS ER WAT AAN DE HAND! Een lichte huivering trok langs z`n ruggegraat naar beneden,
stapte van de stoep en de beide mannen begaven zich naar de “Desert Inn”, het motel waar Joe een
kamer had gehuurd. Wel heel prettig van de “Dessert Inn”was dat het beschikte over een flink
zwembad waarin de twee besloten, alvorens aan het werk te gaan, een duik te nemen. Tijdens het
zwemmen had Joe tevens de kans om een strategie te bedenken om Pat, z`n voormalig
politiepartner, uit de tent te lokken. Dat zou nog best een opgave zijn, Pat was immers ook een
copper en kende het klappen van de zweep maar al te goed!!. Om er zeker van te zijn dat Pat geen
argwaan zou krijgen, besloot Joe hem inzicht te geven in het dossier wat hem ter beschikking
gesteld was. Het dossier , samengesteld door o.a. politie en sherrif van Nevada County n.a.v. de
aangifte van verdwijning door Dr John James Sutherland van diens zoon Joshua, bevatte alle
relevante informatie in deze zaak, althans zover het de politie en justitionele bemoeienis aanging.
Pas later in dat hele verhaal kwamen daar de bevindingen van de veel hoger geplaatsten als CIA en
de Ministeriële bemoeienissen bij. Voor Joe kwam het over als, zoals hij dat betiteldde ”wat een
rotzooitje”, geen touw aan vast te knopen en aan hem dus ook de taak om enige helderheid in het
geheel te scheppen. Pat scheen zich, schijnbaar geïnteresseerd in het geheel, weer in een donker
hoekje te willen verschuilen. Een gewoonte, zoals hij dat omschreef, die hem menig keer het leven
had gered.Vanuit het donker in het licht kijkend zie je meer en dat was hem een aantal malen in
zijn voordeel uitgevallen. Hij hield ervan om het element van verassing te gebruiken. “Het is
overigens vreemd dat de dienstdoende agent ten tijde van aangifte hier niet meer werkt, vind je
niet?” vroeg Pat.” Ik heb geen idee”, stelde Joe,” zover was ik nog niet eens. Moet hier de
plaatselijke gendarmerie nog leren kennen, hoewel dat volgens mij nooit erge “lichten”kunnen
zijn”, voegde hij er ongevraagd aan toe. Pat bromde instemmend en dook verder het dossier in. Joe
bedacht dat Pat al wel goed op de hoogte was van het lokale gebeuren en dat hij wist van het
”ontslag”van de agent verwonderde hem wel enigszins,hij nam zich voor zijn eerste onderzoek bij
de plaatselijke dienders hierop te concentreren. Wat hem ook was opgevallen dat niemand de
moeite had genomen om de GPS gegevens van Joshua`s mobiel te checken. Onvindbaar en geen
bereik waren de dooddoeners die hij almaar weer te lezen, danwel te horen kreeg. Hijzelf twijfelde
er echter geen moment aan dat daar ergens de sleutel tot de oplossing zou moeten liggen! Data die
opgeslagen is en zogenaamd niet te achterhalen, zijn voor een man als Joe altijd te verleidelijk om
te laten liggen. Hij zou een vriendin moeten inschakelen om daar achter te kunnen komen, Paula
Jobs was een welbekende bij de politie en welliswaar geen lieverdje, wel een zeer nuttige
informante, waar Joe maar al te graag gebruik van zou willen maken. Joe taste in zijn zak en vond
geen telefoon daar waar hij hem wel verwachtte,” GODVERDOMME!”, brieste hij, “kut dorp van
400 en allemaal zakkenrollers of zakkenwassers!!” Hij hield zich maar in om Pat niet verder dan
nodig nieuwsgierig te maken, maar kookte inwendig van woede! “Pat, ik moet even terug naar de
kroeg, ben wat vergeten, zo terug! Jij red je wel even, toch?!” Pat leek uit een soort slaap te
schrikken en antwoorde,” Uhh.. jawel hoor!?” Kut zeg!, zat die gast te pitten terwijl er zoveel
gedaan moest worden ? Dat viel tegen, maar z`n mobiel was nu toch echt even belangrijker!
Haastig spoedde Joe zich naar de kroeg, alwaar zijn mobiel inderdaad was gevonden en hij deze
dankbaar in ontvangst nam. Hoe dat had kunnen gebeuren was hem een raadsel, dat waren zeker
hèèl dunne snelle vingertjes geweest!! Achter hem ging de kroegdeur op slot, hetgeen hem licht
bevreemde, zo laat was het immers nog niet? Nou ja hem een zorg, eerst weer terug naar de
“Dessert Inn” en eens zien wat die slaapkop aan het uitvreten was! Pat had het gordijn geopend en
op de tafel voor het raam alle papieren uitgestald, die volgens hem essentïeel waren voor Joshua`s
verdwijning. “Kijk!”, riep hij, “meer dan de helft kan zo de prullenbak in, allemaal overbodige
data, gezeik, gelul, nonsens, en al wat dies meer zij! Wat hier op tafel ligt schept een duidelijk
beeld van wat er eigenlijk aan de hand is en wat wij ermee moeten!” Bijna trots leek hij wel! In die
vijf minuten dat ik weg ben heeft meneer de zaak op een rijtje en zal de oplossing er zo ook al wel
aankomen!! dacht Joe bij zichzelf, schoof een stoel bij en ging zitten.”Knap werk!Pat!” Met lichte
argwaan bekeek hij zijn vroegere partner en gooide het plots over een andere boeg. “Waar heb jij
eigenlijk al die jaren gezeten?”, Joe vroeg het met zo`n oprecht mogelijke stem.” Oh joh, van alles
en nog wat, weet je niet? ach je kent dat wel, afdeling hier, afdeling daar, beetje promotie gehad na
de rellen van L.A. en van lieverlee zit ik nu hier met jou! Hoezo eigenlijk?” Joe speelde het
spelletje goed en zei hem dat hij nadat hun team was opgeheven in een zwart gat was gevallen en
met geen van zijn voormalige maten meer contact had, hetgeen hem eigenlijk wel speet. Pat leek
het te slikken en ging er verder niet meer op in, Joe stelde voor een hapje te gaan eten. Verderop in
de hoofdstraat van Dessert Sands vonden zij een steak-house alwaar de menu kaart hun beviel en
de bediening er vriendelijk uit zag. Joe was erg op z`n hoede en had het gevoel niet een
medestander in Pat te hebben maar meer iemand om voor op te passen. Het zou toch niet zo zijn
dat ze van hogerhand Pat op afgstuurd hadden om hem te controleren? Nog een geluk dat ze niet
hetzelfde motel hadden. Maar waar verbleef Pat eigenlijk? Joe vroeg het hem terwijl de steaks
werden opgediend en Pat antwoorde dat hij een ver familielid in dit godvergetengat had wonen,
alwaar hem een bed was aangeboden. Pat had er slechts in toegestemd omdat hem dat tevens een
goede dekmantel leek en hem mogelijk meer toegang tot lokale informatie gaf dan wanneer hij
zich als copper of stille moest profileren. Die krijgen namelijk altijd zeer moeizaam toegang tot dit
soort informatie, al zeker in een gat van 400! Joe beaamde het en zij besloten elkaar de volgende
ochtend in de kroeg te treffen, zo rond een uur of tien. Joe vertrok richting motel en Pat draaide
zich om en ging in tegengestelde richting, naar de rand van het gehucht. Enkele huizenblokken
verder keek Joe om en besloot z`n vriend te volgen, hij wilde er het zijne van weten! In de dekking
van de avondschemering volgde Joe Pat op z`n weg naar zijn “familielid”? aan het einde van de
weg in het gehucht draaide Pat zich plots om en leek te willen zien of hij gevolgd werd. In de
dekking van de schutting van een van de huizen verschool Joe zich en verwachtte Pat elk moment
om de hoek te zien komen. Het leek wel een eeuwigheid te duren!, tot Joe zichzelf voor z`n kop
sloeg. Wat een stommeling zeg, in de eerste regel van het politie-handboek staat het!! Bij
plotselinge confrontatie zal de achtervolger snel dekking zoeken en jou de kans geven ongezien
weg te komen!! Als de eerste de beste rookie gefopt door Pat!! En Hoe!! Wat een afgang zeg, Joe
baalde als een stekker. Hij bedacht zich geen moment en waagde de sprint in de richting die
volgens hem Pat moest zijn ingegaan. Na een uurtje ingespannen turen en rennen gaf Joe het op en
zette zich richting motel. Hij moest z`n mobiel toch nog uitpluizen voor het nummer van Paula en
hoopte dat die nog wakker zou zijn. Gek eigenlijk, hij had haar in die tijd zo vaak gebeld dat hij
haar nummer eigenlijk nog wel wist! Nu maar hopen dat ze nog steeds hetzelfde nummer had!. In
zicht van het motel viel hem op hoeveel licht dat motel eigenlijk uitstraalde, daar waar de rest van
het gehucht pikkedonker leek. In datzelfde licht zag hij een grote donkere auto zonder lichten met
hoge snelheid de parkeerplaats verlaten en uiteindelijk in de duisternis verdwijnen. Dit kon niet in
de haak zijn! en hij zette het op een lopen. Binnen de minuut was hij bij zijn kamer om te moeten
vast stellen dat de deur was opengetroken en alle papieren verdwenen waren. Vloeken had al geen
zin meer, wat een kutdag zeg!! Hij zocht z`n mobiel en probeerde de lokale politie aan de lijn te
krijgen. Ook dat wilde niet omdat z`n mobiel aangaf geen provider te kunnen vinden wegens het
ontbreken van de kaart en gaf wegens een lege batterij vervolgens de geest! De moed zonk hem in
de schoenen, wat tf nu gedaan, zou hij proberen Pat alsnog te zoeken? Nee, beter naar het bureau
om aangifte te doen. Hij draaide zich om en staarde in het gezicht van de eigenaar van het motel,
die eruit zag of hij een spook had gezien. Lijkbleek en haperend vroeg deze hem of hij iets gezien
of gehoord had, Joe was niet van plan hem dat mee te delen, wie was hier nou de politieagent??
Die eikel stuurde hij meteen weg met de opdracht de gendarmerie te bellen en snel een beetje! had
hij hem toegebeten. Joe zou de lokale dienders bij het motel verwelkomen en stapte zijn kamer
weer binnen. In het volle licht van de kamer kon hij zijn mobiel eens beter bekijken want what the
fuck was going on here!! Zijn mobiel bleek opengemaakt te zijn en de simkaart weg,
KUTGODVERDOMMEKLOOTHOMMELSSCHIJTHONDENTERINGLIJERSHOERENZONEN
AAAAAAAGH!!!!!!!!! schreeuwde hij het uit van frustratie en ongeloof, dat was wel het laatste,
de druppel! FuckingHell!! Nou maar weer zien hoe verder. Moest `ie eerst nog met die plaatselijke
kloothommels lullen alvorens z`n nest in te kunnen en hij was het al zò zat!! In afwachting van de
politie besloot Joe bij de balie van het motel te zien of hij daar de telefoon mocht gebruiken,
hetgeen na z`n laatste actie nog te bezien viel. De eigenaar gunde hem dat telefoontje wel en hij
toetste op goed geluk Paula`s laatste nummer dat hij nog wist in. Yes! Hij ging over en na enige
tijd werd er opgenomen door een slaperige vrouwenstem die hem vroeg wat hem bezielde de
mensen midden in de nacht van hun nachtrust te beroven! Paula? Vroeg Joe met z`n meest
verleidelijke stem..Jij kloothommel !kutdiender! ken je niet als iedereen op een normale tijd belle!!
Je mag wel een heel goeje rede hebbe om mij m`n nest uit te belle! Wat mot je?!? Joe bedankte
haar ook en zei dat hij van haar hield. Snel en to the point legde Joe de situatie uit en al bij de
tweede keer begreep Paula het helemaal. Het was haar vergeven, zo`n stroom informatie als je
wakker gebeld wordt is niet voor de poes. Joe gaf het nummer van het motel door en zou haar
bellen zodra hij een nieuwe sim-kaart had. Paula bedankte hem op haar manier en verbrak de
verbinding. Dienders, ja hoor ze kwamen eraan, langzaam draaide de patrouillewagen het
parkeerterrein op en gleed het electrisch bediende raam naar beneden. Wat zichtbaar werd deed Joe
een verassende HEY ! uitroepen, dat had hij nog nooit gedaan. Volkomen onverwacht keek hij in
een paar reebruine ogen van wellicht de mooiste vrouw die hij ooit had gezien. Bijna synchroon
sloegen zowel z`n hart als z`n stem over toen hij zich aan haar voorstelde en ongewild dwaalde z`n
blik naar dat goed gevulde bloesje waarop haar badge was gestoken, MET naamkaart!! Jo-Anne
Remarco verblikte of verbloosde niet, gaf hem vrij uitzicht op haar naamkaart, niks nieuws voor
haar, al die kerels waren hetzelfde, toch? Na uitwisseling van wat gegevens vroeg zij hem wat er
vermist werd en stapte uit de auto om op z`n kamer te zien wat de feitelijke situatie was. Samen
stapten ze de kamer binnen, terwijl hij, weer een beetje bij zinnen komend, haar verslag deed van
het gebeuren. “Buitengewoon vervelend voor u , Mr Corey “, vatte zij het bezoek samen en gaf
hem te kennen de volgende dag de verklaring die zij zou opschrijven, op het bureau te komen
ondertekenen. Gezien het ontbreken van sporen van braak stelde dat helemaal niks voor, bedacht
hij zich en viel korte tijd later uitgeput in slaap.
--------------------------------
Hotel California van de Eagles schalde uit de luidsprekers in het “winkelcentum” van Dessert
Sands en hij vond dat nog steeds een lekker nummer, paste eigenlijk wel goed bij de omgeving
bedacht hij zich. Joe was op zoek naar een winkel waar hij een nieuwe sim-kaart zou kunnen
kopen om z`n mobiel een nieuw leven in te blazen. Hoe vervelend het ook was, hij had nu wel de
kans om alleen diegene die hij wilde, z`n mobiele nummer te sturen, dus koos hij voor de optie
private-sim van ErnestoPhone, een Mexicaans telecombedrijf dat deze optie als enige provider
aanbood. Was wel duurder maar had als voordeel dat je zelf kon bepalen bij wie je jou nummer
zichtbaar zou laten zijn en wie niet. Het was alweer bijna tien uur en hij moest zich haasten om op
tijd in de kroeg te zijn voor zijn ontmoeting met Pat, deed een telefoontje aan Paula en gaf haar wel
zijn nummer. In de kroeg gekomen zat Pat weer in datzelfde donkere hoekje met een beetje
smalende trek om z`n mond,” Zo! Lekker geslapen? Ik hoor van mijn nichtje dat jij weer aardig
bezig bent geweest, vannacht?!?” Joe bedacht in een split-second dat Jo-Anne Remarco dus dat
nichtje moest zijn en gaf toe wat rommelig te hebben geslapen. “Ik ben overigens voor jou speciaal
al langs het bureau gegaan om dat rapportje te tekenen, het stelde werkelijk niets voor zeg! Geen
braaksporen, vingerafdrukken of wat dan maar ook! Wat een geluk dat wij van de politie altijd
meerdere copies hebben! Ik heb al gebeld met kantoor, ze sturen er een paar!Morgen zijn die hier”.
Joe was een beetje overrompeld en wilde net van wal steken toen zijn mobiel ging, ah, dat is privè,
knikte hij Pat toe en ging naar buiten. Paula was rap, zèèr rap, en dat was niet verwonderlijk, ER
WAS GEEN ENKELE DATA VAN JOSHUA`S TELEFOON BESCHIKBAAR!! Zelfs Paula
kwam dat zeer vreemd over, zij had dit nog nooit meegemaakt en liep toch al wat jaartjes mee!
Naar het ernaar uitzag zou ze nog maar weinig kunnen doen en had nog maar èèn mogelijkheid,
zodra ze die had benut zou zij hem dat laten weten en hing op. Jij ook bedankt, dacht Joe. Deze
zaak werd almaar vreemder en vreemder. Samen met Pat zou hij alsnog langs het bureau gaan om
wat inlichtingen in te winnen omtrent de verdwijning van Joshua.
------------------------------------------------------------
Debby had inmiddels Dr. Springer vanuit operatiezaal 5 opgevangen en hem gevraagd hoe het zat
met zijn aandeel in de organisatie van het symposium. Verbaasd reageerde hij met een wat
verwarde blik,”Moet dat nu? Tussen m`n operaties door? Ik heb zo geen overzicht bij de hand van
wat ik vandaag allemaal nog moet doen, dus doe mij een plezier en neem maar even contact op
met Elly en plan het even in wil je?” Waarop hij haar vriendelijk toeknikte en er als een speer
vandoor ging, “doe ik!” riep ze hem na. Nou zeg, da`s lekker dacht Debby, hier kan ik dus niks
mee, maar die afspraak maak ik, je hebt nou eenmaal toegezegd en je zal het waarmaken ook! Ze
voelde zich plots moe en wilde eigenlijk niets liever dan in een heet bad soppen! Ze begaf zich
naar de centrale hal, ging via het zijdeurtje de personeelsverblijven binnen en verliet via de
toegangsdeur het hospital, stapte in haar auto en reed rechtstreeks naar huis toen haar mobiel ging,
haar privè-mobiel wel te verstaan, hetgeen betekende dat er iets binnen de familie aan de hand
was.” Met Debby”, nam zij op en aan de andere kant klonk de stem van JJ met de vraag of zij nog
iets van Joshua had gehoord? “Oh Hi, JJ, nee eigenlijk niet, moet ik mij ongerust maken?”
antwoorde Debby en direkt maakte zich een hèèl onaangenaam gevoel zich van haar meester. JJ
antwoorde van niet, daar aan toevoegend dat het geheel tegen Joshua`s gewoonte in ging niks van
zich te laten horen ! Al twee dagen niet! en dat tegen de afspraak in, hij zou gebeld hebben zodra
hij kamp had opgezet! Je kon aan JJ`s stem horen dat hij zich zorgen maakte, dit was helemaal
niets voor Joshua!! Debby sprak met JJ af, dat wanneer ze thuis zou zijn ze direkt zou proberen
Joshua aan de lijn te krijgen en hem terug te bellen, waarop ze de verbinding verbrak. Weg heerlijk
gevoel van een warm bad! In plaats daarvan een unheimisch gevoel en ze kon een rilling langs
haar rug niet onderdrukken! Ze draaide de oprijlaan van hun huis op en parkeerde de wagen in hun
garage, waar de lege plek van Joshua`s auto haar op een vreemde manier diep trof.
-------------------------------------------
In voorbereiding op hun reis door de woestijn deden de Mclinsky`s hun laatste inkopen in de
General Store van Dessert Sands, welke een klein stukje buiten het gehucht lag. Waarschijnlijk in
een moment van overmoed groter gebouwd dan de bedoeling.Typisch zo`n zaak waar je zonder
problemen de gehele bevolking van datzelfde gehucht verstoppertje zou kunnen laten spelen,
zonder iemand lastig te vallen. “ Kijk Marge, die batterijen hebben we nog nodig en dan ook nog
zo`n pak van die kleintjes en dan geloof ik dat we alles hebben!” Jarrod keek op z`n lijstje en in de
kar, die op de batterijen na nog geheel leeg was.” Grapjurk!” kaatste Marge, “geen apparaten waar
die dingen in horen dan? Gaan we ze eten of zo?! Dan wil ik er wel graag pindakaas bij!” Ze
kregen nog net geen slappe lach, maar die toon was eigenlijk al vanaf vertrek thuis zo gezet, humor
en meligheid was al wat de klok sloeg! Jarrod moest bijna een traantje wegpinken toen hij plots
serieus vervolgde, “Geen kaart vergeten, die kunnen we alleen HIER verkrijgen!” Marge loensde
een beetje naar hem en zei dat die bij de kassa in een diplay stonden, KONDEN ze dus niet
vergeten! Plots kuste Jarrop haar op de mond en verzuchtte op smoorverliefde toon,”
MMMMMarge, wat hou ik toch van jou!” Met knikkende knieën stamelde Marge,” Och malle
gekkie toch!” Uiteindelijk verlieten ze met een volle kar met boodschappen, een lege portemonee
en een stralend humeur de General Store en gingen met al deze ingrediënten voor een geslaagde
vakantie in hun auto richting de Nevada Dessert.” Gaan we ook nog bij Joshua langs?” vroeg
Marge, “of weten we niet waar `ie zit?” ”Eerst zelf kamp opslaan”, zei Jarrod en trapte het
gaspendaal flink in, “daarna zien we wel!”
----------------------------------------------------------
“Zeg Joe”, vroeg Pat toen zij later die ochtend op het bureau waren om inlichtingen te krijgen
inzake Joshua`s verdwijning, “nog even over die aangifte van de diefstal, bij nadere bestudering
van het geheel viel mij op dat er een gat van zo`n uur, uur en een kwartier in jouw verklaring zat
nadat wij uit elkaar waren gegaan na het eten?!” Joe kromp in elkaar, de sluwe vos ging voor de
frontale aanval! Nu zat hìj in de verdachte hoek, Joe had hier eigenlijk niet op gerekend! Z`n
hersenen draaide op volle kracht en de hoestbui die als eerste reactie kwam deed Pat z`n
wenkbrauwen alleen nog maar meer optrekken! Kut! ”Jezus nog aan toe zeg, loop jij mij soms te
controleren of zo!” kaatste hij terug, “alsof ik als een kind bij jouw op schoot moet komen
vertellen dat ik in het park op een bankje over de zaak heb zitten nadenken! Flikker op zeg!!”
Pffoei zeg, dat scheelde niet veel, hij zag Pat z`n kop vertrekken en hoorde zogenaamd beledigd de
verontschuldigingen aan. “Ja Ja laat maar, al goed, laten we nu eindelijk is proberen wat schot in
die zaak van Sutherland te krijgen in plaats van elkaars vliegen af te vangen!” KIJK! dat is
overwicht zetten!! Pat leek op slag zo mak als een lammetje maar met Pat wist je het nooit,
bovendien gaf dat Joe niet echt een voorsprong in kennis naar Pat`s doen en laten en dat diende dus
alsnog uitgezocht te worden!! Later! Eerst Sutherland, waarvan het officiële rapport van de politie
op tafel was verschenen. Zo op het eerste gezicht niets bijzonders dus... nog maar eens aandachtig
lezen en ook in tweede instantie geen belangrijke dingen over het hoofd gezien. Joe informeerde de
dienstdoende diender naar de GSM van Dhr.Sutherland en kreeg te horen dat die er nooit geweest
was, althans niet dat hìj wist. Joe vroeg de agent of die dat niet vreemd vond, van iemand die als
neurochirurg toch als zeer secuur werkend bekend stond, z`n mobiel vergeten? Verliezen?laten
stelen? Of wat? Hierop moest de agent hem het antwoord schuldig blijven en spoedde zich,
zichtbaar opgelucht, naar een oproep van openbare dronkenschap! “Drankorgels en losbollen, een
heel dorp vol!” beet Joe hem na. Goed getimed eigenlijk die oproep, nu hadden ze hun handen vrij
om eens wat echt speurwerk te verrichten en waar mooier dan op een politiebureau zelf!! Door
laden en archiefkasten ging het speurwerk van de twee maar zij vonden niets. Zonder echt
resultaten begaven Joe en Pat zich naar de kroeg alwaar een berg spaghetti en een paar potten bier
op rekening van de zaak naar binnen werden gewerkt. Joe kon z`n teleurstelling nauwelijks
verbergen, kon dan z`n maag gevuld zijn, z`n honger naar een doorbraak werd almaar groter. Hij
besloot een ander spel kaarten aan te breken en vertelde Pat z`n meerderen over dit gebeuren als
zodanig te rapporteren, “dan is daarmee voor mij de kous af!” De mannen wisselden onderlinge
gegevens uit namen afscheid van elkaar. “Geef dat mooie nichtje van jou maar een kusje van mij!”
riep Joe Pat toe, terwijl z`n wagen de “hoofdweg” opdraaide en hij weg reed. Hij zou zo snel
mogelijk verslag doen en de boel om de tuin moeten leiden, wilde hij achter de waarheid komen,
dit zaakje stonk zo vreselijk dat zelfs Franse vliegen, die al heel wat gewend moesten zijn, er met
een grote bocht omheen zouden vliegen! Zoveel wist hij zeker!!
----------------------------------------------
“Verdubbel je aantal gasten door hen hun assistenten mee te laten nemen!!” Will Springer schoot in
de lach toen hij Debby`s beteuterde blik zag. Dat zij daar niet aan had gedacht, viel hem toch wel
wat tegen en zou zij eigenlijk wel opgwassen zijn tegen de hele organisatie van zo`n gebeurtenis?
Steeds harder moest Will lachen, hij zou snel moeten stoppen om haar niet in tranen te doen
uitbarsten! Debby voelde zich wat verongelijkt en wierp hem een vernietigende blik toe,” JaJa,
lach maar Wil Springer!! Ik krijg jou nog wel, zo de draak met mij te steken, je weet best dat dit
niet het eerste symposium is dat ik organiseer!!” Nu was Will helemaal niet meer te houden,
gierend van de lach stapte hij het terras van z`n huis op, frisse lucht, dat had hij nodig!! Foei,foei,
wat kan dat meisje bijten zeg, bedacht hij zich en moest een traan van de lach wegpinken. “Je zou
je gezicht eens moeten zien,” bracht hij toch nog op een serieuze toon uit,” onbetaalbaar!, kan een
avondje theater niet tegenop!” Debby probeerde het onderwerp te veranderen door hem naar z`n
werk te vragen. “Hoe zit je de komende dagen in je tijd Will? Kan ik op je rekenen dat symposium
van de grond te krijgen of heb je je bedenkingen? Zie je, nu kan ik wellicht nog iemand anders
regelen. Ik zou grààg willen dat je eerlijk antwoord geeft?!” Tja”, antwoorde Will, “Jij hebt dus
duidelijk nog niet eens met Elly gesproken? Je wèèt dat zìj degene is die over de agenda gaat!
Wacht maar even, ik roep haar wel!” Hij stapte de woning binnen en riep z`n vrouw naar beneden.
Elly en Debby begroetten elkaar zoals het oude vriendinnen betaamd en raakte al snel met elkaar
aan de praat, danwel over dingen die niets met de organisatie van het symposium te maken hadden,
waarop Will zich uit de voeten maakte met de opmerking wat boodschappen te moeten doen. In
feite ging hij op weg naar de kartbaan, om z`n geliefde hobby karten uit te oefenen. Dat gaf hem de
afleiding die hij als chirurg nodig had, bovendien was hij wat klein van stuk, had een goede
conditie en geen last van overgewicht, dus per saldo uitstekend geschikt voor het uitoefenen van
die hobby. Hij vond het altijd een welkome afwisseling in plaats van “dat gegraaf en gepiel tussen
botjes, peesjes en inwendige rommeltjes in andermans lijf”, zoals hij dat zelf wel placht te
omschrijven. De snelheid,het reactevermogen en krachten waarmee je moest omgaan in zijn snelle
zes-bak, 42PK vermogende wedstrijd-kart gaf hem altijd handenvol werk en een zèèr brede smile
op z`n gezicht. Gelukkig verkeerde hij in de financiële positie om al dat “race-spul” zoals Elly het
noemde, op de baan bij de vaste monteur en eigenaar Tony te stallen . Op die manier stond het
altijd klaar om mee te kunnen racen en daar maakte hij zoals vandaag, dankbaar gebruik van.” Hey
Will, kom je een paar rondjes draaien?”, begroette Tony hem vriendelijk, “de baan ligt er mooi bij
vandaag, er is niet al teveel stuifzand dus verwacht ik betere rondetijden!” Will moest lachen, “Ja,
jij weet het altijd mooi te verkopen!Tony! Trouwens, de nieuwe banden al binnen?” “Jazeker Will,
en al gemonteerd ook. Ik wil graag van jou weten hoe ze aanvoelen. Jij bent in deze een soort van
testrijder voor mij. Wanneer ze je bevallen en ze redelijk goed blijven met jouw rijstijl, denk ik er
mischien over om ze in het vaste programma op te nemen!” “Hoezo “met jouw rijstijl” vroeg Will
quasi verwonderd, “als er iemand in de hele staat van Nevada weet hoe het spul hèèl moet houden,
dan ben ik dat wel! Misschien wel van de hele Verenigde Staten van Amerika!” benadrukte Will
z`n kunnen. “Ja,Ja, zie nou eerst maar eens dat je de eerste paar ronden heelhuids door komt, dan
praten we wel verder!” riep Tony en draaide zich om en liep richting Box8 alwaar Will z`n kart
stond, kleed jij je maar om, dan zet ik de boel wel klaar! Will stapte de kleedkamer van het circuit
binnen en opende locker8, z`n kart-overall en helm, handschoenen en schoenen lagen ook hier
hetgeen hem een hoop gesjouw bespaarde. Ideaal vond Will het! Gelukkig was het rustig op de
baan en die paar huurders zouden snel vertokken zijn zodat hij vrij baan had. Hij had er echt zin in!
Tony, ondertussen, had de kart uit de stalling gehaald en controleerde nog snel even de
vloeistofniveau`s, OK! En starte de kart electrisch, dat was vroeger wel anders, duwen tot `ie liep
en dat duurde Tony eigenlijk altijd te lang! Het motortje sloeg direkt aan en Tony liet hem even
warm lopen alvorens een paar maal het toerental flink op te jagen; wat klonk dat gejank toch
lekker, zelfs na al die jaren kreeg hij er geen genoeg van! “Het klinkt mij weer als muziek in de
oren”, schreeuwde Will boven het gejank uit en stapte in de kart. “Denk aan de banden!!”
Waarschuwde Tony hem nogmaals,” ik heb nog geen idee wat het ons brengt!!” Will knikte, zette
de kart in de versnelling en reed rustig de Pit-lane af het circuit op om z`n eerste rondjes rustig op
te warmen en aan de banden te wennen. Zo op het eerste gevoel ging het wel lekker en begon hij
zijn snelheid op te voeren tot wat hij gewend was. Het 1052 meter lange circuit kende hij op z`n
duimpje en wist dus excact wat er komen ging. Bocht na bocht nam hij sneller en sneller, duidelijk
om z`n grenzen en die van de banden op te zoeken en te verleggen. Na zes rondjes gebaarde Tony
hem binnen te rijden en stuurde Will de kart de Pit-lane in. “Nou?” vroeg Tony hem
nieuwsgierig?” Bevalt zeker wel??” “moet haast wel , je hebt je eigen ronderecord verbroken!!”
Wat?!?!” Riep Will uit, “ik had wel het idee dat het lekker ging maar m`n eigen record verbreken,
nee! Dat had ik niet gedacht! Goeie bandjes dus?!!” “ Dat valt nog te bezien”, zei Tony en begon
direkt met het bestuderen van de loopvlakken, ze zien er nog allerzins redelijk uit!riep hij en
gebaarde Will nog zes ronden te gaan.” Ik wil graag weten wat de tussentijdse slijtage is Will, dus
rijden maar!” Dat was tegen geen dovenmansoren gezegd en Will stoof ervandoor. De volgende
zes ronden gingen eigenlijk ook heel goed en de banden bleven naar omstandigheden zèèr redelijk,
waarop Tony besloot ze in z`n vaste leveringsprogramma op te nemen en had dus wat telefoontjes
te plegen. Vermoeid maar zèèr tevreden kleedde Will zich na het douchen om en keerde
huiswaarts. Aldaar aangekomen liet Elly hem weten dat daar de komende weken absoluut geen tijd
meer zou zijn, samen met Debby had ze zijn agenda tot en met het symposium geheel gevuld! Elly
feliciteerde hem met het verbreken van z`n persoonlijk record en zij besloten het te vieren met een
diner buitenshuis, wetende dat ook dit tot en met het symposium de laatste keer zou zijn en
bestelden een tafeltje bij hun favoriete restaurant.” Had Deb nog wat van Josh gehoord of hoe zit
dat eigenlijk?”, vroeg Will, terwijl zij zich omkleedden voor het diner. “Nog niets van bekend”,
sprak Elly, “eigenlijk best wel vreemd, vind je niet?” “Ja”, zei Will, “helemaal niet zoals Josh is, ik
begrijp er eigenlijk ook geen snars van! Als dat maar goed komt, ik zal eens met JJ bellen en hem
om opheldering vragen, wellicht weet hij meer!” Hij complimenteerde haar met haar kleding keuze
en zij begaven zich op weg naar ‘El Palomino”, net buiten de stad gelegen, waar zij hun tafel
hadden gereserveerd.
--------------------------------------------------------------------------------
Duncan O`Brian ging met de SD-card uit de camera van Joshua rechtstreeks naar z`n bedrijf op het
industrieterrein van Dawson City en toetste de code in bij de toegangspoort van zijn bedrijf. State
of the Art technologie zou dat eigenlijk moeten veranderen in een iris-scan in combinatie met
vinger afdruk en stemherkenning maar op dat vlak had Duncan nog niet de vereiste maatregelen
genomen en dat was meer tijdgebrek dan iets anders. Hij verschafte zich toegang tot het pand via
zijn eigen opgang en kwam met de lift rechtstreeks op z`n kantoor binnen. Hij gaf zijn secretaresse
Anna opdracht Jerry, zijn persoonlijk assistent, op te roepen en zette zich peinzend achter zijn
bureau. Niet lang daarna meldde Jerry zich en bogen zij zich over de openstaande mogelijkheden
om met de gegevens van de SD-card aan de slag te kunnen. Jerry Hoffield was wel èèn van de
mèèst getalenteerde mensen die Duncan in dienst had en werkte graag met hem samen, temeer
Jerry haarfijn aanvoelde wat Duncan wilde. “Jesus, Duncan, dat is wel heel onothodox en ik vraag
mij af of het wel uitvoerbaar is”, stelde Jerry nadat Duncan hem op de hoogte van z`n plannen had
gesteld.” Maar”, voegde hij eraan toe,” mits niet geprobeerd kan het niet worden uitgesloten! We
zullen er onze zwaarste computer voor nodig hebben en zelfs dan vraag ik mij af of we dan wel tijd
genoeg hebben. Ik zal proberen uit te rekenen hoeveel tijd we ongeveer nodig gaan hebben”.
Duncan knikte goedkeurend en Jerry spoedde zich naar de Research and Calculations afdeling,
welke in het basement van het gebouw was gevestigd. Bij het ontwerp van het gebouw was
rekening gehouden met de bescherming van Computer-Data door gebruik van dikke gelaagde
betonnen muren, met tussen elke laag een folie, die alle vormen van magneto- interfierence en de
diverse soorten van straling tegenhielden. Als een” kooi van Faraday” omsloot de afdeling alle
daarin alle aanwezige computers en werknemers en beschermde hen tegen dit soort storende
elementen. Jerry reserveerde onmiddellijk tijd op de zwaarste computer van het bedrijf, dat zou hij
nodig hebben ook! Duncan had hem hiervoor speciale toestemming verleend en verwachtte
spoedig resultaat van Jerry, terwijl hijzelf ook aan de slag ging. Het idee om data te kunnen pellen
leefde al langer in zijn hoofd en dit was en uitgelezen kans om het ook te gaan ontwikkelen en
gebruiken! Duncan bemerkte dat een vreemd soort opwinding van zich van hem meester maakte en
kreeg idee na idee, alsof zijn brein op dit moment had gewacht! Jerry belde met de mededeling dat
hij verwachtte er ongeveer een dag of vier voor nodig te hebben. “ Zoveel tijd hebben we niet, het
MOET sneller Jerry, vèèl sneller!!” antwoorde hij, voegde er aan toe dat hijzelf de hele nacht zou
doorwerken, sterker nog, hij was echt van plan door te gaan tot er een oplossing gevonden was!
Datzelfde verwachtte hij uiteraard ook van Jerry en niet alleen hem maar van iedereen die hierbij
betrokken was! Nadat hij de verbinding had verbroken bedacht Duncan dat hij contact zou moeten
zoeken met z`n oude studievriend Neil Jarmish, momenteel werkend als hoogleeraar informatica
aan het prestigieuze Yale. Deze man was werkelijk briljant en had een ongekende wijze van
benadering van problemen op het vlak van, nou ja, zowat alles wat ook maar enigszins naar ènen
en nullen rook!. Hij besloot hem direkt te bellen en toetste zijn nummer: “Hallo?” sprak de stem
aan de andere kant van de lijn, “wie daar?” ”Hi Neil, Duncan hier!” “Heeee Duncan, long time no
see! Hoe gaat het met jou? Goh, da`s echt lang geleden? Moet je net als vroeger geld lenen?Ha Ha
Ha”, Neil vond zichzelf blijkbaar amusant en Duncan misgunde z`n oude vriend geen grapje, “Nou
zeg, hoe wist je dat? Heb je een tonnetje of vier over, mag t ddirekt losgestort op nummer
123456789!!! Ouwe makker!” antwoorde Duncan,” nee serieus, ik zit met een paar vragen en wie
beter te vragen dan de man met de beste antwoorden aller tijden?!?” “Vuur maar af”, sprak Neil en
zij raakten in een lang en soms hevig gesprek dat bij tijd en wijle mèèr van een debat had. Jerry
werkte intussen samen met enkele andere medewerkers van O`Brian Solutions aan het door zijn
baas opgegeven probleem. “Dames en heren”, sprak hij, “we gaan pellen!” en begon uit te leggen
wat de bedoeling was. Naarmate zijn uitleg danwel interpretatie van Duncan`s plan vorderde,
werden de mensen enthousiaster en had hij geen enkel probleem om ze te motiveren te blijven
werken tot het doel bereikt was! Hoewel ze Joshua niet persoonlijk kenden, hadden ze het er graag
voor over. Bovendien zou meewerken aan iets geheel nieuws mooi staan op hun CV, ongeacht de
uitkomst! O`Brian Solutions zou zijn naam waar moeten gaan maken (BEDRIJFS SLOGAN:
“HEEFT U NOG NOOIT MET O`BRIAN GEWERKT, DAN HEEFT NOG NOOIT EEN ÈCHT
PROBLEEM BEMERKT!!) en dat beseften zij maar al te goed. Intussen had het gesprek tussen
Duncan en Neil een onverwachtte wending genomen, Neil stelde voor om zich bij het team te
voegen om zo een snel resultaat te bespoedigen. Verder had de prof. wel zin in iets anders en stelde
dat zijn leerlingen wel een aantal dagen zonder hem konden, de Universiteit zou geen problemen
maken, zo verzekerde hij Duncan. Duncan drong wel aan de reis voor hem te regelen en betalen,
waarmee Neil brommend instemde. “Anna, boek de eerste vlucht eerste klasse om Prof.Dr .
Jarmish hierheen te krijgen EN een auto om hem daar opte halen en naar het vliegtuig te brengen
EN een wagen om hem van het vliegveld hier naar de zaak te krijgen EN bel m`n moeder dat we
een logè krijgen voor een week!!” gaf hij haar de opdrachten. Zo en dan nu een Bavaria, nou nee
dus, geen tijd ,dacht Duncan. Zijn brein en het gesprek met Neil gaf hem inspiratie voor nog een
andere benadering van het probleem; achterwaartse time-loop en dan wederopbouw? Hij wist het
nog niet, maar ging er snel mee aan het werk. Jerry en z`n team hadden inmiddels een klein
succesje geboekt: ze waren in staat gebleken de eerste laag te isoleren en konden nu aan de tweede
laag beginnen. (Vanwege het concurentie beding en strikte geheimhouding kunnen alle besproken
procedures niet verder worden uitgewerkt.) Duncan was blij met het behaalde resultaat en zorgde
ervoor dat iedereen die overwerkte een gratis maaltijd kreeg, waar de lokale pizzeria hèèl blij mee
was! Hij stuurde Anna naar huis, zij had daar een kind rondlopen en de oppas kon toch niet langer
blijven. Duncan belde zijn moeder om haar te zeggen dat hij die nacht niet thuis zou zijn,
giegelend zei zijn moedere daar al hèèl lang op gewacht te hebben maar hij moest haar wederom
teleurstellen. Intussen zat Neil in het vliegtuig van New Haven Connecticut naar Dawson City met
z`n laptop op schoot te werken toen hij een ingeving kreeg en stuurde een mail naar de universiteit
met de volgende mededeling; “Opdracht voor alle laatste semester leerlingen faculteit informatica.
Combineer en transponeer de enen en nullen cycly in spiegelschrift en projecteer in omgekeerde
volgorde de rij van die binaire getallen in reeksen van diezelfde enen en nullen. Getekend Neil
Jarmish. Invoegen deed hij de door Duncan tijdens het gesprek toegestuurde copie van de data van
Joshua`s SD-Card, met de tekst: Degene die de meeste volgers heeft krijgt een punt extra!.
Hiermee wilde hij zoveel mogelijk mensen aan het denken zetten, wie weet wat er allemaal uitrolt!
dacht hij. Hij sloot z`n laptop, bestelde een drankje bij de stewardes en besloot dit moment van
relatieve rust even te koesteren. Na een rustige vlucht arriveerde Neil op Dawson City Airport en
werd verwelkomt door de chauffeur van de wagen die hem naar O`Brian Solutions zou brengen.
“Goede vlucht gehad meneer?” Vroeg hij, terwijl hij het portier voor Neil openhield. “Dank U,
Jawel, weinig “luchtzakken” dus best rustig”, antwoorde Neil en nam achter in de wagen plaats.
Dank zij het vroege uur was er nog geen file op de weg en waren ze snel op plaats van
bestemming, alwaar Duncan hem al opwachtte.” Neil! Wat geweldig dat je er al bent, goede vlucht
gehad?” Jazeker Duncan, goed je weer eens te zien! ouwe vriend, al enig schot in de zaak?”
antwoorde Neil. “Jazeker! Neil, kom binnen en ga zitten, laat ik je meteen de vorderingen zien”.
Samen namen ze de ontwikkelingen door en kwamen tot de conclusie dat ze op het goede spoor
zaten. Neil vertelde van de opdracht aan de studenten en Duncan schoot in de lach, Jij ouwe vos!
Hèèl slim om het zo te spelen en tegelijkertijd een mooie kans om te zien wie de slimste van het
stel is! Die opdracht kan maar op èèn manier! VERGETEN!! En je concentreren op de SD-Card!!
Ben benieuwd wie daar op komt en als diegene dat dan ook oplost, bied ik `m direkt een baan aan!!
Ze moesten er samen smakelijk om lachen en begaven zich op weg naar het Basement om met
Jerry en het team kennis te maken. Aldaar aangekomen en kennis gemaakt wilde Neil z`n laptop
maar deze zat niet bij zijn bagage en was volgens de portier ook niet uit de auto gekomen. Neil
bromde en zei dat hij z`n laptop snel moest terug hebben, daarop waren de voorlopige berekenigen
van hemzelf ten aanzien van Joshua`s gegevens al voor een groot gedeelte uitgewerkt. De wagen
kwam via een verhuur bedrijf en daar werd nu met spoed contact mee opgenomen. Duncan gaf
Anna de opdracht de laptop direkt bij terugvondst per koerier naar het bedrijf over te laten
brengen. Anna melde enkele tijd later dat het bedrijf een anulatie van de order had ontvangen en
hen niet verder kon helpen. Neil en Duncan stonden voor een raadsel, anulering? wie was het dan
wel geweest? en welk belang had men bij de laptop van Neil? Als universitair docent stonden er
alleen openbare stukken op en de ideën en berekeningen van de SD-Card van Joshua. Het zou toch
niet? Duncan besloot eens bij JJ te horen of hij of Debby al wat wisten en of zij ook wat vreemds
hadden bemerkt. Neil ging snel aan de slag op het grote Main-Frame van O`Brian Solutions om de
verloren tijd in te halen, hij wist de berekeningen grotendeels uit z`n geheugen te vissen en zat
binnen de kortste keren weer op schema. Anna deed inmiddels aangifte van het hele gebeuren bij
de politie en er zou iemand langs gestuurd worden om de verklaring van Neil op te nemen. Alle
gegevens van de verhuur maatschappij van de auto met chauffeur moest Anna vast per E-mail naar
de betreffende agent sturen.
----------------------------------------------------------------------------------
Jarrod en Marge hadden hun kamp een kleine 15 mijl ten Noord-Oosten van de plek van Joshua
opgeslagen en waren druk doende met uitpakken en het voorbereiden van de boodschappen en de
maaltijd vòòrdat de avond inzou vallen. Jarrod had een paar keer geaarzeld welke weg hij zou
nemen maar uiteindelijk waren zij dan toch hier neer gestreken. Marge hield zich bezig met de
instelling van de camera`s en Jarrod zette een soort van “kombuis”in de woestijn op. Jarrod hield
wel van kamperen en koken en was helemaal in zijn element. Marge belde Joshua en zij spraken af
dat zij de volgende dag elkaar zouden ontmoeten bij Joshua`s kampement. De schemer zette in en
Jarrod en Marge gingen eten, de nacht zou lang worden en zij namen zich voor elkaar wakker te
houden. Niets wilden zij missen, hèlemaal niets! De nacht spreidde zich over de woestijn en met de
camera`s in de aanslag wachtten Jarrod en Marge op de dingen die zouden komen. “Wat een
hemelpracht!” verzuchtte Marge, intussen Jarrod verliefd aankijkend, “wie maakt nou zo iets
moois mee? Ja, OK, Joshua ook, maar echt, dan heb je het wel gehad denk ik”, sprak zij. Een
zwaar gebrom deed haar verstijven, keek Jarrod verschrikt aan en met grote ogen keek zij in de
richting vanwaar het geluid kwam. Jarrod zag nu ook het licht en riep, “ kijk! Marge! Wat is dit
nu?!?” Als een smalle bundel uit een zaklantaarn was het licht zichtbaar en verdween even snel als
het was gekomen. Het leek zich van beneden naar boven te hebben verplaats en verdween in wat
zij later beschreven als een bewegende sterrenhemel op een groot zwart vlak. Even later was er
niets meer te zien, behalve de normale sterrenhemel die zij kenden. Het geluid was plots verstomd
en het hele gevaarte was met de snelheid van het licht in èèn punt verdwenen! Nu weer werden zij
gestoord door de aankomst van enkele HumVee`s, die met gedoofde lichten het kampement binnen
kwamen rijden. Jarrod en Marge werden gevraagd in te stappen om hun verslag te doen in het
“hoofdkwartier van de betreffende afdeling”zo werd hen mede gedeeld. Protesteren van Jarrod en
Marge hielp niet, de stemming werd grimmig toen er plots wapens werden getrokken en het niet
meer een vraag was maar een bevel! MEEKOMEN! Zij werden geblindoekt en ieder in een aparte
wagen geduwd en gingen er pijlsnel vandoor. Jarrod`s en Marge`s hersenen draaiden op volle
toeren: Wat was hier aan de hand? Hadden ze iets gezien wat ze niet mochten zien? Waren ze
ongemerkt op verboden terrein gekomen? Beiden gingen ze er eigenlijk vanuit dat er op de “basis”
uitleg gegeven zou worden over deze abnormale behandeling, die door de uitvoerenden afgedaan
was als “standaard procedure”! Na wat een eeuwigheid leek te duren en flink door elkaar geschud
te zijn, namen de wagens gas terug en kwamen niet lang erna tot stilstand. Nu zou het wel snel
voorbij zijn bedacht Jarrod zich maar maakte zich zorgen om Marge, waar was zij? Eenmaal
binnen het complex, welke een hele holle klank had, werden zij een hal binnen gebracht en
mochten de blinddoeken af. “Excuseer voor de begeleiding” ,sprak een mannenstem vanuit een
speaker, “U wordt morgen ochtend op de hoogte gebracht van de redenen waarom, voor nu wens ik
U welterusten!” Beiden werden via een gang naar een ruime kamer gebracht, alwaar alle comfort
aanwezig bleek.Tot hun grote verbazing zelfs de mogelijkheid tot het nuttigen van een maaltijd, er
was een vriezer met maaltijden en een magnetron! Eten en drinken genoeg voor weken, stelde
Marge vast. Ze keek Jarrod aan en zag aan z`n blik dat òòk hìj er geen sikkpit van begreep! Ze
besloten maar te gaan slapen en de volgende dag af te wachten wat er komen zou, er was vast een
hèle goede verklaring voor!
---------------------------------------
JJ had Wayne alweer diverse keren aan de telefoon gehad maar voelde zich toch een beetje van het
kastje naar de muur gestuurd. “Wayne alsjeblieft!” JJ smeekte bijna, “kun je niet iets duidelijker
zijn dan “ iets op gouvernementeel niveau?”Toen wij samen werkten in Area 51 heerste er al net
zo`n sfeertje als nu en ik wens volledig te worden ingelicht, snap je?!? Je hebt voor mij in dit geval
toch geen geheimen hoop ik? We hebben het hier wel over m`n zoon, ja!?! Je kan en mag mij niet
in het ongewisse laten, dus kom op met die informatie!!” Wayne had eigenlijk al zijn diplomatieke
woorden verbruikt om z`n oude vriend te zeggen dat zelfs dìt hem boven z`n pet ging. “JJ, luister
het is boven mijn macht en je weet welke invloed ik heb maar dit is zelfs mij teveel! Laten we
elkaar ontmoeten bij Sally`s, dan spreek ik je verder!” En legde neer. Bij Sally`s!! JJ`s brein
maakte overuren, dit zeiden ze vroeger tegen elkaar wanneer het echt hèèl, hèèl TOP-SECRET
was!! Koortsachtig moest JJ nadenken wat het ook weer inhield, bij Sally`s was de geheime plek
waar hij en Wayne de dingen bepsraken die ècht niemand anders mocht weten!! Dit was dus echt
het moment waar het er op aan kwam!! Wayne wist dus iets wat hij persè nìet per telefoon wilde
zeggen! JJ dacht enkele momenten na en wist “bij Sally`s”uit z`n geheugen op te duiken! Als die
plek nog maar bestond, er waren bij de nieuwe plannen voor verstedelijking, hele wijken op de
schop gegooid om maar ruimte te creëren voor laagbouw. Moderne stadsarchitecten deelden de
ruimte zò in dat er weer ouderwetse brede straten en ruime twee onder èèn kap woningen konden
worden gebouwd, alles voor de moderne mens! JJ hoopte dat hun plek niet was gesloopt, waarom
had Wayne hem daar anders ontboden, die moest mèèr weten!? Op weg dan maar! en JJ stapte in
z`n auto op weg naar “bij Sally`s”. Eerst op weg naar de ring, vervolgens zuid aanhoudend doemde
de contouren van het oude stadsgedeelte alweer voor hem op. Afslag 341, rotonde links, eerste
rechts ,einde splitsing rechts en dan de vierde links, herhaalde JJ de hem welbekende route in z`n
hoofd. Langs de reeds gesloopte wijken over stoffige wegen rijdend, zag hij in de verte het
bekende silhouet van de oude Petro-toren, welke voor hem het eindpunt was. Onder de oude brug
van de Petro- toren door en daar was de geheime ontmoetingsplaats, Wayne wachtte hem op en liet
hem met lichtsignalen weten dat de kust veilig was. JJ parkeerde zijn wagen zodanig naast die van
Wayne dat de bestuurderskanten van de auto`s tegen elkaar stonden en liet het raampje zakken. Het
raampje van Wayne`s auto ging ook naar beneden en tegelijkertijd de andere deur van zijn eigen
auto, hij draaide zich verrast om en keek in de loop van een wapen dat ophem gericht was!
“UITSTAPPEN!” Klonk het in het geheel niet vriendelijk en terwijl JJ gehoor gaf aan dat bevel,
trachtte hij achterom te zien waar Wayne was. Met de loop in z`n rug porrend werd JJ gedwongen
het oude fabriekspand te betreden. Ze liepen diep het oude pand in en op gegeven moment moest
hij een trap af, ze gingen de kelders in! Uit ervaring wist JJ dat dat gèèn goed voorteken was,
kelders waren meestal slecht voor de gezondheid!! Beneden gekomen klonk het geluid van wat
hem als een generator voorkwam en aan het einde van een oneindig lange gang brandde een lamp.
Daar hing ook een bord aan de muur “MILITAIRY PERSONELL ONLY” hetgeen hem zèèr
bevreemde. Zonder dat er iemand te zien was schoof de deur van z`n plaats en kwamen zij uit op
een lange, slecht verlichte gang met vele zijdeuren. Alle deuren hadden voor zover hij kon zien
gèèn klinken aan de buitenkant, óók schuif deuren? dacht JJ. Iemand greep hem bij zijn arm en
sprak kalm doch dwingend, volgende deur rechts! Zij gingen de kamer binnen en daar zat Wayne
in het gezelschap van een aantal mannen die JJ niet kende. “JJ, welkom, sorry dat het op deze
manier moest, er was voor mij geen andere oplossing meer mogelijk!” sprak Wayne, hij leek wel
opgelucht. JJ wilde iets zeggen maar hield zich in daar Wayne doorging, “JJ er iets dat je moet
weten, ik maak al enkele jaren deel uit van NICAP! Geef me even de kans om het je duidelijk te
maken, dan kun je mij daarna vragen wat je wilt”. JJ leefde nog en kreeg weer wat vertrouwen in
Wayne, die heel wat uit te leggen had!
--------------------------------------------------------------------
Enthousiast werd er gereageerd op het voorstel van Debby om de
vaste assistenten van de uitgenodigde anesthesiologen ook mee te nemen naar
het symposium. Veel van de artsen hadden met behulp van deze mensen hun
kennis kunnen verbreden , het was dus geheel niet onlogisch deze assistenten
ook eens te benoemen en de kans te geven in het voetlicht te treden. Er waren
zelfs een aantal artsen die mailden en daarin zeiden dat het tijd werd! Debby
was uiteindelijk zeer verheugd met Will`s idee en liet hem dat in een sms-je
ook weten. Na de binnen gekomen reacties op de uitnodigingen te hebben
geteld kwam zij op 78 deelnemers uit. Kijk, dacht zij, dat is al beter, maar nog
niet genoeg! en toog aan het werk om de uitnodigingen naar nog wat
vakbladen en andere journalistiek interessante mensen te versturen.
Uiteindelijk wilde zij boven de honderd gasten uitkomen, om de zaal een
beetje gevuld te krijgen. Een symposium in een grote, halflege zaal, zou door
de pers al snel worden omschreven als een symposium met te weinig
belangstelling. Dàt wilde zij nou net voorkomen. Plots maakte van haar weer
dat gevoel van onrust meester; Joshua ook vandaag niet gehoord! Dit kon zo
niet langer en zij besloot direkt na het werk naar JJ te gaan, hij was er nog
meer mee bezig en zou dan ook wel meer weten!. Zij texte Will dat zij die
avond, vanwege de situatie met Josh, wat later op de vergadering zou zijn
maar eerst met JJ wilde praten. Vervolgens belde zij JJ.., in gesprek en besloot
dan die avond er maar meteen heen te gaan. Met behulp van haar assistente
kreeg zij de uitnodigingen de deur uit en liep via de sluiproute het ziekenhuis
uit. De drukkende benauwde hitte voorspelde onweer en dat was nu net het
laatste wat ze kon gebruiken, ze was er doodsbenauwd voor! Zij stapte snel in
haar auto en ging richting JJ, nog een aardig ritje zo aan de andere kant van de
stad, helemaal in de avondspits. Al snel kwam Debby in de spits te staan en
belde vanuit de auto JJ nog maar weer eens. Gelukkig! de telefoon ging over
maar werd niet opgenomen. Nou ja, ze zou wel zien als ze bij hem aan kwam
en hoopte tegelijkrtijd dat hij nog zou moeten eten. Samen uit eten leek haar
wel wat, konden ze mooi de zaken eens bespreken en kwam ze wellicht meer
te weten over Josh. Langzamerhand loste de file wat op en begonnen de auto`s
weer wat snelheid te krijgen, ze nam de afslag richting JJ`s huis en na een
minuut of zes draaide ze zijn oprit op. Geen auto in de garage deed haar
wenkbrauwen fronsen maar ze stapte uit en belde aan, Terwij ze naar binnen
keek bekroop haar het vervelende gevoel dat er iets niet in orde was en drukte
nog maar eens wat langduriger op de bel. Geen enkele reactie, waarop ze
besloot achterom te gaan en te zien of ze daar iets wijzer werd. Het was lang
geleden dat ze over een hek had moeten klimmen en ze twijfelde eigenlijk,
maar in oorlog en liefde is alles geoorloofd en klom ze erover. Op dat moment
barste het onweer in alle hevigheid los en stond zij daar in de tuin van JJ
zeiknat te worden. Maar goed dat niemand het had gezien, ze zag er niet uit!
Aan de achterkant van het huis was de verlichting aan en kon zij naar binnen
kijken, niks te zien. Hoewel, daar lag een mobieltje maar ze kon niet zien of
het die van JJ was en bovendien wat kon ze ermee? Debby besloot om maar
weer terug te gaan en meteen naar huis om droge kleren aan te trekken en wat
te eten. Terug over de schutting maar weer en dat bleek toch wat lastiger te
zijn dan heen, want het was nu een natte schutting! Al glibberend lukte haar
dat toch en drijfnat stapte ze in haar auto, starte deze en liet hem de oprit
aflopen naar de overkant van de straat om te kunnen keren. Toen ze wegreed
bemerkte ze niet dat er tegelijkertijd twee auto`s bij JJ de oprit opreden, zij
was te druk met haar haar. Thuisgekomen belde ze eerst nog maar eens met
Will om de vergadering af te zeggen, hij kon het zonder haar vandaag ook wel
en bovendien had zij er geen zin meer in, na die bui en dat geklim. "Dus ik
moet mijn agenda vrij maken zodat jij lekker onderuit gezakt op de bank een
pizza`tje naar binnen kunt werken?" Had Will licht spottend gevraagd, maar
begreep het wel. Ze zouden elkaar de volgende dag toch weer spreken en dan
zou Debby hem meteen wat meer over Josh kunnen vertellen. Hij had het ook
vreemd gevonden dat JJ zijn telefoon niet opnam en niet thuis was en dat
mobieltje?.. tja daar kon ook Will niks mee. Debby groette hem en legde neer.
Pizza! hemeltjelief, hoe kwam Will erbij?! als er iets was wat zij niet zou eten
dan was dat het wel! Een lichte rilling kon ze niet onderdrukken en besloot
snel te douchen en om te kleden om te kunnen gaan eten. Will had haar
toegefluisterd dat Ellen wellicht zin zou hebben om mee te gaan en dat was
nou net wat Debby wel nodig had, iemand om tegen aan te lullen! Vlug belde
ze Ellen en deze had er wel oren naar dus spraken ze af bij Guido`s Bites, een
vrij nieuwe zaak in het centrum met een goede keuken.
---------------------------------------------------
Joe had intussen besloten “low-profile” in Dessert Sands te
onderzoeken wat er volgens hem mis was gegaan. Pat was duidelijk niet
eerlijk geweest en hem in de gaten gehouden, maar in opdracht van wie? Joe
wilde duidelijkheid en besloot dat “nichtje” van Pat, Jo-Anne Remarco maar
eens uit te horen. Dat dat geen makkelijke klus zou zijn wist hij van te voren,
politie agente EN nichtje van Pat EN nog eens bloedmooi ook! Hij kreeg het al
warm bij het idee!! Maar vooruit, blijf professioneel! dacht hij en ging richting
het bureau van Dessert Sands om uit te zoeken waar zij woonde. Zijn
vermoeden werd bewaarheid en er bleek helemaal geen Jo-Anne Remarco te
bestaan, althans niet bij dat bureau! Wat nu gedaan? Koortsachtig dacht Joe na
en na een poosje bedacht hij zich dat wanneer zijn theorie zou kloppen, zijn
gestolen sim-card wellicht in het bezit van Jo-Anne dan wel Pat zou moeten
zijn! Hij besloot Paula te bellen. Als er iemand was die hem hiermee kon
helpen dan was zij dat. Paula nam op en zei hem dat zijn gestolen sim-card na
de diefstal slechts èèn keer was gebruikt om z`n mailbox af te luisteren. Uit
deze gegevens bleek dat de card zich vlakbij een GSM-mast bevond in de
buurt van Dessert Sands, maar dat deze mast op geen enkele kaart was
geregistreerd! Wel kon zij hem de coördinaten van de zend locatie geven:...
noorderbreedte (35.972861) en 115 graden, 8 minuten, 4 seconden
westerlengte (-115.134444). Wanneer hij die zou volgen kwam hij dus bij zijn
oude telefoonkaart uit! Althans in de directe nabijheid. Hij voerde de gegeven
coördinaten in zijn smart-Phone in en deze gaf aan dat hij richting Henderson
Executive Airport, 2492 voet (760 m) boven zeeniveau, Las Vegas moest.
Verdomme dacht Joe, dat kan er ook nog wel bij, Las Vegas of all places! En
zag z`n kansen als sneeuw voor de zon verdwijnen, op zo`n vliegveld had je
tussen al die mensen immers geen enkele kans! Joe kon geen andere optie
bedenken en ging op weg, dit zou een saaie rit worden. Hij moest zeker 150
km over de interstate 95 zuidelijk richting Las Vegas, èèn rechte weg! Bij het
tankstation vulde hij de tank en kocht, vervuld van zelf medelijden, troost-
snacks voor onderweg. Vol gas stoof hij de interstate 95 op en verdween in de
richting van LasVegas, de avondschemering tegemoet. Hij keek even naar het
blauwe zwaailicht naast hem op de passagiersstoel, maar weerstond de
verleiding en bedacht zich dat hij beter niet kon opvallen. Hij zou bovendien
plenty of time hebben om onderweg over de zaak na te denken en een van de
eerste dingen die hem te binnen schoot was het “nichtje” van Pat. Zij
intrigeerde hem mateloos en hij was er zeker van dat zij een rol van betekenis
speelde in dit hele verhaal. Waarom was zij op het bureau van Dessert Sands
niet bekend? Waar was haar verslag van de inbraak, die door Pat was
getekend? en die dan wel door Pat getekend? Wist dus alleen Pat wie zij was?
Hij zou toch Pat hierover vragen moeten stellen! Niemand die iets wist over
deze mysterieuze dame! Zijn hersenen draaide overuren en hij moest zich
uitermate concentreren om op de weg te blijven, ook al was dat almaar
rechtdoor. Asfalt, zand, asfalt, zand , asfalt, zand, enz. nog vele, saaie
kilometers!!Na enkele uren doemden de eerste borden Las Vegas en
Henderson Airport voor hem op en werd het verkeer ook duidelijk drukker. Hij
besloot om voor het vliegveld nog even een sanitaire stop te maken en
sorteerde de auto voor de afrit van een benzinepomp en volgde de afslag tot
aan het parkeerterrein van de winkel. Bij het naar binnen gaan viel het hem op
dat hij wel erg moe was en spoedde zich naar de toiletgroep, hij zou straks
eerst nog even wat te eten moeten halen want zijn energie-level moest snel
weer op pijl gebracht! Opgelucht stapte hij het winkelgedeelte in en zocht naar
een tonijn-sandwich, zijn favoriete snack. Veel tijd om te lummelen had hij
niet, immers; hoe langer weg van het laatst bekende punt van het signaal hoe
verder dat weg kon zijn! Aangezien het zijn enige aanknopingspunt was,
moest hij een tandje erbij zetten en nam zich voor op volle snelheid ertegen
aan te gaan! Buiten gekomen wilde hij richting auto stappen, alleen.... waar
was die nou weer gebleven? Had hij zich vergist ? was `ie gestolen? wat?! hij
keek de parkeerplaats rond en zag zijn auto op een heel andere pleek weer
terug, juist helemaal aan het einde en hij leek wel tussen de bosjes geparkeerd!
Rare zaak zeg!, hij liep richting zijn auto en keek ondertussen om zich heen
speurend naar verdachte zaken. Het was een aardig eindje lopen, maar
ondertussen niets van belang gezien en hij ontsloot zijn auto met zijn ab aan
zijn sleutel. Als vanuit het niets kwamen er twee wagens van beide kanten op
hem af en sprongen er een aantal mannen uit. Joe zocht snel dekking bij zijn
auto maar dat mocht niet baten, vanuit de bosjes bij de auto kwamen ook twee
man die hem direct vastgrepen. Een stekende pijn deen hem naar zijn nek
grijpen, maar terwijl hij nog een paar klappen uitdeelde voelde hij alle kracht
uit zijn lijf wegebben en zakte uiteindelijk door z`n knieën en viel op z`n
schouder op het asfalt. De twee wagens waren zo geparkeerd dat het hele
gebeuren door geen mens te zien was geweest. De mannen tilde Joe in een van
de wagens en beide wagens verdwenen op hoge snelheid in de richting waar
Joe vandaan was gekomen, de woestijn in!.
------------------------------------------------------------------------
Wayne begon met verontschuldigen en JJ werd daar iets rustiger door, enfin, uitleg zou spoedig
volgen! “ JJ, je weet, wij gaan lang terug en hebben elkaar altijd als vrienden gezien. Ik hoop dat
je, naar wat ik je nu ga vertellen, die vriendschap niet overboord gooit en mij laat uitspreken. Het
wordt een heel verhaal!” JJ knikte bedachtzaam en keek verwachtingsvol Wayne aan. “JJ, in de tijd
dat wij samen in Area 51 werkzaam waren, hebben wij samen nogal wat “vreemde zaken” gezien
en de meeste ervan nooit kunnen verklaren. Herinner jij je nog het geval van de vermiste vliegers
boven Arizona en het uitblijven van wrakstukken en personen?, herinner jij je wellicht ook nog dat
wij daar uiteindelijk gestopt zijn te onderzoeken omdat we het gewoon niet wisten? Kunnen wij
eigenlijk wel alles weten? Willen wij eigenlijk wel alles weten?” JJ knikte instemmend, want zo
was het. Wayne vervolgde, “ Je weet wellicht ook de periode van de ufo meldingen boven Area 51
en de ongebruikelijke paniek die er bij ons toesloeg? En dan natuurlijk de schotels bij Roswell,
herinner jij je nog iets van die periode? JJ antwoorde, ‘Jazeker, ik was erbij toen die schotels
werden geborgen en de lichamen onderzocht, althans in het begin en maar autopsie op èèn
lichaam,.. maar vertel eens Wayne waar leid dit allemaal toe? En wat heeft het met Joshua te
maken en waarom op deze manier en op deze plek, ik snap er helemaal niks van!” Wayne suste de
boel een beetje want het leek er erg op dat JJ z`n kalmte zou verliezen. “Kom op JJ, geef me de
kans om het geheel uit te leggen, het kan niet anders dan zo, het spijt mij! Heb geduld met me
alsjeblieft ! Kan ik dan nu verder?” JJ knikte en leek te bedaren. “ Mijn hemel zeg, wat een
gedoe!” bromde hij nog. Wayne ging verder “ Afgezien van het feit dat ik alle moeite zal doen om
je zoveel mogelijk details te besparen moet je mij nu toch echt uit laten praten! Laten we terug
gaan naar het moment van jouw autopsie op het lichaam dat we uit de ufo haalden. Zoals je weet
heb je daarna een black-out gehad, waar ik later op terug kom. In de tijd dat jij de autopsie op het
ene lichaam deed, hebben wij een ander slachtoffer kunnen redden!’JJ keek geschokt op “WAT?’
“JJ kalmeer! Op deze manier zitten we hier weken!! Wil je weten hoe het met Joshua zit of niet!!”
Wayne nam een dreigende houding aan en JJ herpakte zich, “Vooruit dan!” riep hij. “Inderdaad,
..we hebben een vrouwelijke alien kunnen redden en onderzocht. In het kort: zij heeft een jaar
geleefd en intussen een kind gebaard. .Jouw kind! Joshua!” JJ sloeg stil en keek Wayne vol
ongeloof aan,” Maar ik”..Hoe.. Joshua?..Alien?.. Hoe?!” Wayne gebaarde hem rustig te blijven, “
Ja JJ, Joshua is het kind van een buitenaardse! In jouw zagen wij op dat moment de ideale donor en
later de ideale opvoeder van jouw eigen kind!” Het werd JJ teveel en hij verloor het bewustzijn,
Wayne ving hem op en riep om een brancard, “ Hou hem gesedeerd! sprak hij kort tot de
dienstdoende arts, “zolang als nodig!” “Ik zeg je wel wanneer we hiermee klaar zijn!” De arts
knikte en begeleide JJ naar een kamer verderop de gang, alwaar de deur werd gesloten. “Zet een
mannetje voor die deur en zorg dat hij rustig blijft!” Wayne knikte de anderen toe en vroeg hen
hem te volgen, zij gingen naar de grote vergader ruimte om de zaak te bespreken.” Wat een
ellende” sprak Wayne, “hier zijn we voorlopig nog niet klaar mee!” De groep keek hem aan en leek
uit zijn doen, “Zeg dat wel, hoe nu verder? zei Jo-Anne Remarco. Als begeleidend geheim
agent/psychologe maakte zij deel uit van deze groep en keek slinks naar Pat, òòk al hier aanwezig.
Pat nam het woord, ”Eerst de zaken even op `n rijtje?”, hij wilde nog iets zeggen maar werd
onderbroken door iemand die binnenkwam en hem een boodschap gaf: ..Lt Joe Corey
aangehouden en onderweg naar bunker. Licht gewond door verzet bij arrestatie. Pat keek de man
aan en beval hem Corey in kamer 16 te zetten, “Ook dat nog, Murphy`s Law vandaag zeker!”
Iedereen nam plaats en Wayne dirigeerde Pat naar Joe Corey om deze gerust te stellen en in te
lichten.” Hebben we een lijn met de controlekamer?” vroeg hij, er werd direct voor gezorgd.
“Resultaten behaald in het verleden kunnen wel degelijk je toekomst garanderen!” Wayne was
laaiend, “ Ik had toen harder moeten zijn en ABE om moeten brengen!” “ABE?” vroeg Jo-Anne,
“wat is ABE” “ABE is Alien Body Experiment, iets beter konden we op dat moment blijkbaar niet
verzinnen. Dat hele geklooi toen kost ons nu de kop! Er zal snel een oplossing voor dit probleem
moeten komen, anders hebben we echt een probleem! En dan bedoel ik ook echt een PROBLEEM!
Op internationaal, wat zeg ik, MONDIAAL! niveau en dat zal deze keer niet met een lulverhaal
over een weerballon af te doen zijn !!!! We hebben nu met heel andere krachten te maken en zullen
een paar zèèr zware dagen tegemoet gaan! Dus... Miss Remarco: aan het werk! Jo-Anne knikte en
zette zich aan een stapel dossiers uit de Roswell periode met de opdracht de alien psychologie te
doorgronden. De minutieus geschreven verslagen moesten haar hieromtrent voldoende inzage
geven om de komende dagen een eventuele ontmoeting te kunnen begeleiden. Bovendien kon zij
gebruik maken van de reeds eerder geschreven rapporten van haar voorgangers. Wayne begaf zich
naar de controle ruimte om te zien of er al vorderingen waren ten aanzien van een eventuele
ontmoeting met het alien ruimteschip dat Joshua weer zou moeten terug brengen naar
aarde.
------------------------------------------
Joe voelde de krachten weer langzaam terugkeren in z`n lijf en probeerde zich de laatste
gebeurtenissen te herinneren. Hij greep naar z`n nek en voelde op de plaats waar hij een prik had
gevoeld waarna hij duizelig was geworden en nog een paar klappen had uitgedeeld aan een paar
gasten die op hem af waren gekomen. Ontvoerd dus! Maar dan door wie en waarom? En wat had
die Joshua hiermee te maken? Zoveel vragen kwamen in hem op dat het hem duizelde. Hij keek
om zich heen en probeerde te bedenken waar hij was. Een ziekenhuis misschien? of een eerste
hulp? Het leek een beetje op een operatie kamer, hoewel de geheel betegelde ruimte ook van een
slagerij zouden kunnen zijn. De deur had een spionage gaatje en hij besloot maar eens op
verkenning te gaan. Hmm,..geen deurklinken, dan magneetsloten? Hij moest zich oprichten om
door het spionnetje te kunnen kijken en op dat moment ging de deur open. Voor hem verscheen de
hem zo bekend voorkomende figuur van Pat Spaghetti. “Pat, verdomme nog aan toe! Dit wordt een
vervelende gewoonte om mij steeds zo te laten schrikken! waar was jij al die tijd? of mag ik dat
niet weten soms? Het wordt onderhand wel tijd om eens open kaart te spelen, vind je niet?!” De
inspanning deed hem z`n geblesseerde schouder opspelen en zijn gezicht vertrok pijnlijk. Pat
dirigeerde hem naar een stoel en beval hem rustig te blijven en te gaan zitten. “Luister goed Joe, je
krijgt op al je vragen antwoord mits je mij uit laat spreken.” “Alsof ik een andere optie heb!” beet
Joe hem opstaand toe. Joe was niet gek en had gezien dat de veiligheidsmensen hun wapens zeer
kort binnen bereik hadden. “Ga zitten en luister!” Pat bleef zo rustig mogelijk en moest nu zijn
collega en vriend uit gaan leggen wat er speelde. “Ik wordt hier te oud voor” bromde Joe nog.
“Probeer je te herinneren wat er gebeurde in het onderzoek naar de verdwijning van de stukken
omtrent de rapportage inzake de gebeurtenissen in Area 51, Roswell, die door het lek in de Fed bij
Jordi Tellerman terecht kwamen. Die stukken gingen over het experimenteren met buitenaardsen in
Area 51 na het neerstorten van hun machines in Roswell. Bij die experimenten waren o.a.
Dr.Sutherland en Wayne Brandisi betrokken, uit die experimenten is een kind geboren: Joshua
Sutherland!”... Joe keek Pat vol ongeloof en tegelijk ook afgrijzen aan. “Onmogelijk” bracht hij
nog uit. Pat ging verder,” En wij zijn nu hier om zaken recht te zetten, althans, dat wordt van ons
verlangd!” “Wanneer je bereid bent om mee te werken aan deze zaak, ben je meer dan welkom ,
we zitten toch al met veel te weinig mensen op deze zaak! Denk eraan dat dit geen makkie is! Joe,
ik zou graag zien dat je meedoet! Pat keek hem recht en indringend aan en Joe begreep dat hij het
meende. “Wat moet ik nog meer weten” zei Joe en gaf daarmee te kenen mee te doen. Pat knikte
instemmend en vroeg hem of hij in staat was te lopen en nog ergens pijn had. Joe gaf aan dat het
wel ging en de beide heren gingen op pad naar de centrale ruimte, alwaar Joe een aangename
verassing te wachten stond. Door de schuifdeuren ging het naar binnen en achter een van de tafels
zat Jo-Anne die opstond en hen tegemoet liep,” Zo Mr. Corey, of mag ik Joe zeggen, welkom bij
de wereldredders! Veel te doen, maar loop maar even mee, dan kan ik U laten zien hoever ik ben
met het psychologisch onderzoek en kunt U dat weer mee nemen in Uw eigen onderzoek voor
sneller en beter resultaat!” Pat verontschuldigde zich en verdween naar de controlekamer om zich
bij Wayne te voegen. Jo-Anne keek Joe glimlachend aan en hij smolt, veel meer dan als een
gewillige zombie achter haar aan lopen, kon hij op dat moment toch niet. Werkelijk de allermooiste
vrouw die hij ooit gezien had en hij ging met haar werken! bedacht hij zich. Op slag waren alle
pijntjes en ongemakken van de afgelopen uren vergeten en toog hij direct met haar aan de slag.
Samen worstelden zij zich door de stapels verslagen heen en gebruikten samen hun koffie en
lunch. Om een goed benaderingsprofiel te bedenken binnen de tijd die ze hadden, viel niet mee.
Daarbij kwam dat Joe wel zijn ervaring als politie onderhandelaar, maar geen psychologische
achtergrond had. Hem werd de taak toebedeeld om samen met Jo-Anne, JJ voor te bereiden op wat
ging komen, maar zeer zeker ook om hem te steunen in de verwerking van alle zaken aangaande
Joshua`s verwekking en nu ook diens ontvoering en terugkeer! Voor een ieder een vrijwel
onmogelijke taak, die toch moest gebeuren! Jo-Anne was van plan dat volgens haar stappenplan
van uitsluiting aan te pakken en simpelweg beginnen bij het begin. Vanuit de controlekamer kwam
het bericht dat er geen veranderingen plaats hadden gevonden en dat gaf hun weer wat speling qua
tijd. Tijd die ze hard nodig hadden want elk moment zou de situatie kunnen veranderen en dan
zaten ze rechtstreeks in een crisis die niemand wilde. Pat voegde zich vijf minuten later weer bij
hen en nadat zijn mobiel ging moest hij zich twee tellen later alweer verontschuldigen, hij was
nodig op het bureau van politie. Pat keek Joe aan, " Ga maar even mee!" Joe aarzelde, maar een
lichte knik van Jo-Anne deed hem Pat volgen. Joe had nog wel enige moeite om de zaken op een
rijtje te krijgen, maar het werd hem steeds duidelijker.
----------------------------------------------------------------------
"Will, help me, alsjeblieft! Ik krijg maar geen contact!, niet met Josh en niet met JJ!, alsjeblieft!".
Debby was ten einde raad en keek Will smekend aan. Niks voor Debby om zo te reageren, dacht
Will en pakte haar bij haar schouders. "Geen paniek Debby! zo komen we nergens! Laten we de
feiten eens op een rijtje zetten! Wat, wanneer en bij wie en waarom enzovoort ! Anders verliezen
we wellicht het belangrijkste uit het oog en dan maken we fouten, raak je het spoor bijster en
weten we niet meer waar we het zoeken moeten!"maande Will haar. "Ik ben niet in paniek, ik wil
jou alleen duidelijk maken dat er iets verschrikkelijks aan de hand moet zijn!'Wanneer Josh al
zolang niets van zich laat horen en JJ ook al niet meer te bereiken is, dan kun je op je tien vingers
wel natellen dat er hier iets niet klopt!" Ik heb ook nog geprobeerd Jarrod en Marge te bereiken
maar ook daar krijg ik geen contact mee!". "De politie heb ik ook al gebeld en daar doen ze niets
tot er aangifte is gedaan, wat moet ik doen?!" "Ok,Ok, kalmeer een beetje en nogmaals, laten we
de zaken even op een rijtje zetten!"Will`s stem klonk wat zwaarder en rustiger en kalmeerde haar
op slag. "Dank je Will, sorry, maar ik heb het er toch moeilijk mee, Josh is mijn alles en ook JJ zit
diep in mijn hart, ik zou niet weten wat te doen wanneer hen iets is overkomen" Plots drongen de
tranen in haar ogen en kon zij zich niet langer bedwingen. Will sloot haar in zijn armen en klopte
haar zachtjes op haar rug, "Nou, nou, toemaar hoor, laat maar even gaan"sprak hij met zachte stem
en snoof haar geur en parfum langzaam in zich op. Mmmm, ze ruikt lekker dacht hij, maar
herpakte zich onmiddelijk en zette haar op een stoel op het terras. "Vertel me maar eens rustig,
vanaf het begin het hele verhaal zei hij en reikte haar een zakdoek aan om haar tranen te drogen.
Elly kwam naar buiten en vroeg verschrikt wat er gaande was. Gedrieën spraken ze de zaak door
en besloten eerst te gaan slapen om de volgende dag aangifte te doen en uitgerust op onderzoek uit
te kunnen gaan.
-
-
To be continued...........
MANTESS
---------------------------------------------------------------------------------
Wat slap op de benen en met een wazig hoofd, stond Josh bij een wat het meest leek op een
glazen pui en keek naar buiten. Hij kon amper bevatten wat hij zag en tegelijkertijd was
het heel gewoon voor hem. Hij zag een prachtige glooiende vlakte in mooie met
herfstkleuren bedekte begroeiing aan zijn linkerkant en rechts van hem het glinsterende
oppervlak van een lichtgevende vloeistof, zo strak als een spiegel en aan de uiterst rechtse
kant ervan staken er een soort van torens, of pieken uit het water. Het geurde naar vers
gemaaid gras vermengd met de geur van gebrande noten en een ondertoon van rottend
vlees of vis, niet geheel onaangenaam maar ook niet lekker zeg! De mate van ontspanning
in zijn lijf was gedurende de hele reis niet veranderd en ook nu stond hij er zeer
ontspannen bij. Alsof hij geen controle had over zijn spieren, hoewel hij zich gewoon kon
bewegen, het was een vreemde gewaarwording en het werd hem duidelijk dat hij van deze
vorm van bestaan niet af was zolang hij in deze situatie zat. Hij had erg moeite om alles te
omvatten en had soms het gevoel dat zijn brein het ook niet toeliet het allemaal in èèn keer
op te nemen. Voorlopig genoot hij wel van hetgeen hij zag en liet het allemaal maar op
zich af komen. Gedurende de reis had zich in de communicatie wel een gunstige
ontwikkeling voorgedaan, hoewel hij geen idee had hoelang de reis had geduurd, had de
entiteit zich zijn taal meester gemaakt en dat scheelde enorm. Hij had het klik-taaltje nog
steeds niet onder de knie en blijkbaar was de entiteit zoveel intelligenter dat het zich zijn
taal binnen die tijd wel had meester gemaakt. Tot op heden had hij verder geen kennis
gemaakt met een vleselijke uitvoering van deze entiteit en was hij daar ondertussen
behoorlijk nieuwsgierig naar! Hij had eigenlijk gehoopt iets te kunnen zien terwijl hij zo
naar buiten keek, was het eigenlijk wel buiten? vroeg hij zich af, voor hetzelfde geld was
dit èèn grote projectie!. Alles leek erg kalm en sereen, er leek ook geen wind te waaien en
hoewel het "buiten" licht was kon hij geen "zon" zien, meer een plaatje dus! Die hemel
leek meer op een opaak glazen vaas dan een mooie blauwe lucht. Wat hem betrof zat hij
nog op het ruimteschip, de zwaartekracht was hier wel minder dan op aarde, dus dat zou zo
maar kunnen! Het enige dat ontbrak was het gevoel van snelheid, ook relatief natuurlijk
want, zo beredeneerde hij, op aarde in een vliegtuig had je na een poosje ook niet meer in
de gaten dat je vloog! Grappig eigenlijk! Hij besefte ineens dat hij geen honger had gehad
en ook nu geen trek in eten, zouden ze hem iets ingespoten hebben? Joshua bekeek zijn
lichaam eens en kwam tot de conclusie dat hij wel wat afgevallen was, maar niet eens
extreem. Het licht en nrg dat hem gedurende de gehele reis als een soort van cocon had
omsloten, waren na "aankomst" geleidelijk aan zwakker geworden en nu had hij niet meer
het gevoel ingesloten te zijn door deze cocon. Het veilige , warme gevoel echter was
gebleven en daar voelde Joshua zich erg prettig bij. Plots doorbrak de stem zijn gedachten,
"Voelt U zich comfortabel?" "Jawel, dank U" antwoorde Joshua en bedacht zich dat zijn
stem net als de stem klonk en, zoals gesproken, was de stem dan toch niet alleen in zijn
hoofd? vroeg hij zich af. "Het spijt ons dat wij U nog geen voedsel hebben aangeboden,
het is op onze "planeet" een probleem om voor een mens voedsel te vinden. U heeft een
vloeistof toegediend gekregen waardoor Uw lichaam denkt te hebben gegeten en
gedronken, Uw lichaam is in wat u zou noemen "stase", heeft derhalve geen voeding
nodig. NRG krijgt U via de cocon, deze wordt voor U wanneer nodig aangepast." "Dank U
vriendelijk" antwoorde Joshua en vervolgde, "Waar ben ik en wat doe ik hier en waarom?"
De stem antwoorde, "Wees gerust, U krijgt Uw antwoorden dan wanneer nodig, wanneer U
eraan toe bent." Joshua knikte en het warme en veilige gevoel versterkte in hem, alsof hem
energie werd toegediend kreeg hij plots het gevoel te stijgen en zag zichzelf inderdaad
enige tientallen centimeters boven de vloer zweven. Een vreemde gewaarwording maakte
zich van hem meester toen hij begon te draaien en horizontaal kwam te liggen. Dit was nou
precies wat hij wilde, liggen! Zijn gedachten stuurde de beweging dus! Of droomde hij?,
ja!, dat was het!, hij droomde!, kon bijna niet anders, toch?. Joshua zakte weg en flarden
van wat een verleden leven leek drongen tot zijn bewustzijn door, dat maakte hem even
onrustig, maar hij viel uiteindelijk in een diepe slaap. In deze "state of mind" heb je geen
besef van ruimte en tijd, noch andere dimensies. Die gedachte deden hem wakker
schrikken, hij was het even kwijt. Totale desoriëntatie maakte zich van hem meester, dreef
hij, zweefde hij, onder en boven, links en rechts, binnen en buiten, achter en voor, hij wist
het niet meer. Joshua sloot zijn ogen, probeerde zich te concentreren en nam als eerste dan
maar een punt in zijn lijf om van daar uit een balans te creëren. Hij moest een beginpunt
hebben! Tussen zijn ogen dan maar, zoiets was hem door Debby ooit eens gezegd, dat had
zij weer van haar yoga leraar. Het koste hem de nodige moeite, maar na enig aanhouden
leek dat aardig te lukken. Balans.... zo moeilijk wanneer je geen referentie hebt.
Balans.....maar hij was niet draaierig, of misselijk, dus die desoriëntatie zat hem meer in de
ruimte waar hij zich bevond, zo concludeerde hij. Hij haalde eens diep adem en nog eens
en nog eens, zie, het werd al beter! Nu oppassen dat hij niet ging hyperventileren!
Langzaam maar zeker kreeg hij weer de controle over zijn ademhaling terug, het leek wel
een paniek aanval geweest te zijn, hoewel hij daar nog niet eerder zelf mee te maken had
gehad. "Excuseer voor het ongemak, het licht niet aan U, wij hebben de parameters nog
niet helemaal op orde. Het zal niet weer gebeuren". De stem klonk als altijd rustig en
stelde hem direct op z`n gemak. "Wanneer U ertoe in staat bent zullen wij U uitleggen hoe
het werkt". Joshua had vragen genoeg, maar wist ook dat hij daar voorlopig nog geen
antwoorden op zou krijgen en deed er het zwijgen maar toe. Hij keek naar buiten en kon
zich niet aan de indruk onttrekken dat er enige veranderingen hadden plaatsgevonden. De
melkglazen opaak kleur van de "lucht" was echt een flink aantal tinten opgewaardeerd naar
transparantie en hij zag nu zelfs wat sterren! Zou het nacht zijn? Hebben ze hier ook
seizoenen? De lichtgevende zee aan zijn rechterkant was verdwenen en had plaats gemaakt
voor een gebergte met een enorme hoeveelheid heldere lichtjes, een stad? Hij kreeg plots
een enorme behoefte om met een ander mens te praten, aan te raken en te zien. Alsof een
golf heimwee hem raakte, zo werd hij ineens overspoeld met gevoelens van thuis en aarde
en Debby, z`n vader, z`n werk en collegae. Hoewel hij sterk het gevoel had te huilen,
rolden er geen tranen over zijn wangen, waar bleven die dan weer?! Alsof zijn emotionele
onrust het startsein ertoe had gegeven, zakte hij weer weg in een diepe slaap. Helder en
uitgerust kwam hij weer bij en de stem informeerde naar hem. "Voelt U zich fit genoeg?,
g j j g g
wij willen U graag uitleg geven" Hij moest nog steeds erg wennen aan het feit dat die stem
de entiteit vertegenwoordigde en hem zo overviel terwijl hij in gedachten was. hetgeen het
eigenlijk nog moeilijker maakte, zijn gedachten en de stem leken rechtstreeks aan elkaar
verbonden. "Ja, ik denk het wel" zei Joshua. "We gaan U dan nu in een andere stase
brengen, waarbij we Uw denken overnemen en er alle informatie die u ervoor nodig hebt
in zullen voeren om U onze entiteit te laten begrijpen". Tevens geeft het op al Uw vragen
een antwoord, al zult U daarvoor waarschijnlijk enige inspanning moeten verrichten. U
zult straks in staat zijn om alle ingevoerde gegevens op te roepen en daaruit het antwoord
te destilleren, welke U voor Uw vraag nodig hebt. Heb geen angst, U zult van de gehele
procedure niets gewaar worden". De stem vervolgde, "Zie ons niet als een lichaam of een
dier of iets tastbaars, maar meer als een aanwezigheid, een "iets" zoals jullie mensen het
zouden noemen. Wij zijn energie en dus niet in een potje te stoppen of te vangen of te
overheersen. Wij zijn het totaal van alle wezens die leven en geleefd hebben op alle
planeten en in alle universae. Energie die niet grijpbaar is, maar dan ook weer niet de
energie zoals jullie dat op "aarde" zien , om een lamp op te laten branden of een auto op te
laten rijden, dus niet verkregen door verbranding of opwekking middels fossiele, kern,--
water,-wind,- en of zonne-energie. Niets van dat al. Wij zijn de energie die IN de mens
aanwezig is, maar niet alleen in de mens, ook van de dieren zoals die op "aarde", zoals al
gezegd, van alle wezens uit het hele universum en alle wezens van de parallellen, die wij
zouden willen omschrijven als reflectie-energie. Probeer ons te zien als een middelpunt
van, of wellicht nog beter, de kern van alle aanwezige energie. Op deze plek, in deze
"sfeer" komt alles samen en wordt ook alles weer uitgestuurd om de balans te behouden.
Jullie praten over de "ziel" van de mensen en in veel gevallen ook van dieren. Dieren die
aanbeden worden of in verband met "God" worden gebracht, dan hebben jullie het over
energie. De kracht van deze innerlijke energie is jullie wel bekend en vele voorbeelden
door de geschiedenis heen weten jullie van mensen die "boven natuurlijke " dingen deden
en daarmee hun doel bereikten. Iedereen zou dat moeten kunnen, want iedereen heeft deze
nrg in zich, ware het niet dat de enige beperking die ten grondslag ligt aan het falen van de
mens in alle opzichten is te wijten aan het feit dat men er bang voor is. Angst die
ingegeven wordt door de omgeving waarin men leeft, of opgevoed wordt, negatieve
invloed van buitenaf die ervoor zorgt dat de mensen in hun schulp kruipen en door
ontmoediging niet verder komen dan dat wat hen als voorbeeld dient. Deze beïnvloeding
leid er slechts alleen toe dat de mensen veel dommer en argwanender worden dan eigenlijk
nodig. De stemmen in je die je zeggen door te gaan en niet op te geven worden stom
gemaakt en genegeerd en gezien het feit dat dat proces al enige duizenden jaren aan de
gang is moeten we helaas tot de conclusie komen dat de mens dus gewoon een domme
soort is. Wij vragen ons in steeds grotere mate af of die domme soort wel de moeite van
het in stand houden waard is. Het kost ons eigenlijk al meer energie dan wij bereid zijn
erin te stoppen. De balans is verstoord en zo kunnen wij niet door blijven gaan. Het
menselijk ras staat op het punt van eliminatie, enerzijds door zijn eigen toedoen anderzijds
door ingrijpen van Mantess. Mantess is de universele naam voor ons, die naam genoemd
op welke plek in het universum dan ook, wordt erkend, begrepen en gerespecteerd.
Mantess is gelijk NRG. Waarom wij zouden ingrijpen om het menselijk ras te elimineren?
Wel, juist nu op het keerpunt van de toekomst van de planeet "aarde", staan wij "Mantess"
voor deze moeilijke beslissing en is het aan ons om daarin de juiste keuze te maken. Laten
wij de mens voortsukkelen en de "aarde" verder om zeep helpen of grijpen wij in en
elimineren de soort. De soort die heeft bewezen NIET te kunnen omgaan met zoiets
delicaats als de planeet "aarde" en vooralsnog zijn bestaansrecht verspeeld heeft. Althans,
dat is de huidige tendens die er bij ons heerst. Gaan wij hier nog meer NRG in stoppen of
halen we de reeds geïnvesteerde NRG er weer uit. Dit is wat het gaande proces binnen
Mantess beheerst en ondanks het feit dat wij alle NRG zijn, hebben wij èèn ding niet, en
dat is tijd. Dat weer heeft te maken met het feit dat tijd niet universeel is, tijd is
plaatsgebonden en daar hebben wij geen invloed op, althans niet als collectief, wel als
lokaal aanwezige NRG. Ter plekke kunnen wij tijd manipuleren, zij het individueel, jullie
maken dat soms mee en noemen dat dan een dèja-vu. In mindere mate komt het voor dat
j
twee tijdseenheden door elkaar heen lopen, wanneer dat gepaard gaat met visuele
gewaarwording van betrokkenen geeft dat verwikkelingen die als echt ervaren worden, met
soms bizarre verhalen achteraf. Mensen zijn nog niet, of liever, al lang niet meer in staat
om hun hersenen zo te gebruiken dat zij kunnen "zien", wel kunnen zij waarnemen en die
waarnemingen interpreteren naar de voor hen geldende regels. Helaas echter is het
"bewustzijn" voor de meeste mensen als een gesloten afdeling in een psychiatrisch
ziekenhuis. Het domino effect van dit kuddegedrag leid alleen maar tot restrictie in de
ontwikkeling van het vermogen van de hersenen om wèl te kunnen ontwikkelen, vèèl
verder dan door de mens voor mogelijk gehouden wordt. De diversiteit aan
godsaanbiddingen door verschillende groepen aan verschillende goden, leid er ook alleen
maar toe dat de mensen elkaar gaan bestrijden in plaats van stimuleren. Hogere
bewustzijns- niveaus worden op deze manier onbereikbaar en zal er dus ingegrepen
moeten worden. Heel veel opties hebben wij echter niet en de keuze is derhalve geen
gemakkelijke. Hoewel niet de eerste keer, jullie zijn echt niet de enige hoor!, hebben we
toch veel moeite om de benodigde NRG gericht te krijgen, er is iets dat ons tegenhoud.
Door de enorme bevolkingsgroei van jullie soort zou een directe eliminatie ineens ons wel
eens teveel energie kunnen bezorgen. Hierin sluipt het gevaar van overbelasting. Zie dat
niet als een klappende zekering, maar meer als een sfeer die gevuld is en wel meer kan
groeien maar dat groeiproces zelf moet sturen. Wanneer nu de soort ineens zou worden
geëlimineerd, levert dat teveel NRG ineens op. Zoals gezegd kunnen we groeien, we zijn
alleen van mening dat we zouden kunnen splitsen wanneer dat te snel gebeurd en splitsing
geeft waarschijnlijk een onvermoede reactie. Ja, je hoort angst en dat is niet vreemd, het
behoort tot het gezonde denkproces van afweging en besluitvorming van de mens en
uiteindelijk bestaat onze energie voor een deel uit dat van Uw soort. Zoals U dat wel
bekend zal voorkomen bij het aangaan van een nieuwe uitdaging, voelen wij ook de
spanning van het onbekende. Wat ons het meest bezighoud is niet de splitsing op zich,
maar het feit of we naast elkaar zouden kunnen bestaan. Wat zal het equilibrium zijn?
Kunnen we wellicht beter meteen zorgen voor, niet een opname maar meteen een separate
sfeer? Wanneer we dat doen kunnen we namelijk de separatie controleren, tegelijkertijd
echter maakt dat ons nou juist tot wat we niet willen, bewakers van een systeem. Een
systeem wat we zelf hebben gecreëerd, zouden we niet moeten hoeven te controleren, we
zouden het direct in ons op moeten kunnen nemen. En dan zijn we weer bij het begin, U
ziet dat de oplossing niet direct voorhanden is en moeten wij eerlijk bekennen dat het
onrustig maakt. Balans. De fluctuatie in Uw stase is in deze het enig voor u merkbare
verschil met uw vorige stase, de lichtcapsule hield U stabiel, het is beter voor U om deze
later weer om te krijgen. Wij prijzen ons gelukkig in U iemand te hebben gevonden
waarmee we het probleem van Uw soort kunnen delen, de interactie met Uw brein zou ons
andere invalshoeken en inzichten kunnen verschaffen. Waarom we U hebben uitgekozen?
Dat hebben we niet. U bent ons toegewezen door uw eigen soort, door KI op een van ons.
Dit behoeft enige uitleg, wij zullen proberen het zo kort mogelijk te houden. Eerst moet u
weten tot welke dingen wij in staat zijn, dit om U een leidraad te geven in de uitleg. Zoals
U weet bestaan de dingen die om U heen waar te nemen zijn uit atomen. U welbekend is
het menselijk fenomeen "kernenergie", kern, het woord zegt het al. Wanneer U nu bereid
bent om in te zien dat alles uit atomen bestaat, ziet u feitelijk al dat alles dus NRG IS!
wanneer je dus stelt dat alle dingen die je waarneemt uit nrg bestaan, kun je de zaak ook
omkeren en stellen dat je uit nrg waarneembare zaken kunt creëren. Dat is wat wij kunnen
en ook in geval van benadering van andere soorten doen. Het kost ons geen enkele moeite,
of zo u wilt, nrg om welke visuele vorm dan ook aan te nemen. Om in Uw aards denken te
blijven en het herkenbaar te houden, het maakt niet uit wat U bedenkt, wij zijn het. Lucht,
water, aarde, vuur, licht, vliegtuig, onderzeeër, fiets, huis, glas, baksteen, wat U maar wilt!
Bij de nadering echter van een planeet of entiteit proberen wij een voor hen zo bruikbaar
mogelijk profiel te laden, zodra we de entiteit zijn aangegaan hebben we er ook de
beperking van, Zodoende reizen wij in ruimteschepen wanneer wij vanuit de ruimte een
planeet aandoen. Zo hebben wij, in jullie jaartelling in 1947, tijdens een poging om data te
verkrijgen bij een noodlottig ongeval een aantal entiteiten verloren. Pas later kwamen wij
jg j g g j
erachter dat er èèn de crash had overleefd en door jullie was gebruikt om mee te
experimenteren. Dit experiment is als jullie soort omschreven als KI, waarbij zaad van een
mens gebruikt is om een van onze entiteiten, de overlevende, te bevruchten. Blijkbaar was
er iets ernstig mis gegaan, want normaal gesproken zou de door ons gecreëerde entiteit
direct weer moeten overgegaan zijn in NRG, de reden waarom niet is ons tot op heden nog
niet geheel duidelijk. Een magnetische interferentie is de meest voor de hand liggende,
daar jullie aarde daar nogal eens last van heeft gezien de ligging ten opzichte van jullie
zon. Deze ingreep op onze entiteit heeft U voortgebracht, vandaar dat U hier bent. U bent
voor ons direct herkenbaar, U heeft de uiterlijke kenmerken van een mens, maar de
energetische signatuur van onze entiteit. Uw capaciteit om aan te passen aan en op te
nemen in, geeft ons de kans om voornoemde problematiek vanuit Uw standpunt als mens,
de soort, te benaderen. Uw denkprocessen worden geanalyseerd en later gaan wij onze nrg
erbij invoegen om het totaalbeeld te verkrijgen. U kunt straks zelf kiezen om Uw stem of
Uw denken te gebruiken om te communiceren, beide kan ook. Hoewel wij alle vormen
beheersen, krijgt U de optie om te schakelen en te gebruiken wat U prettig vindt. Voordat
wij verder gaan en U inzicht geven in ons universum en onze "planeet" laten wij U eerst
rusten en Uw gedachten weer de Uwe laten zijn. Let wel dat U zult ervaren dat Uw
inzichten nu al gedeeld zullen zijn met de onze en voor U kan dat overkomen alsof niets
meer hetzelfde is. Stel U gerust, dat is ook zo, anders had deze integratie geen enkele zin
en hadden wij U beter meteen in nrg kunnen omzetten.
----------------------------------------------------------------------------------------
------
NOOIT MEER DE OUDE
Antwoord op al m`n vragen! m`n neus! steeds meer vragen en meer antwoorden! het hield
niet op! En toch verkeerde Joshua in een staat van rust en wijsheid zo die hij nog nooit had
gekend. Gek eigenlijk, als je denkt alles te weten, weet je dus eigenlijk niks! zo moest hij
concluderen. De planeet verkennen had hij gevraagd, een gevoel van medeleven was over
hem gekomen. Het drong nog niet geheel tot hem door, zijn bewustzijn was nog te nauw.
Hem werd de verzekering gegeven dat dat zeer binnenkort zou veranderen, wanneer dat
was werd hem niet meegedeeld. Tijd was er niet, althans niet zoals hij dat op aarde gewend
was maar dat deed er verder eigenlijk ook weinig toe. Waar hij was had je toch niets aan
tijd, het bestond er gewoonweg niet. Hij zou het interessant hebben gevonden om hun
planeet eens te bekijken, er misschien wel over te mogen reizen. De stem had hem
verzekerd dat dat slechts een kwestie van inzicht was. Hoewel hij weer in het licht zat, had
hij niet het gevoel gevangen te zijn, integendeel, het gaf hem wel een warm en veilig
gevoel. De stem onderbrak hem in zijn gemijmer, "We willen graag een aantal van de door
U gestelde vragen beantwoorden, laten we beginnen bij onze planeet". Uw denken belet U
om ons te zien zoals wij zijn. We geven U bij uitzondering de mogelijkheid om te tasten,
dit geeft U de kans om zelf te ontdekken wat wij zijn". Joshua`s positie veranderde en hij
kwam in stand, althans dat vermoedde hij. Voor hem strekte zich het landschap uit zoals hij
dat de eerste keer ook had waargenomen, herfstkleuren, lichtgevende groene zee en geheel
rechts wat dan die bergen zouden moeten zijn. Op slag werd alles opaak, half licht
doorlatend tot in zijn neusgaten leek het wel! Nee, hij kreeg het niet benauwd en ook
geurde het nergens naar. Alles werd licht, van opaak tot fel en weer naar opaak, als in een
boezem van licht kwamen de golfbewegingen op hem over als de ademhaling van een
moeder dat haar ongeboren kind voedde met de informatie van buitenaf. Energie! dat was
het, louter energie! ondergedompeld in deze nrg voelde hij zich als het ware oplossen in
het licht en werd er onderdeel van. Niets en niemand weerhield hem ervan om zich met dit
overweldigende gevoel te vullen en hij zoog zich geheel vol met nrg. "Beter zo?" vroeg de
stem terwijl hij happend naar lucht weer boven water kwam, zo leek het. Blijkbaar had hij
zijn adem ingehouden en kon dat dus niet zo lang. Wonderbaarlijk genoeg was dat gevoel
ook weer zomaar weg en leek er niets aan de hand. "Een lichte fluctuatie in Uw stase als
gevolg van sterk emotionele beweging in Uw systeem, het is al weer over, nietwaar? U
heeft nog sterk de behoefte aan begeleiding op dat vlak. Wij zullen U helpen". En weer
gleed Joshua weg in een soort van comateuze toestand. Ze waren gewoon met hem aan het
sleutelen, de behoefte om hem goed te krijgen was zo groot dat ze er haast mee maakten.
"Intussen laten wij U zien wat wij denken dat U voor ons kunt betekenen, niet hier maar op
Uw eigen planeet". Beelden kwamen in hem op van zijn eigen aarde, beelden die hij liever
niet had gezien, beelden van verwoesting en ondergang. Op alle continenten en bij alle
volkeren der aarde was de gekte losgebroken. Men maakte elkaar af om werkelijk niks,
ruimte en voedsel op zijn hoogst. Deze desastreuze Apocalyps benam de aarde van alle
charme en warme geborgenheid, de veilige waarborg zo hij die altijd gevoeld had en een
diepe angst maakte zich van hem meester. "Nee, zo niet, dit is wat er gebeurd wanneer wij
niet ingrijpen en dit wanneer wij dat wel doen", sprak de stem. En weer terug kwamen de
beelden, deze keer van het paradijs zoals we dat allemaal uit het boekje kennen, maar dan
beter. En dat gevoel van "maar dan beter" werd alleen maar versterkt door de beelden van
een planeet, die volledig bewoond door de oorspronkelijke habitanten, er blijkbaar zonder
die mens veel beter uit zag. "Kunt U zich voorstellen dat Uw planeet U helemaal niet
nodig heeft om te leven? Dat het feitelijk veel beter af is zonder Uw soort?". De stem sprak
indringender dan tot nu toe de gewoonte was geweest en maakte diepe indruk op Joshua.
"Zeker, zeker", sprak hij en voor het eerst sinds lange tijd kreeg hij voeling met zichzelf,
het gevoel van schaamte. "Ook dit is onderdeel van uw vorming", sprak de stem, "Uw
bewustzijn moet dit registreren om volledig te worden en ermee om te kunnen gaan" "Al
goed", sprak Joshua zachtjes, "Ik begrijp dat ik hier nu de daden van de gehele mensheid
van alle eeuwen moet verdedigen? en toch, als ik het goed heb ook weer niet. U laat mij
inzien dat de mens op deze manier niet kan doorgaan, hetgeen niets nieuws is, dat weten
wij allang. Ik zou graag willen weten welke rol ik dan heb te vervullen en waarom". "Wij
gaan U proberen te laten 'zien'.... hetgeen onderhand tijd wordt. Uw missie is ONS ermee
te helpen JULLIE lot te bepalen. We vervallen in herhalingen en dat is nrg verspilling, U
gaat weer in stase". En het licht ging weer uit, letterlijk en figuurlijk. Onvermogen om zich
tegen Mantess te verzetten zou er dan wellicht toe leiden dat meerdere beschavingen
opgeofferd zouden worden, zoals dat Mantess om de balans te herstellen uit kwam. Deze
gedachte zorgde weer voor onrust, niet alleen bij Joshua maar ook bij Mantess, deze
voelde geheel met Joshua mee. Onvermogend misschien, maar niet willoos! Alsof er zich
een parallel denken in hem nestelde, deed de in hem rijzende weerstand verzet kweken.
Tijd, dat hadden ze niet! Hij moest dus tijd rekken, hoe wist hij nog niet. Eerst moest hij
leren zijn gedachten daaromtrent zo te leiden dat deze voor Mantess niet leesbaar zouden
zijn. Zij hadden hem de optie gegeven om te kunnen schakelen in praten en of denken, zou
hij hier iets mee kunnen? Hier nu, kwam zijn opleiding tot neurochirurg hem van pas.
Hoewel hij de theoretische kennis van het brein en de bekende afwijkingen en
ziektebeelden had geleerd, was dit van een geheel andere orde. Hij moest zichzelf aanleren
een ongebruikt hersengedeelte in te delen voor opslag van zijn verzet, zo eenvoudig was
het. Hadden zij immers zelf niet beweerd dat de mens tot veel meer in staat is dan de mens
zelf denkt? Opwinding moest hij vermijden, sterker nog, elke vorm van verhoogd
functioneren van zijn 'zijn' zou direct door Mantess worden opgemerkt en wellicht argwaan
wekken. (dit is precies wat Mantess wil, dat hij op zoek gaat naar een oplossing voor zijn
situatie en dus voor die van de gehele mensheid. Ze zullen doen alsof hij erin slaagt en
sturen hem in het gehele proces die kant op die zij willen.). "Laten we U op een reis door
het universum meenemen om U een idee te geven van de uitgestrektheid ervan. Neen, het
g g
is geen donut of een andere vorm in welke hoedanigheid dan ook. Het opleggen van
beperkingen is nou juist precies wat de mensheid z`n kop kost. Bedenk dan maar dat bij
het aangeven van een besloten vorm aan het universum jullie theorie van de "Big Bang"
overhoop zou halen. Een besloten vorm immers zou tot gevolg kunnen hebben dat de echo
van diezelfde "Big Bang" de oorspronkelijke "Big Bang" zou kunnen inhalen en wat dan?
Jullie zitten op een verkeerd spoor, maar ook dat is niets nieuws en ook de eerste keer niet.
Er zijn talloze voorbeelden uit de geschiedenis van de mens op te noemen waarbij jullie
soort keer op keer verworven kennis verloren heeft laten gaan. Neen, .. "Homo Erectus"
heeft het niet zo op het behouden van verworven kennis. Maar ook deze waarheid is tegen
dovemansoren oren gezegd, net als overigens alle waarheid. De soort mens is niet toe aan
het begrijpen van zijn eigen "Waarheid". Dit alles daargelaten willen wij U de reis door het
universum en alle paralellen ervan niet onthouden". Joshua`s geest leek zijn lijf te verlaten
en hij kreeg een gevoel van euforie als was hij de ruimte zelf, hoewel ruimte een andere
betekenis kreeg toen hij begon te "zien". Als in zichzelf gekeerd naar buiten kijkend en niet
gehinderd door een lichaam, maakte de mogelijkheid om 360 graden te zien tot een
ultieme ervaring. De stem vroeg hem te volgen of liever, hij kon niet anders dan de stem te
volgen. Er volgde een reis door diverse universa en er werden meerdere planeten met
soorten aangedaan. Èèn ervan noemde Mantess de "Droomplaneet" en gaf hierbij de
volgende uitleg. "Niet alleen de mensen soort droomt, alle soorten met een bewustzijn
hebben een nachtelijke beleving, zoals wij dat liever noemen. Althans in rust, zo voelt dat
voor betrokkenen, wat er werkelijk aan de hand is is het volgende. Wat jullie dromen
noemen is eigenlijk niets meer of minder dan herschikking van nrg. Het is een proces
waarbij positieve en negatieve nrg gescheiden worden en de "droom" dient hierbij als
filter. Nooit een "nachtmerrie of slechte droom" gehad?, dat is schifting van negatieve nrg.
Waarom dat gebeurd? wel wanneer dat niet gebeurd komt men vol te zitten met negatieve
nrg en dat is slecht voor het lichaam waar betreffende nrg in verblijft. Gelukkig zijn we het
daarover eens, de mens heeft wel in de gaten dat lichaam en geest een verbinding tussen
twee eenheden is en balans daarin erg belangrijk. Kijk maar naar de ontwikkeling van wat
jullie welvaartziekten noemen, zoals kanker. Kanker is meestal het gevolg van te hoge
werkdruk, het gevoel niet vrij te zijn en de ver weg gestopte behoefte om zonder zorgen
door het "leven" te wandelen, om het over voeding maar even niet te hebben. Allemaal
factoren die ertoe bijdragen tot een opeenhoping van negatieve nrg. niet alleen bij de mens,
maar ook dieren hebben in steeds meerdere mate last van stress-kanker vanwege het feit
dat hun habitat door de andere soort wordt ingenomen en de overgebleven ruimte niet meer
voldoet aan de eisen van voor die soort nodige leefbaarheid. U heeft ongetwijfeld de
groene "vloeistof" gezien in onze sfeer, allemaal negatieve nrg waar nog het laatste beetje
positieve nrg uit wordt gehaald. De positieve nrg wordt gerecycled en de negatieve nrg
wordt gedumpt. Gedumpt in een daarvoor door Mantess aangewezen zwart gat. In dat
zwarte gat wordt de negatieve nrg omgezet in antimaterie, terug in de achterliggende
ruimte gestort en in deze ruimte met behulp van het stortingsproces weer gedeeltelijk
omgezet in positieve nrg. Deze positieve nrg is voor een ieder die daar behoefte aan heeft
beschikbaar en wordt gebruikt om balansen in alle universae te herstellen waar nodig. De
rest blijft antimaterie, antimaterie is ook een onderdeel van de heersende balans binnen alle
universae. Alles is balans, alles is nrg, sla dat op en vergroot Uw inzicht in het "zijn".
"Wauw"........ ik heb echt het gevoel uit elkaar te klappen, zoveel informatie ineens is echt
niet te doen" Joshua schrok van zijn eigen stem en hij was weer terug in zijn "slaapkamer".
"Wij zullen de rustperiode gebruiken om Uw hersenen de gelegenheid te geven tot
verwerking van alle nieuwe gegevens en proberen Uw opnamesnelheid en capaciteit te
vergroten . Mantess vulde tijdens de daarop volgende stase Joshua`s brein met zoveel
mogelijk informatie, zoveel als zij dachten dat hij aan zou kunnen en gaven hem rust.
Joshua`s plan om een ongebruikt hersengedeelte te gebruiken voor het zoeken naar en de
opslag van een oplossing uit deze situatie , leverde hem voorlopig slechts hoofdbrekens op.
Mantess leerde dat zijn energetische signatuur bij het sturen van dat proces, hen in de weg
zat. Alsof er een mutatie had plaats gevonden bij de samensmelting van de twee entiteiten
waaruit Joshua was geboren, werd de gewaarwording van Mantess om de tuin geleid te
g g g g
worden almaar groter. Het begon er steeds meer op te lijken dat de informatie die Mantess
verwachtte, verbogen werd en niet was wat het leek te zijn. Blijkbaar was Joshua in staat
de boel om de tuin te leiden, daar waar zij dachten hem te sturen. Tot op zekere hoogte liet
Joshua`s brein deze manipulatie toe, maar in bepaalde gebieden kreeg Mantess er geen grip
op, waarmee de voor Mantess zo belangrijke balans was verstoord. De gewaarwording
voor Joshua bestond uit een groter bewustzijn, een bewustzijn dat inzicht kreeg in het
Universum en de werking ervan. Hij bezocht sterrenstelsels en planeten en reisde kris kras
door het Universum, leerde andere entiteiten kennen en zag en werd bewust . Zien is
prachtig! was de overheersende gedachte bij dit alles en Joshua leerde en zag en leerde en
zag. Overal waar hij kwam was de aanwezigheid van Mantess voelbaar en de reeds
"bekeerde" entiteiten beschouwde Mantess als hun "God". Niet opzichtig, maar meer
gevoelsmatig, spritueel, er waren dan ook geen tempels of andere gebouwen aan Mantess
geweid en de beleving ervan gaf een positieve energie aan een ieder die zich er aan over
gaf. Positieve energie geeft kracht, heel veel kracht en kan ook alleen maar positief
gebruikt worden. De enorme groei met behulp van de positieve energie die Joshua
doormaakte, was dermate groot dat Mantess besloot hem te isoleren. Mantess verstoorde
balans liet de grip op de situatie los en het hele proces leek te worden overgenomen door
Joshua zelf. Hij was een nieuwe entiteit geworden, een entiteit waarover Mantess in steeds
mindere mate zeggenschap over leek te hebben. Joshua zelf merkte van deze isolatie dan
ook weinig of niets, eigenlijk. Geheel in zichzelf gekeerd onderging hij de enorme groei
van zijn bewustzijn en ervaarde dat als bijzonder prettig. Alsof hij zijn hele leven hier op
had gewacht, voelde hij zich steeds completer worden. Eindelijk was daar de bevrijding en
met het zich openstellen aan, kwam de invulling van, hij had zich nog nooit zo goed
gevoeld, zo sterk, zo compleet. Mantess wist zich met deze nieuwe situatie niet goed raad
en besloot tot terugkeer van Joshua naar zijn eigen planeet, niet om hem verder te isoleren
maar meer om met hem het bewustzijn van de mensen aldaar te vergroten.
----------------------------------------------------------------------------------------
----
FLASHBACK 1
"Lekker geslapen schatje?" Debbie keek hem met haar mooie donkere ogen diep aan en hij
wist direct weer waarom hij uitgerekend haar zo`n interessante vrouw vond. "Hmmm,
liefde van me", antwoorde hij en trok haar tegen zich aan, "Beetje gedroomd geloof ik"
"Beetje gedroomd? je bent vannacht hartstikke druk in de weer geweest zul je bedoelen!"
Debbie kroop nog dichter tegen hem aan en kuste hem zachtjes in zijn nek, "Wil je er iets
over kwijt?" fluisterde ze in zijn oor en terwijl ze op hem ging zitten, "Of is dat geheim?"
Lachend antwoorde hij dat hij voor haar geen geheimen had en trok haar naar zich toe, "En
als dat wel zo was, zou ik je dat toch niet zeggen, anders was dat geen geheim meer" en
kneep zijn ogen tot geheimzinnige spleetjes waarop ze beiden in lachen uit barsten. "Kom,
ik zal het ontbijt klaarmaken, kun jij vast douchen " zei Debbie, zich intussen aan zijn
greep ontworstelend, "Vergeet niet dat we straks een afspraak hebben met je vader om naar
de cabin te gaan . Hij houd er niet van om te laat te komen en wij trouwens ook niet".
Soepel gleed zij van het bed en ontweek een laatste poging van hem om haar vast te
grijpen. "Tut,tut,tut," deed zij en keek hem vermanend aan, "Hou je paard maar op stal, die
komt later nog wel aan zijn trekken", en maakte een licht obsceen gebaar. Zij liep de
slaapkamer uit en liet hem met sip kijkend achter. "Nou ja, wie wat bewaart heeft wat" riep
hij haar na en begaf zich naar de badkamer. Zijn pyjama ging in de was en hij nam een
verfrissende douche waarbij hij ook zijn haar waste. Hij bedacht zich dat de afspraak met
zijn vader om naar de bergen te gaan alweer van een poosje terug dateerde en hij het
eigenlijk vergeten was, wat moest hij beginnen zonder Deb. In de bergen hadden zijn vader
en hij ooit eens gezamenlijk een cabin gekocht, van David Hunter een oud-collega van JJ
die er uiteindelijk toch nooit kwam. Te weinig tijd en te ver weg waren voor hem de
voornaamste reden geweest om de cabin van de hand te doen. JJ en hij hadden gretig
toegehapt nadat zij er een weekend hadden mogen verblijven, wat een plek! Het huisje op
zich was niet overdreven groot en luxe, maar dat werd helemaal goed gemaakt door de
ligging. "Je ziet dat wel eens in tijdschriften op plaatjes, maar dat je het zelf zou kunnen
bezitten lijkt wel een klein wonder", had zijn vader gezegd en Josh was het daar roerend
mee eens. Uitkijkend over het grote meer en omsloten door beboste bergen leek het meer
op een Scandinavisch vakantieplaatje dan dat je je het in de US kunt voorstellen. Dat
versterkte uiteraard het vakantie gevoel wanneer ze daar waren en dat deden ze te weinig,
wat de collega al had gezegd, te ver en te weinig tijd. Josh droogde zich af, kleedde zich en
begaf zich naar de grote riante woonkeuken, die erg on-amerikaans gedomineerd werd
door een AGA cooker en rekken met potten en pannen, een kookeiland met een gewoon
zes-pits gastoestel en mooie roestvrijstalen spoel-units. Een eldorado voor kookgekken, en
dat was wat zij waren, echte kookfanaten. Josh zette zich aan de tafel naast Debbie en zag
zijn bord gevuld met scrambled-eggs en toast met wat frisse salade erbij. "Zooo, dat ziet er
lekker uit zeg, wat een verwennerij, iets goed te maken?" vroeg hij. "Haal jij je maar niets
in je hoofd en ga gauw eten anders wordt het koud" haar gebiedende stem deed hem
zachtjes landen en hij keek haar aan. "Hou van je, Deb" "Ja, ik ook van jouw hoor", lachte
ze een beetje en trok een dikke tuitmond, stuurde een luchtzoen op hem af welke hij
beantwoorde met een blijde grimas. De voordeurbel ging en zij keken elkaar vragend aan,
"Ik ga wel "zei Josh, legde zijn bestek neer en liep naar de voordeur. "Surprise" riep zijn
vader, toen de deur openging en stapte binnen. "Je bent wat vroeg Pa, maar dat geeft niet
want wij zijn toch al bijna klaar. Maar zouden wij jou eigenlijk niet ophalen?" vroeg Josh.
"Ja, ja, dat is ook zo, ik was alleen al erg vroeg op vanmorgen en dacht zodoende bespaar
ik jullie de rit. Kunnen we eerder naar de bergen. Goeden morgen Debbie", antwoorde JJ.
Debby stond op en gaf JJ een dikke knuffel, "Hoezo vroeg op, ook gedroomd soms?'" JJ
keek hen om de beurt aan en knikte, "Ja, dat was een onrustig nachtje, ik heb me daar
liggen draaien en was tussendoor ook nog een paar maal wakker. Het leek wel of ik van de
spanning niet kon slapen, had ik als kind ook al hoor, dus geen zorgen, ik heb energie zat!"
grijnsde JJ. "Zet je auto maar even aan de kant, Pa, dan zal ik de mijne ernaast zetten,
kunnen we de bagage over laden". vroeg Josh zijn vader en JJ begaf zich naar zijn auto.
"Ben je zover schatje?" Josh omarmde Deb stevig en keek haar diep in haar ogen, kuste
haar op haar mond en kneep zachtjes in haar bil. "Tututututut" maakte Deb zich uit zijn
omarming los en keek hem ondeugend aan, "Wat heb jij vandaag?" Lente kriebels in
Oktober? de bronstijd duurt nog even hoor" ze zei het met een uitdagende blik in haar
ogen. "Nee, olie op het vuur, dat helpt!" Josh keek haar terug uitdagend aan en draaide zijn
heupen, "JIJ wacht maar tot het voorjaar, zoek ik wel een ander!" schermde hij, dat
spelletje speelden zij wel vaker en hadden er altijd plezier in elkaar wat uit te lokken en te
verleiden. Lachend stapten zij de deur uit en liepen JJ tegen het lijf. "Krijgen we dat
gegiechel de hele weg? zijn jullie toch onderhand te oud voor hoor! Nou ja, vooruit met de
geit, instappen, we kunnen gaan. We hebben nog een aardig ritje voor de boeg"! Ze stapten
in de auto en Josh zou het eerste gedeelte van de rit voor zijn rekening nemen, daarna
zagen ze wel. In elk geval tot de eerste tankbeurt reed Josh, als hij niet te moe was deed hij
de rest er ook nog wel bij. Zeshonderd kilometer is op èèn dag best te doen zei hij altijd en
dat was voor hem nog steeds geen moeite. Naarmate de reis vorderde ging het hoger en
hoger de bergen in. Het mooiste gedeelte van de reis zou nog komen, een stukje National
Park dat alleen voor residenten toegankelijk was en langs een paar, voor anderen altijd
g j g j
verborgen, van de mooiste stukken van het park. Bij de splitsing moesten zij rechtsaf en
draaide daarbij weer van het park weg, nu ging het stijl omhoog de bergen in. "Laatste
loodjes" zei JJ, "zal ik?" "Nee hoor Pa, gaat nog prima, geniet maar van het mooie
uitzicht!" Josh moest werken aan het stuur om de grote wagen over de bergwegen omhoog
te krijgen, de laatste kilometers waren altijd het moeilijkst. Daar werden het echte
bergwegen, geen asfalt maar losse stenen en grind, wegen met diepe kuilen en hoog
opstaande randen aan de zijkant. Wanneer je per ongeluk zo`n zijkant raakte, was de kans
groot dat daar een lekke band aan over hield. Tussen de begroeiing staken soms scherpe
stenen, die haalde zo de zijkant van je banden stuk en dan stond je! Midden in de wildernis
en geen garage in de wijde omtrek te bekennen deed je ervoor zorgen dat je wel
voorzichtig reed! Niemand had zin in lekke banden en al helemaal niet in het verwisselen
ervan. Langzaam maar zeker kroop de wagen tegen de berg op en het pad werd almaar
slechter en slechter. "Zo slecht hebben we het nog niet gehad Pa!" Joshua keek grimmig
voor zich uit en had op sommige stukken de grootste moeite om de wagen op de weg te
houden. "Nee, ik zie dat je er moeite mee hebt, het is denk ik door het weer van de
afgelopen tijd erg verslechterd". JJ keek bezorgd het raam uit en zag in de verte slechter
weer aankomen, en terwijl de eerste dikke druppels zich tegen de voorruit te pletter vielen,
reden ze de bergkam over en kwam het lager gelegen meer in zicht. " Een kleine tien
minuten nog!" Josh moest het met stemverheffing zeggen want de regen ging plots over in
hagel , "Wat een lawaai! ik hoop dat de ruiten het houden!" Het zag er niet naar uit dat het
snel zou verbeteren, dat werd nog wat met uitpakken straks!. De bergweg veranderde al
snel in een modderpoel wat het rijden er niet makkelijker op maakte. Joshua moest flink
sturen om de zware wagen in het pad te houden maar na een klein kwartier parkeerde hij
de wagen voor hun cabin. "Ook weer overleefd, nu nog naar binnen, straks maar
uitpakken!" riep Josh, maar Debbie riep dat ze beter nog even in de auto konden
afwachten. Haar woorden werd kracht bijgezet door een aantal flinke klappen van het
onweer zat zich al bliksemend had aangediend. Ze keken elkaar aan en besloten in de
wagen te blijven, bij bliksem wel zo veilig! De wind trok aan en dreef de bewolking wat
uit en elkaar na een kleine tien minuten klaarde het alweer wat op. "Laten we van dit gaatje
maar gebruik maken" zei JJ en stapte uit de wagen en liep het trapje op de veranda over en
opende de voordeur. " Kom!, snel uitpakken, we houden het misschien droog!" Josh en
Debbie knikten en snel werd de wagen uitgepakt, ze hielden het even droog maar al bij de
laatste spullen begon het weer te regenen. De lucht betrok naar zowat zwart en JJ werd er
niet geruster op, "Dat wordt een zware bui, jongens!" riep hij en haalde nog snel een
kruiwagen hout om het vuur te kunnen stoken. Binnen in de cabin was er een grote
centraal geplaatste haard die, wanneer goed gestookt, de hele nacht warmte gaf aan de
gehele cabin en dat was deze tijd van het jaar vooral `s nachts hard nodig. Josh stapelde
een hoopje aanmaak houtjes en stak het aan, zodra dat brandde legde hij er de grotere
stukken op en al snel ontstond er een knapperend vuur. "Zo!, dat is lekker",
handenwrijvend stonden ze gedrieën om het vuur en verdwaalde hun blikken in de
vlammen.
-------------------------------------------
Flashback 2
" Een glaasje zou niet misstaan" Debby schonk een glas port voor JJ en zij en Josh namen
een glaasje wijn, "Cheers" de glazen klonken en zij gingen rond het vuur zitten. "Wat eten
we vanavond?" Josh vroeg het wat plagerig, hij wist dat hij degene was die voor het
avondeten zou zorgen. Debbie wierp hem een vriendelijke blik toe, "Geen zin meer in
koken schatje?, ik doe het graag hoor", jij hebt het hele eind al gereden dus blijf maar
lekker zitten en laat het maar aan mij over". "Ok"zei Josh, "Ik zal ook niet meer beloven na
aankomst te koken, dat is net iets teveel, dank je lieverd" en wierp haar een kushandje toe.
Debbie begaf zich naar het keukengedeelte van de cabin en begon met het klaarzetten voor
de maaltijd, waarvan het grootste gedeelte al thuis was gebeurd. Het grote fornuis met twee
grote ovens had voldoende capaciteit voor een groot huisgezin en Debbie gebruikte dan
ook maar èèn van de ovens. Thuis al hadden ze een flinke èènpans maaltijd voorbereid en
die behoefde hier slechts te worden nagegaard. Ze schoof de grote pan de oven in , die
inmiddels al flink heet was en temperde het vuur. "Kijk riep ze, lekker makkelijk zo en
snel klaar, over een uurtje kunnen we aan tafel!" "MMmm heerlijk Deb, kom er nog
gezellig even bijzitten, dan bespreken we de plannen voor morgen ook maar meteen"
Joshua reikte haar haar glas aan en gooide nog een blok hout op het vuur. "Ik hoop wel dat
het weer wat verbeterd, maar we kunnen in elk geval even naar het dorp om boodschappen
te doen, we zijn vergeten de wijn mee te nemen en nu hoop ik maar dat er hier wat
kwaliteit te krijgen is." "Vergeten? hoezo vergeten" Debbie keek Joshua vol ongeloof aan.
"Ik heb zelf een hele doos wijn achter in de wagen gezet!" Jij moet beter kijken hoor, jij..
Een flinke donderklap onderbrak haar betoog en zij schrok ervan. Met grote ogen keek zij
naar Joshua, "Ik hoop niet dat het de hele nacht zo doorgaat!" Josh stond op en nam haar
beschermend in zijn armen, "Kalm maar schatje, hier binnen zijn we veilig, dus gewoon
niet buiten gaan spelen!" Ze maakte zich los uit zijn omarming en reageerde wat fel,
"Helemaal niet leuk Josh, helemaal niet, je weet dat ik als de dood voor onweer ben en
helemaal hier !" Zo midden in het bos!" JJ kwam tussen beide en suste de boel. "Die bui is
zo weer voorbij, let maar op m`n woorden. We hebben eten en drinken en houden het in
elk geval wel tot morgen uit, bovendien zitten we hier mooi droog en warm, wat willen we
nog meer?" Hij relativeerde het mooi en bracht weer wat rust in de tent. "Ja, sorry schatje ,
JJ je hebt gelijk ik reageerde wat te fel, sorry hoor, laten we nog maar even wat drinken tot
het eten zo klaar is en ons wat ontspannen" Debby zei het met een gedweee stem en
schonk de glazen nog maar eens vol. "Het is al goed Deb" JJ ging weer zitten. " Wilde je
dit weekend ook nog contact opnemen met de jachtclub? informeerde hij naar Josh. "Nee
pa, ik denk dat daar te weinig tijd voor is, bovendien jagen we alleen wanneer we met zijn
tweeen zijn en Deb is er nu ook dus..." "Ach, natuurlijk" gaf JJ toe, "en bovendien is het
nog geen seizoen, net niet". 'Precies" antwoorde Josh, terwijl zijn blik richting wapenkast
dwaalde, "De wapens moeten bovendien eerst nog schoongemaakt en nagekeken worden,
een klusje waar we wel wat tijd voor nodig hebben." "Is ook zo" antwoorde JJ en liep naar
de kast toe. "Hadden we geen ammunitie meer?" JJ vertrok zijn gezicht en met gefronste
wenkbrauwen keek hij Joshua aan, "Ik kan me niet meer herinneren dat we geen ammo
meer hadden!" "Klopt pa, ik heb de laatste keer dat we hier waren de ammo meegenomen
omdat ik dacht dat het hier misschien te vochtig zou zijn, Ik heb het in mijn tas zitten, in
het achter vak." Josh liep naar de slaapkamer waar zijn tas stond en haalde de dozen met
patronen uit het achter vak van zijn tas, liep weer terug en gaf ze zijn vader die de
wapenkast had geopend. "Had je het schrift ook meegenomen?" JJ wees naar de lege plek
in het laatje van de kast. "Nee, dat niet", sprak Josh en keek wat ongelovig naar de lege
plek in de lade. "Wie dan wel?" "Nou, ik niet" JJ zei het vol overtuiging en draaide zich
om, "Debbie?, kom eens?" Debbie kwam vanuit het keukengedeelte naar de mannen toe.
"Ik heb het gehoord JJ, nee ik weet hier niks van, je weet dat ik mij niet met wapens
bemoei en wil er ook niets mee te maken hebben. Ben je wat kwijt?' "Ja Deb, het schrift
waarin we de hoeveelheid munitie bijhouden die we hebben gekocht en hebben
afgeschoten, een soort kasboekje dus." JJ en Joshua begrepen er niks van, "Zit het
misschien in de jacht tas?' vroeg Joshua zich af en stapte richting deur. "Niet nu Josh, we
moeten eerst eten en bovendien wie gaat er in hemelsnaam met dit weer naar buiten om
een schriftje te zoeken?, doe dat morgen maar!" Debby keek hem wat verongelijkt aan, wat
konden die kerels toch rare fratsen uit willen halen. "Eten!" Debby stak haar hand uit
richting eettafel, "vergeet je wijnglas niet!" Ook JJ zette zich aan tafel en kreeg een glas
g g j j g g g
wijn van Debbie. "Dank je Deb, wat ruikt het heerlijk zeg!" JJ hief het glas en toaste op
hun aller gezondheid waarna zij aan hun stoofpot begonnen. Eten, zo vond JJ, altijd een
lekker onderwerp voor een goed gesprek en al snel waren de kriebels vergeten en liep de
avond ten einde. De nacht was onrustig met een aantal echte zware onweersbuien waarbij
het soms daglicht leek, zoveel weerlichte het. Iedereen was op gegeven moment wakker en
om drie uur `s nachts zaten ze rondom het vuur naar elkaar te kijken als in een droom.
--------------------------------------------------------
De leeftijd van "het Universum" zoals dat door jullie genoemd wordt, is niet te berekenen.
Wanneer je dat zou willen berekenen heb je een aantal waarden nodig, waaronder het
beginpunt. Dat beginpunt zul je moeten berekenen aan de hand van de reeds bekende
gegevens, verzameld door de eeuwen heen door al jullie knappe koppen bij elkaar. dat
maakt het direct weer heel moeilijk om èèn beginpunt aan te wijzen, immers, het
verstrijken van de tijd maakt dat het beginpunt steeds veranderd. Daarbij komt dat wanneer
je dichterbij het beginpunt bent dat beginpunt jonger zal zijn dan wanneer je er verder
vanaf bent. Als je dus terug kijkt naar het beginpunt, als in een rearview mirror look, zou je
niet alleen terugkijken in jullie tijd maar ook de kans lopen dat de Big Bang nog in alle
hevigheid aan de gang te zien is. Het ontbreken van de echo van diezelfde BB geeft al aan
dat die kans bestaat. Met al jullie mooie machines hebben jullie nog niet kunnen bedenken
dat een eenvoudige reconstructie als volgt plaats zou kunnen vinden. Hele volksstammen
staan bij gelegenheid naar prachtig vuurwerk te kijken en niemand die bedenkt dat
wanneer je dit nu eens met hogesnelheid camera zou filmen, je het hele gebeuren als een
BB terug zou kunnen zien. Stel jezelf in het centrum van die explosie en je zult zien dat
alles van je af raast, wat blijft daar in dat centrum dan weer over? Vacuüm? antimaterie?
zwarte-materie? bestaat gewoon niks ook nog? Met een ruk schoot Joshua overeind en
vroeg zich verbaasd af waar hij was, tuurde in het donker om zich heen om een lichtpuntje
te ontdekken en kwam tot de ontdekking dat hij in z`n bed naast Debbie lag. " Aan het
dromen, schatje?" vroeg zij met een slaperige stem. "Uhh ja, zal wel ik weet nie" Joshua
was er nog niet helemaal bij en ging op de rand van het bed zitten. Hij schudde even met
zijn hoofd en zuchtte maar eens diep. "Het is de laatste tijd wel raak zeg, dat gedonder `s
nachts, moet maar snel over zijn, want ik word er een beetje kriegelig van". Joshua stond
op en liep naar de keuken, pakte wat te drinken en ging voor het raam staan . De
sterrenhemel was prachtig helder, na de onweersbuien was de lucht helemaal opgeklaard
en door het ontbreken van lichtvervuiling kon je de melkweg prima zien. Een warme hand
schoof onder zijn pyjama door en wreef zijn rug warm, " Mooi hè," Debbie was achter
hem aangekomen en keek nu ook naar buiten. "Zo`n maanloze nacht is werkelijk
prachtig". fluisterde Joshua en keek haar recht in de ogen, "Momenten als deze zijn goud
waard schat, doen mij weer beseffen hoeveel ik van jou hou". Hun lippen vonden elkaar en
zij kusten innig en diep. Na deze heerlijke kus vertelde Josh in grote lijnen wat hij had
gedroomd en Debbie reageerde niet echt geschokt, zij troonde hem mee de slaapkamer in
en vertelde hem het juiste medicijn tegen dit soort nachtelijke onrust te hebben.
"Goedemorgen JJ " Debby schoof aan de keukentafel aan en JJ schonk haar een kop koffie
in. "Goedemorgen Deb, beetje geslapen?" Debby vertelde hem van de dromerij van Joshua
en JJ knikte, "Had hij vroeger ook wel last van, maar niet zo erg als jij het nu verteld en
zeker niet zo vaak." JJ keer er bezorgd bij maar Deb stelde hem gerust en samen maakte ze
vast plannen voor de boodschappen. Joshua kwam even later uit de slaapkamer met een
paar dikke ogen, "Goedemorgen allemaal" klonk hij nog opgewekt ook, ging zitten en
smeerde wat toast met boter terwijl Debbie hem een kop koffie inschonk. "Rumoerig
nachtje gehad?", JJ zei het zonder bijbedoeling en Josh verschoot iets, "Hoezo? heb je last
van ons gehad?" "Nee hoor, ik heb zelden of nooit last van jouw dromen" antwoorde JJ.
Hij stond op en deed de veranda deuren open en liep naar buiten. "Heerlijk, het lijkt wel
voorjaar!" Als het zo doorgaat dan wordt het vandaag nog wel twintig graden!" Inderdaad,
de zon scheen recht op het huisje en deed het zowel binnen als buiten heerlijk opwarmen.
"Onverwachte meevaller" liep Josh hem na en ook Debbie voegde zich bij hen. "Een beetje
mazzel is nooit weg, zeker niet na vannacht" knipoogde zij naar Joshua. Joshua beaamde
het en gaf haar en dikke kus, "Zo eerst maar eens naar het dorp denk ik?" De drie waren
het er direct over eens, ruimde de boel op, maakte de benodigde lijstjes en gingen op weg.
Het pad was ondanks de zware buien al weer redelijk begaanbaar, de zon deed de modder
snel uitharden en zonder problemen bereikten zij het dorp. Gelegen aan de oever van het
meer en bereikbaar via de enige weg was het dorp uitgegroeid tot een verzamelplaats voor
toeristen, backpackers en de lokale jagers en bewoners. Van alle gemak voorzien en je kon
er ook zowat alles kopen wat je nodig had voor een geslaagde vakantie of trektocht. Deze
tijd van het jaar was het eigenlijk al niet erg druk meer, het toeristenseizoen zat erop en de
meeste backpackers waren ook weer huiswaarts. De lokale bevolking maakte zich zowat
op voor de komende winter en sloegen voorraden brandstof en voedsel in. In de winter was
het dorp door z`n ligging al snel moeilijk bereikbaar, na enige sneeuwval werd de steile
èènbaans weg al gauw onberijdbaar, vrachtwagens gleden dan net zo hard weer terug als
zij er tegen op wilden. Nu was het dus de tijd om in te kopen en reden de vrachtwagens af
en aan om hun goederen in het dorp af te leveren. In de generall store vonden JJ, Josh en
Debbie alles wat zij nodig hadden en vulden de voorraden aan. Kirya en Dan, de eigenaars
van de generall store, hadden hen hartelijk welkom geheten en Dan vertelde hun dat hij ze
al eerder had verwacht. De week ervoor was hij `s nachts aan het vissen geweest en had
volgens hem licht zien branden in hun cabin, maar helemaal zeker was hij niet. De afstand
was nogal groot geweest en dan vertekende het beeld soms, maar hij had een auto zien
komen en daarna het licht in de cabin aan. Veel meer aandacht had hij er niet aan
geschonken, in deze tijd waren er altijd meer eigenaren die voor het winterseizoen de boel
wilden inspecteren en goed afsluiten. Bovendien was hij geen oppas zo verzekerde hij om
zich heen wijzend, maar winkelier! Wel had hij de volgende dag aan een onbekende man
patronen voor een jachtgeweer verkocht, op zich niet vreemd, ware het niet dat het voor
precies zo`n geweer was als dat JJ vorig jaar van hem had gekocht. Dit geweer was door
Dan zelf voor de jacht aangepast en daar waren speciale patronen voor nodig, patronen die
Dan eigenlijk verder nooit aan iemand anders verkocht omdat dit het enige geweer was dat
Dan had aangepast! Het boekje waarin de registratie moest worden getekend kwam hem
ook al erg bekend voor, maar had daar verder niets achter gezocht, die leken immers
allemaal op elkaar. Het handschrift had hem even anders doen denken, hij meende dat van
JJ te hebben herkent maar was er niet zeker van. Dan vroeg JJ of het geweer er nog was en
JJ beaamde dat, dus een storm in een glas water zou het zijn en vast niets anders! zo
verzekerde Dan hen en zij namen afscheid. Alleen nog tanken was het devies en na getankt
te hebben reden zij weer richting cabin. De zon scheen de zorgen weg en bij de cabin
gekomen was het uitladen en opbergen van de boodschappen en begon Debby met het
voorbereiden van de maaltijd. Joshua hielp haar en JJ zorgde voor voldoende hout voor op
het vuur. Tegen vieren begon het weer te betrekken en koelde het snel af. JJ maakte het
vuur in de haard aan en Joshua was buiten bezig met het aanvullen van de houtvoorraad,
hij kloofde een stapel gezaagd hout in vieren en stapelde het op in het hout hok. "Zo" sprak
hij, "Weer een paar blokjes voor volgend jaar". JJ was aan komen lopen en knikte
instemmend, "Hulp nodig?" "Ben al klaar, het is bovendien tijd voor een borrel, vind je
niet?" Joshua keek z`n vader aan en blies een zweetdruppel van z`n neus, "Ik kan er wel
een gebruiken!" JJ vulde nog een kruiwagen met hout en volgde Joshua naar binnen. Naast
de haard was een flinke ruimte om hout te stapelen zodat het goed droog zou zijn voordat
het op het vuur ging en JJ stapelde het tot aan het plafond. "Zo! kunnen we er even tegen!",
vergenoegd keek hij naar de enorme stapel en bedacht dat dat wel eens voor een week of
twee voldoende zou kunnen zijn. "Glaasje port, Pa?" "Heerlijk, dank je" JJ gooide nog een
paar blokken op het vuur en ging bij de anderen zitten. " Nou, gezonheid maar weer!" zij
hieven het glas en dronken in stilte, genietend van het vuur en de warmte die de drank hun
g g
gaf. JJ sloot de deuren van de houtkachel en de warme gloed verspreidde zich door de
cabin. Buiten trok de wind aan en begon het te regenen, striemen water op het raam
achterlatend. "Wanneer het zo blijft dat het `s nachts dondert en overdag mooi is, teken ik
ervoor!" Joshua`s woorden werden door een eerste donderslag kracht bij gezet en lachend
proosten zij nogmaals. De avond viel en gezeten om de haard genoten zij van een fijne
maaltijd en vergezeld door regen en onweer kropen zij later hun bed in. Geplaagd door het
slechte weer was JJ die nacht een paar maal uit bed gekomen en had zodoende het vuur
brandend gehouden. Tegen de tijd dat Joshua en Debbie uit bed kwamen was het dan ook
heerlijk warm in de cabin. "Zo, dat is lekker opstaan!" Joshua schonk voor iedereen koffie
in en ging naast z`n vader aan tafel zitten, "Lekker pa, mag je vaker doen hoor!" Heb je
eigenlijk wel wat geslapen?" "Nou ja, tussen het wakker zijn door dan maar , nietwaar?"
Toast werd gesmeerd en dik belegd met scrambled eggs ging ook dat erin als koek. JJ
keek tevreden naar buiten en leek geen last te hebben van het slaaptekort. "Laten we straks
een hengeltje uitgooien, het is nu aardig weer!" Joshua knikte "OK! Laten we eens kijken
of er ook haaien zitten!" Debbie keek hem aan, "Tjonge! verzin eens wat nieuws, potvis
met uitjes graag vanavond!" "Komt helemaal in orde Deb!" en de mannen stapten naar
buiten de ochtendzon in. "Ga alsjeblieft niet te ver het meer op, het weer is zo
onbetrouwbaar, straks kunnen jullie niet meer terug!" klonk Debbie terecht bezorgd. "Ok
lieverd, doen we !"Joshua liep met JJ de steiger op en de boot werd van het dek zijl
ontdaan. "Ligt er nog mooi bij vind je niet?" JJ gaf het dek zijl aan Joshua over en stapte
de boot in. "Dat valt niks tegen, scheelt weer een hoop schoonmaakwerk!" Joshua bracht
het dekzeil in de schuur en nam bij terugkomst het achter touw en zette de boot af en
sprong vervolgens ook aan boord. De motor sloeg direkt aan en het tweetal stuurde
richting de overgelegen oever, volgens JJ de beste stek voor het betere vis werk. Debbie
had het allemaal gadegeslagen en toen de mannen ver weg waren was zij naar binnen
gegaan. Waarom moeten vrouwen toch altijd de rommel opruimen had zij zich afgevraagd
en de ontbijtboel weggewerkt. Nou ja, zo erg was het helemaal ook weer niet, ze had nu
immers het rijk alleen en kon dan eindelijk verder met haar boek! Lekker kopje koffie
erbij, wat wil je nog meer! Ze maakte het zich aangenaam, gooide nog een blok op het
vuur om de haard aan te houden en met koffie en boek gezeten in de stoel voor het raam
zakte zij langzaam weg in haar verhaal. Na enige tijd werd zij opgeschrikt door plotseling
gekraak achter haar en wilde omzien wat er aan de hand was maar werd hard op het
achterhoofd geraakt en verloor het bewustzijn. Toen de mannen terugkwamen lag zij daar
nog steeds, bedolven onder de stapel haardhout die naar voren was gevallen, "Debbie...,
Debbie" Joshua had haar geroepen en bij binnenkomst al meteen gezien dat het ernstig
was. Zware hoofdpijn maakte dat zij haar ogen amper kon openen, alle licht was gewoon
teveel, Joshua had bovendien gezegd dat ze haar ogen maar dicht moest houden. Hij legde
een verband aan om haar hoofd en had haar gerust gesteld, "Een dikke buil en mogelijk
een hersenschudding blijf maar rustig liggen, ik geef je wat tegen de pijn en zal een
ambulance bellen" "Geen ambulance schat, dat is echt niet nodig, ik kan hier ook wel even
op bed liggen, maak maar niet al teveel drukte" Ze had willen opstaan, maar dat ging
helemaal niet goed, een golf van misselijkheid overspoelde haar en zij moest snel weer
gaan liggen. "Debbie, je merkt zelf dat het niet gaat, wees nou maar niet zo eigenwijs en
laat me je naar het ziekenhuis brengen, je zou toch moeten weten dat ik dat niet zo maar
zeg!. Debbie had het maar aan hem overgelaten, ze kon inderdaad niet meer en bleef al die
tijd licht misselijk. Joshua had in zijn medicijndoosje gelukkig ook een aantal supp`s en
gaf haar er twee, tegen de pijn en de misselijkheid. JJ had 911 gebeld en uitgelegd waar ze
zaten, de ambulance zou er te lang over doen en bovendien waren de wegen te slecht. Met
een zware hersenschudding over zulke paden zou het alleen maar kunnen verergeren, had
de telefoniste gezegd en de Hellimed op ze af gestuurd. door de lucht was het een tripje
van een minuut of twintig en de ambulance zou er zeker vèèl langer over doen. De
Hellimed kon voor op het grasveld landen en Debbie werd op een brancard gelegd en in de
heli vastgezet, Joshua zou haar vergezellen en JJ kwam er met de auto achteraan. Toen JJ
in het ziekenhuis aankwam zat Joshua al op hem te wachten en zij besloten in de stad te
gaan eten. "Debbie ligt in bed, onder de pijnstillers en moet de komende dagen volledige
g g j g g
rust en stilte hebben, met zo`n zware hersenschudding kun je niet voorzichtig genoeg
zijn!" Joshua was erg duidelijk geweest, geheel overbodig natuurlijk maar meer om zijn
zorgen te verbergen. JJ begreep dat als geen ander en zodoende gingen zij de stad in. De
naamsbekendheid was hen vooruitgesneld en de dienstdoende arts en het medisch
personeel hadden zich van hun allerbeste kant laten zien, op die manier had dat lange
studeren ook nog effect! Als neurochirurg was de naam Sutherland volgens menig de beste
die je kon treffen en de dienstdoende arts en personeel hadden dat onderkent. Van deze arts
hadden zij ook het adres van het restaurant gekregen alwaar zij volgens hem het beste
zouden kunnen gaan eten, hij had direct een tafel voor twee laten regelen. Tijdens de
maaltijd kwam het gesprek uiteindelijk uit op het moment dat zij Debby hadden
aangetroffen, waarbij zij beiden het gevoel hadden gehad dat die houtstapel niet zomaar
om had kunnen vallen. Na de maaltijd reden zij richting cabin, vastbesloten om bij
terugkomst eens goed te zien wat dan wel de oorzaak had kunnen zijn. Naarmate de reis
vorderde, raakten zij er meer en meer van overtuigd dat het niet vanzelf had kunnen
gebeuren! De wagen draaide de berghelling over en met de neus naar beneden zagen ze in
het licht van de koplampen beiden direct dat er meer dan èèn wagen over het pad had
gereden. Diepe sporen leidde naar de cabin, maar geen auto te zien! "Die zijn al weg"
bromde Joshua, hij zette de wagen stil en wel zo dat deze de doorgang op het pad
versperde. JJ maande tot voorzichtigheid en beiden liepen zij op de cabin af. Stikdonker en
doodstil inmiddels, dus geen reden tot ongerustheid zou je denken, maar beide heren waren
er toch niet helemaal gerust op en slopen als twee dieven in de nacht naar hun eigen cabin.
Joshua drukte langzaam de buitendeur open en stapte de cabin in, deed vervolgens het licht
aan en keek de kamers rond. JJ ondertussen, maakte foto`s van de omgevallen stapel hout
en riep Joshua erbij. "Kijk! deze planken zitten los, zou de stapel hierdoor gevallen zijn?"
Joshua deed het grote licht boven de tafel nu ook aan en inderdaad was het duidelijk te
zien dat de planken die onder de stapel zaten, los waren gehaald! "Kijk eens naar die
vegen! alsof iemand het heeft schoongeveegd!, wat is hier aan de hand?" Joshua hurkte en
haalde de planken weg, hieronder werd een ruimte zichtbaar als een soort kist in de grond!
"Het lijkt wel alsof hier wat heeft gelegen!" JJ kwam erbij en samen stonden zij voor een
raadsel "De politie dan maar bellen?" JJ pakte zijn telefoon al, maar Joshua hield hem
tegen. "Laten we niet meteen de gendarmerie lastig vallen, het is al laat en morgenochtend
is vroeg genoeg lijkt mij, Debbie is in goede handen en wij hebben onze nachtrust hard
nodig! Joshua sprak kalm en rustig, hij raakte niet zo snel van de kook en hield de regie
graag in eigen hand. Ze deden een rondje door de cabin en konden verder niets ontdekken,
sloten de deuren goed en gingen slapen. Amper waren de lampen uit en lagen ze op bed of
beide mannen hoorden buiten gerommel en voetstappen richting steiger rennen.
Gealarmeerd door het starten van de boot schoten ze in de kleren en renden naar buiten om
nog net de boot van de steiger te zien wegvaren en rechts achter de landtong te zien
verdwijnen. "Verdomme! “ Wat is er toch aan de hand?!"Joshua`s krachtige taalgebruik
was ongewoon voor hem en gaf de ernst van de situatie weer. "Kom JJ, er achter aan!"
Josh sprong in de wagen en JJ volgde snel, zocht zijn gsm en belde de politie. "Oh, fijn!
geen stroom! batterij bijna leeg! uitgerekend nu!" JJ vloekte binnensmonds en stopte de
gsm terug in zijn zak. "Geef me de jouwe! "Josh, kom op!!" "Die ligt in de cabin!" Josh
schreeuwde het bijna en schrok van zichzelf, zo deed hij nooit! JJ vloekte nu maar eens
hartgrondig en deed het raam naar beneden, "Je moet naar links Josh! de boot is naar links
gegaan!" Hobbelend en botsend over de slechte bergweg stoven de twee over de bergkam
en Joshua moest op de splitsing razendsnel een beslissing nemen, links of rechts, zou de
boot weer draaien? HIJ had maar èèn kans!! en ging links. "Kun je zonder licht rijden? dan
ziet ìe ons niet!" "Nee, dat is mij trouwens veel te gevaarlijk!" antwoorde Josh en moest
zich toch al erg op de weg concentreren om er niet af te schieten, laat staan zonder
verlichting. "Probeer met stadslicht alleen!" JJ wilde dat Josh zo min mogelijk zichtbaar
was, maar ook dat was geen optie, het was gewoon te donker. "Misschien dat ze ons door
het bos niet kunnen zien!" riep Joshua en terwijl hij alle zeilen moest bijzetten om de
wagen op hoge snelheid op het pad te houden, zagen ze beiden tegelijk een auto op een
lager gelegen pad, tussen de bomen staan. "Stop!!" JJ moest zich ondertussen vastgrijpen
g g g g j
want Joshua remde zo hard dat de wagen zowat de weg afschoot! Joshua deed
onmiddellijk de lichten uit en zette de auto in z`n achteruit, liet deze langzaam teruglopen
tot het punt waarop ze de auto goed konden zien. "Kijk, kijk, zou dat de auto van onze
bezoeker zijn?" vroeg Joshua. JJ stapte uit en in de stilte van de nacht konden zij de motor
van de boot duidelijk horen. "Die komt niet deze kant op." JJ fluisterde bijna. Ze keken
elkaar aan en knikten beide tegelijk richting auto. Voorzichtig naderde zij de wagen en
waren zich ervan bewust dat deze wel eens niet onbemand zou kunnen zijn. Niet dat zij
bang waren, maar het gebeurde wel vaker dat er mensen "per ongeluk" waren
neergeschoten, daar wilden zij liever niet bij horen. De ramen van de wagen waren niet
beslagen en JJ en Josh besloten ieder tegelijk een kant van de wagen te nemen. Als een stel
volleerde commando`s slopen zij op de wagen af en doken ieder tegelijk aan een kant van
de wagen op en probeerden de deuren te openen. Op slot!!, maar gelukkig leeg en dus geen
gevaar op tegenstand of erger! Intussen was het motorgeluid van de boot weggestorven en
stonden zij daar in het bos met lege handen! of niet? JJ was achter de auto gaan staan en de
achterklep bleek niet op slot, waarop hij naar binnen kroop en de portieren opende. "Eens
zien of er hier wat vinden is van de eigenaar!" Intussen noteerde Joshua het kenteken van
de wagen en kwam ook in de wagen zitten. "Ik vind dat we dit aan de politie moeten
overlaten, bovendien wil ik terug naar de cabin die staat open en onbeheerd achtergelaten!
Weet jij of de boot intussen niet is terug gekeerd? Wat had hij er sowieso te zoeken?
Bovendien ben ik doodmoe, laten we terug gaan!" JJ opende intussen het dashboard kastje
en haalde daar een vieze oude lap uit, " Ook niks!" en terwijl hij de vieze lap wilde
weggooien viel er een papiertje uit. JJ vouwde het papiertje uit en zag dat er een route
beschrijving naar de cabin op stond, op zich geen moordzaak maar nog belangrijker was de
punt van het stuk papier. Op de punt van het papier was nog duidelijk een gedeelte van het
briefhoofd te zien. Een briefhoofd dat JJ maar al te goed kende, vele duizenden ervan had
hij gedurende zijn werkperiode voor defensie gezien. "Defensie, ja, maar niet zomaar
Defensie!" Typisch Area 51 papier!" Opgewonden riep JJ het uit. "En ik weet maar èèn
man die aan dit papier kan komen EN van de cabin weet! Mijn ex-collega EN vorig
eigenaar van de cabin!! Snel, terug!!" Joshua en JJ snelde terug naar hun eigen wagen en
keerden zo goed en zo kwaad als het kon op deze smalle bergweg om en vol gas ging het
terug richting cabin. Toen de neus van de wagen over de bergkam heen draaide was de
gloed al zichtbaar, in de verte stond de cabin in brand!! "Jezus nog aan toe, wat is toch
allemaal aan de hand!" JJ sloeg zijn handen voor zijn ogen, "Lieve hemel" wat een
ellende!" Joshua moest afstand houden en beide mannen konden niet veel meer doen dan
de cabin tot op de grond te zien afbranden! "Alles verloren! Alles!!" JJ keek Joshua aan en
zei vastbesloten," Maar die hufter is nog niet klaar met ons, nog lang niet!! Nog geen tien
minuten later was er van de cabin al niet veel meer dan een smeulend hoopje as over en
besloten de mannen naar de stad te gaan en aangifte te doen van brandstichting, diefstal
van de boot en, naar het nu leek, poging tot moord? Zo`n rit waar je anders voor je gevoel
een uurtje voor kwijt bent leek nu wel een eeuwigheid te duren, maar uiteindelijk draaide
de wagen de oprit op van het politiebureau in Bishop. Het begon al licht te worden en de
dienstdoende agent nam hen mee zijn kantoortje in. "Niet zo mooi, heren, hetgeen U mij
nu verteld!" Bobby Lasalle keek Joshua en JJ aan, trok z`n wenbrauwen op en fronste zijn
voorhoofd, een diepe zucht volgde. Ze namen plaats en Joshua en JJ begonnen hun
verhaal, Bobby maakte tussentijds aantekeningen en liet koffie brengen. Het geheel nam
meer dan een uur in beslag en met vermoeide koppen verlieten de mannen het
politiebureau en besloten zij een hotel te nemen in de buurt van het ziekenhuis waar
Debbie lag. JJ bekeek, al zittend op zijn bed, het stuk papier waarvan op de punt nog
duidelijk herkenbaar een gedeelte van het logo van Area51 zichtbaar was en bedacht dat
dat het aanknopingspunt voor verder onderzoek zou zijn. "David Hunter, ik kom eraan!"
bromde hij binnensmonds en kroop onder het dekbed en viel vrijwel direkt in slaap. "Zo,
alweer en beetje opgeknapt?" Joshua stapte de kamer binnen en keek Debbie lachend aan.
"Met mij gaat het best wel hoor, met jullie naar wat ik gehoord heb een stuk minder!"
Debbie keek Joshua en JJ doordringend aan en de mannen vertelden hun verhaal zo
beknopt mogelijk. Debbie werd er niet rustiger onder en begreep er eigenlijk helemaal
g j g g g j
niets van. "Dan ben je niet alleen" JJ zei het wat omfloerst en keek Joshua aan "Die David
Hunter is aan de beurt , we moeten hem maar snel opzoeken. Ik heb al even met Wayne
gebeld, hij zou voor mij uitzoeken wat er nog van Dhr. Hunter bekend is. Wayne
verwachtte er niet al te veel van, David is immers al een flinke poos uit actieve dienst!
Even afwachten maar!" Joshua knikte en keek naar Debbie, "Luister schatje, kom jij nou
maar tot rust hier in het ziekenhuis. JJ en ik zullen dit uitzoeken, maak je niet ongerust".
Debbie probeerde zo rustig mogelijk te antwoorden, "Jij hebt makkelijk praten, zo ben je
nu ineens van dokter naar detective gepromoveerd? en JJ jouw hulpje of zo? Wat denk je
nu eigenlijk wel, dat ik hier een beetje hulpeloos ga liggen toekijken hoe de twee mensen
die mij het meest lief zijn, naar de andere kant van het leven worden geholpen? Ik smeek
jullie, NEE, Ik ZEG jullie, laat dat aan de politie over!! JJ besefte dat het voor Debbie
teveel zou zijn en knikte gedwee, "OK, OK, kalm maar, wij zullen niks ondernemen
zonder de politie" pakte haar hand en gaf haar een kus op het voorhoofd. Joshua volgde
ook gedwee met hetzelfde ritueel, "Al goed lieverd, neem je rust en zorg goed voor jezelf"
Hij kuste haar op haar lippen en knipoogde "Zonder elkaar is het niks...toch?! Morgen
komen we wel weer kijken hoe het gaat , rust goed uit!" Debbie slaakte een zucht van
verlichting en sloot haar ogen, rust... ja dat kon ze wel gebruiken,.... die koppijn ook! Ze
had zich nu al teveel opgewonden en terwijl de mannen de kamer verlieten viel zij al in
slaap. Na die paar uurtjes slaap van Joshua en JJ voelden de mannen zich wat brak en
besloten eerst maar eens een goede lunch te nemen, zo zouden ze tijdens het eten een
strategie kunnen bespreken om met David Hunter aan de slag te kunnen, want
opgeven...........dacht het niet! zoals JJ het had gebracht. Tijdens de lunch had Wayne
gebeld en het weinige dat hij had kunnen achterhalen was het laatst bekende adres van
David Hunter. Oceandrive 366A Santa Lucia Ca., dat was waar zij dus heen gingen! JJ
had het met een fonkelende blik in zijn ogen gezegd en liet geen ruimte ter discussie meer!
Joshua wilde uiteindelijk ook wel meer weten dan nu en zo gingen zij op weg.
Vierentwintig uur, dat was wat ze hadden en er viel dus geen tijd te verliezen! De wagen
stoof richting kust met een hogere snelheid dan Joshua gewend was te rijden maar met de
hulp van JJ schoten ze goed op en aan het eind van de middag reden ze Santa Lucia
binnen, op zoek naar Oceandrive 366A. Nog verder dan ze verwacht hadden en een heel
stuk bij Santa Lucia vandaan troffen ze de woning van David Hunter verlaten en slecht
onderhouden aan. "Het uitzicht is geweldig, alleen wat we hier aantreffen slaat weer
nergens op! Verzuchtte JJ, terwijl hij zich door de struiken aan de achterkant van het pand
een weg baande. "Een beetje onderhoud door een tuinman zou niet misstaan" fluisterde
Joshua. "Waarom fluister je?" fluisterde JJ terug, maar had tegelijk in de gaten waarom. De
schim aan de zijkant van het pand had hen nog niet opgemerkt en liep over het terras naar
de schuifpui. Vanachter de struiken, op hun hurken gezeten hadden de mannen een goed
uitzicht op wat de figuur aan het doen was. Maar goed dat ze de auto een stukje terug aan
de andere kant van de weg hadden neergezet, half tussen de struiken viel die in het geheel
niet op. De schim maakte zich los van de schaduw en liep alsof hij de eigenaar van het
pand was over het terras naar de schuifdeuren en begon er direct hard aan te trekken.
Blijkbaar op de hoogte van de situatie, want de deuren schoven open en de man gleed snel
naar binnen en sloot de pui meteen. Zo was er op het eerste gezicht niets aan de hand, maar
Joshua en JJ wisten beter. "Wat nu?" Josh keek JJ vragend aan. "Niks, we wachten rustig af
tot hij weer naar buiten komt!" JJ sprak snel en gedecideerd, "Dan pakken we hem!" "Wat
nu als hij gewapend is? Joshua kreeg de rillingen bij die gedachte en wilde maar èèn ding,
zo snel mogelijk weg hier! "Laten we gaan pa! Ik heb geen zin in een kogel of wat dan
ook, ik vind het veel te link!" Maar voordat JJ kon antwoorden, schoof de pui weer open
en maakte de man dat hij weg kwam. Joshua en JJ keken elkaar aan en JJ riep
"WEGWEZEN HIER!!!" Er was geen uitweg, hoewel? achter hen was aan het einde van
de tuin een lage klif de zee in en beide mannen konden niet anders dan eraf springen. Nog
tijdens de sprong explodeerde de gehele woning in èèn grote vuurbal uiteen en vlogen de
brokstukken door de lucht. Proestend kwam Joshua boven water en zocht direct naar zijn
vader, verdomme!.. een stuk puin sloeg vlak naast hem in het water en had hem nog
kunnen doden ook! "Pa!, Pa, waar ben je!" JJ!'" In een grote luchtbel vlak naast hem dook
j g
JJ plotseling op, "Pa! "gelukkig, je bent er nog!" Met een lijf vol adrenaline en de schrik
ernstig in de benen trok hij JJ aan de schouder mee richting strand, waarop zij uitgeput
neervielen. Binnen de kortste keren klonken de sirenes van alle kanten en waren de
hulpdiensten onderweg. Al snel werden ze ontdekt en gered, via het stand kwam de
brandweer met een wagen hen halen en werden enkele kilometers verder op de kustweg
ontvangen door de politie. Zij hadden heel wat uit te leggen!. Gelukkig mocht JJ het
mobieltje van een van de hulpverleners gebruiken om Wayne te bellen. Hij verwijderde
zich enkele stappen van het voertuig , "Wayne, haal me hier uit!" JJ legde de situatie in een
paar korte zinnen uit en het had meer geklonken als een bevel dan een vraag, maar Wayne
deed het. "Volgens Wayne was die David Hunter dezelfde die dat rapport had laten
uitlekken!" JJ zei het tegen Joshua een beetje tussen neus en lippen door, wilde niet dat
andere mensen ervan op de hoogte kwamen. Joshua knikte begripvol en samen stapte zij in
de politiewagen die hen naar hun eigen auto bovenop de klif zou brengen. Wonderwel
onbeschadigd stond de wagen nog op dezelfde plek als achtergelaten en er was zo te zien
ook niet mee gerommeld. Opgelucht stapten zij in en begaven zich op weg naar Bishop,
waar Debby in het ziekenhuis lag. "Eens kijken hoever zij is, dan kunnen we wellicht met
z`n allen weer naar huis" z`n stem klonk moe en JJ zag er ook niet al te fris meer uit.
"Maar eerst nog even langs het hotel, spullen halen en misschien ook nog even opfrissen!"
"Die David Hunter en het rapport?" vroeg Joshua toen zij alweer even onderweg en tot rust
gekomen waren. JJ liet hem de afgescheurde punt papier dat hij in de cabin had gevonden
zien en vertelde hem het verhaal van de CIA agent die het rapport over de mock-up van
Area51 had laten uitlekken en daarna van de aardbodem verdwenen leek.., dus niet. David
Hunter is het alias van Jordi Tellerman, de naam waaronder hij bij de CIA beter bekend
was. Omdat hij blijkbaar alle trucjes van de dienst kende, wist hij voor langere tijd aan hun
aandacht te ontsnappen door steeds maar weer van identiteit te wisselen en nooit een vast
adres te hebben. Uiteindelijk bleek hij dan toch onder de naam David Hunter door de CIA
achterhaald te zijn en hadden hem een poosje gevolgd. Wayne had JJ verzekerd dat men
ervan uit ging dat hij dan ook het verloren rapport over de afloop van betreffende zaak in
z`n bezit had. JJ kon niet geweten hebben dat hij het rapport in hun/zijn oude cabin had
verstopt. Maar waarom dat nou met zoveel geweld teruggehaald had moeten worden was
hen een grote vraag. Stonden er misschien zaken in besproken die kwaad konden doen aan
meerdere mensen? en op hoge posities? Gedurende de gehele rit leverde het onderwerp
genoeg gesprekstof op en de tijd vloog, net als de kilometers, voorbij. Terug in Bishop
zette Joshua JJ af bij het hotel, JJ zou de spullen pakken en het hotel betalen. Joshua zou
Debbie van het ziekenhuis afhalen, zij hadden hierover tijdens de reis een afspraak
gemaakt, Debbie stond daar waarschijnlijk al te wachten. JJ zou daarna weer opgehaald
worden en dan gedrieën huiswaarts.
--------------------------------------------------------------------------
Heel in de verte klonken er stemmen, of in ieder geval was er iets dat er op leek, helemaal
thuisbrengen kon hij het niet. Er was ook een licht soort gezoem te horen, leek wel een
ventilator of zo, enfin weer kon hij het niet plaatsen en werd er wat onrustig van. Plotseling
had hij het gevoel aangeraakt te worden, gestreeld eerder, aan zijn rechterarm, maar kon er
niets aan ontdekken, een vreemde gewaarwording. Dan weer klonken de stemmen wat
dichterbij en even later weer verder weg, hij kon er nog steeds geen wijs uit. Het gezoem
bleef op de achtergrond aanwezig als een overijverige bij, bezig in de korf. Waar was hij?
waar was Mantess? Het rook hier anders, al kwam de geur hem opeen of andere manier
bekend voor, het licht was anders, alles voelde anders aan en hij had geen idee. Was hij
nog in stase?, hij dacht van niet, want alles was anders! De golfbeweging van het geluid,
harder, zachter, veraf en dichterbij, een taal die hij niet begreep, flarden van wat een
gesprek leek tussen mensen. Tussen mensen! was hij terug? op aarde?. Hij probeerde zich
op het gesprek te concentreren en kroop dieper in zijn gehoor, maar dat hielp hem niet, het
verschil bleef. Verder weg, dichterbij, harder, zachter maar onverstaanbaar in een taal die
hij wel kende maar niet meer begreep, blijkbaar! Hij zocht in zijn geheugen en vond
slechts resten van taal, zijn taal. Onherkenbaar gerangschikt in moten en stukken die ver
uiteen lagen, buiten herkenbaarheid. Voor hem. Hij zocht wanhopig in zichzelf naar de
sleutel tot de oplossing van dit probleem, maar ook de sleutels waren onherkenbaar
beschadigd. Fragmenten van en stukken uit teksten en talen, conversaties van lang geleden,
flarden van een verleden. Zijn verleden. Hoe meer hij zocht, hoe meer hij verdwaalde,
althans, zo kwam hem het over en voor het eerst sinds lange tijd maakte een lichte paniek
zich van hem meester. Hij wilde hier niet aan toe geven, maar langzaam verstevigde het
zijn grip op hem en hij verloor zijn helder denken. Woorden kon hij niet meer vormen, de
gedachten wel, maar spraak volgde de gedachte niet. Althans, niet in zijn brein. Luider
werden de stemmen!, ging het hem aan? wilde deze entiteit contact met hem? Hij had het
gevoel dat zijn handen werden gepakt en zijn voorhoofd gekust? Ver weg, ...heel ver weg.
"Joshua?" riep een stem heel luid in zijn oor en nogmaals, "Joshua!" Wakker worden!" riep
een stem die hij niet kon thuisbrengen. Onrust schoot door zijn lijf dat onmachtig leek te
reageren op het geroep, emoties vulden hem en het voelde even of er een traan over zijn
wang gleed. Hij moest ervan zuchten en zijn longen zogen zich vol met lucht als hapte hij
naar adem, hortend en stotend. Hij begon te proesten alsof hij veel te lang onder water was
geweest en hapte tussendoor naar lucht. Er was bij hem geen herinnering aan water of iets
waardoor hij zijn adem lang had moeten inhouden, niets van dat al! Iemand zat hem in z`n
tenen te knijpen en hij trok het been op, het viel direct weer terug. Het geroezemoes nam
toe en er leek iets gaande, opwinding maakte zich van hem meester en verdreef de paniek!,
dit was goed! hij voelde de positieve energie van de mensen om hem heen en beet zich erin
vast. Hij hoorde zichzelf brabbelen als een klein kind, dat kwam met zijn gedachten niet
overeen maar evengoed, zijn stembanden deden het dus! Hij deed zijn ogen open en zag
als door een waas wat schimmen om hem heen staan en probeerde zijn hand op te steken.
Dit lukte maar nauwelijks en met heel veel moeite kon hij zijn handen een klein beetje
optillen, zij leken wel van beton. Zwaar en onwillig, zoals zijn hele lijf eigenlijk
aanvoelde. Vermoeid, nee, uitgeput leek hij wel en sloot zijn ogen weer. Om hem heen nam
de onrust toe en werden geluiden steeds harder en flarden taal begonnen tot hem door te
dringen. Taal die hij weer begon te begrijpen als was het zijn eigen taal. Het was zijn eigen
taal! en alsof de puzzelstukjes op hun plaats vielen kwam er klaarheid in zijn hoofd.
"Joshua!"Joshua!" ze bleven roepen en hij was werkelijk te moe om te reageren, wilde
eigenlijk niets liever dan slapen. Debbie reageerde geschokt op zijn reactie en de
dienstdoende arts probeerde haar uit te leggen wat er gebeurd was. "De scan heeft geen
beschadiging laten zien en verder kunnen we niets anders doen dan afwachten en hopen
dat het goed komt" kwam Will tussen beiden en nam Deb mee aan haar arm naar de gang,
"Wat hij nu nodig heeft is rust en geen hysterie!" Debbie keek hem aan "Hysterie?" God
nee.. dat moet je zo niet zien Will, ik ben geëmotioneerd!, OK? " en legde haar hoofd op
zijn schouder "Steun me, alsjeblieft? "Nu hebben we hem dan teruggevonden en blijkt hij
te brabbelen als een baby! Heeft hij een hersenbloeding gehad? Het leek wel of hij
verdronken was! Zag je hem niet naar lucht happen, dan? en waar blijft die bloeduitslag?
weten we misschien meer!". "Herpak jezelf!" Will legde zijn arm om haar schouder,
begeleide haar naar de wachtruimte en schonk haar een kop koffie in. "Hier, ga zitten en
drink op " Kom tot rust, dan gaan we zo weer terug." Zij deed wat haar gevraagd werd,
ging zitten en dronk haar koffie. "Nog veel meer van dit spul en ik ga stuiteren" ze keek
Will aan en een glimlach kwam op zijn gezicht. "Dat is al beter, zo ken ik je weer. Zorg
nou maar dat je er klaar voor bent wanneer Josh helemaal bij komt, dit wat we tot nu toe
zagen was een goed begin. Drink je koffie en kom zo weer, ik ga erheen." Will stond op en
liep terug naar de kamer waar Joshua was opgenomen na zijn wonderbaarlijke terugkeer in
de woestijn. Niemand had er ook maar iets van begrepen dat je dagenlang zoek kunt zijn in
j g j g g j
de woestijn, gevonden wordt en vervolgens "niets" mankeert? Het was een raadsel, zoveel
wisten ze wel! Intussen werd er bij Joshua op het EEG een zeer verhoogde activiteit
gemeten waaruit Will de conclusie trok dat Joshua "wel thuis moest zijn". "Laat hem
voorlopig maar aan de monitor" gaf hij de verpleegkundige de opdracht, "Schakel maar
door naar de PC en sla het op" De verpleegkundige voerde de opdracht uit, "Onder welke
naam , dokter?" vroeg zij, maar voordat Will haar antwoord kon geven ging het systeem op
zwart. Joshua voelde de paniekreactie en kon slechts zielloos toehoren, in tegenstelling tot
de paniekreactie om zich heen voelde hij zich almaar rustiger worden en viel in slaap.
"Systeem her starten!" Will greep zelf in en na enkele pogingen kwam het systeem weer
online. Vreemd genoeg was er geen hiaat in de data opgeslagen op de schijf van de PC,
terwijl toch iedereen had gezien dat het systeem op zwart ging. "Zou het alleen de monitor
geweest kunnen zijn? " de verpleegkundige keek Will met grote ogen aan. "Ik ben arts,
geen IT er, beet Will van zich af, "Sorry, zo bedoel ik het niet, maar ik ben ook maar een
mens en hier heb ook ik geen verklaring voor..., wil je Debbie gaan halen?" Hij probeerde
het zo kalm mogelijk te zeggen en wilde toch ook niet het personeel op de tenen trappen.
"Hoe heet je?" "Ik ben Dorothy, excuses aangenomen, we staan allemaal onder hoge
spanning, ik begrijp het dokter," draaide zich om en liep de gang op om Debbie te halen.
FLASHBACK: THE ROSSWEL INCIDENT
06.45 AM en de zon steekt z`n neus juist over de bergkam als JJ zijn jeep de poort van
Area 51 binnen rijd en z`n pas laat zien aan de bewaker. “Goeden morgen Sir!” en wijst JJ
binnen. JJ schenkt de man nauwelijks aandacht en met een kort knikje verdwijnt hij
richting een van de gebouwen. Zijn hoofd is wat wollig na een avond doorgebracht met
Dinah, om de komende operatie door te spreken. Geheel tegen zijn bedoeling in heeft hij
de nacht bij haar doorgebracht en in een roes de liefde bedreven. Vrouwen en wijn! Een
gevaarlijke combinatie bedacht hij zich in een flits.... Nou ja... hij had het erger kunnen
treffen! Dat zij direct na het vrijen naar de badkamer was gegaan en er vervolgens lange
tijd doorbracht, was hem niet als vreemd overgekomen...vrouwen......In een wolk van
stof parkeert hij de jeep en terwijl hij op de grond spuugt mompelt “Verdomde rot zand!”
Vanuit het licht stapt hij het donkere gebouw binnen en moeten zijn ogen even wennen,
maar al snel ziet hij de anderen in de kantine staan en voegt zich bij hen. “Goeden morgen
allemaal!, vandaag is de grote dag, ik hoop dat jullie er klaar voor zijn”. Wayne Brandisi
had de leiding en liet daarover ook geen enkele twijfel. “We hebben maar èèn kans,
verpruts het dus niet! Aan de slag!” In het schimmige gebouw ging een ieder zijn eigen
weg en wist precies wat er te doen stond. JJ vervolgde zijn weg naar de O.K. Het viel hem
op dat er meer mensen waren dan hij had gedacht, Wayne had blijkbaar anders beslist,
zoals ALLES door Wayne werd beslist. Dinah Oppenheimer-Levy was ook van de partij en
stapte op JJ af. “Goedenmorgen JJ”, ben je er klaar voor ?, anders ik wel!”. Ze keek hem
strak aan en haar blik liet geen twijfel dat zij niet alleen gisteravond, maar ook nu de
leiding had! JJ knikte slechts en vervolgde zijn weg naar de wastafels voor een scrub-
down. Dit was presteren op het allerhoogste niveau en daar hield hij wel van. Samen met
Dinah zou hij verantwoordelijk zijn voor de extractie van weefsel-preparaten voor
onderzoek en indien mogelijk voortplantingscellen van de overlevende van het gecrashte
ruimtevaartuig. Samen stapten zij de O.K. binnen en een van de assistenten sloeg het laken
terug waaronder het lichaam van de overleden Alien lag. Vaardig gingen zij aan de slag en
al snel hadden zij vele weefsel monsters verzameld die, op ijs gezet, naar het laboratorium
werden overgebracht. Intussen werd in de andere O.K. alles in gereedheid gebracht om de
nog levende Alien te onderzoeken. Dit onderzoek zou met name gericht zijn op de
geslachtscellen en de mogelijkheid tot samensmelting met de menselijke soort. Het idee
was afkomstig van Dinah Oppenheimer-Levy, die op dit gebied haar sporen reeds
verdiende in het nog in de kinderschoenen staande TOP-SECRET DNA onderzoek en haar
onderzoek van moleculaire eiwit-ketens. Als onderzoekster in dienst van de regering had
zij altijd de beschikking over de meest geavanceerde apparatuur en kreeg zij vanwege de
importantie van haar onderzoeken èn de wijd verbreide steun van mede onderzoekers,
toegang op alle niveaus van onderzoek en geldelijke steun in de U.S.. “Gaan jullie maar
vast naar O.K.2, ik kom er direct aan, moet even een belletje doen” Dinah stuurde de ploeg
gewoon weg en deed alsof zij naar de telefoon liep. Echter, zodra iedereen weg was liep zij
terug naar de tafel en verzamelde nog een aantal monsters, welke zij op ijs gelegd door de
koerier naar haar eigen lab liet brengen. Vervolgens liep zij naar O.K.2 om samen met JJ
en de rest van het team de volgende operatie uit te voeren. “Alien sperma, eens kijken waar
dat te vinden is”, met een ongemakkelijk gevoel hoorde JJ Dinah aan, er was geen tijd om
daarover in discussie te gaan. Gezamenlijk bogen zij zich over de patiënt en begonnen het
onderzoek. Het viel JJ op dat Dinah al behoorlijk de weg wist in het Alien-body en ze
hadden dan ook al snel resultaat. Wellicht mede door het feit dat er niet eens zo`n groot
anatomisch verschil bestond tussen het Alien en het menselijk lichaam. Dinah werd tijdens
de sluitingsprocedure weggeroepen, Wayne wilde haar dringend spreken, nu!. JJ en het
team voltooiden de sluitingsprocedure en de Alien werd naar de recovery gebracht en
onder voortdurende monitoring van een team begeleiders in de gaten gehouden. JJ was zijn
handen en armen aan het scrubben toen Dinah terugkeerde. “Wil je zodra je klaar bent naar
mijn kantoor komen, JJ?” en voor hij kon antwoorden was zij alweer weg. “OK”, bromde
hij nog wat na en begon met afdrogen. Naar wat hem pas veel later duidelijk werd waarom,
kon hij zich verder van enig onderhoud met Dinah niets meer herinneren. Hem was verteld
dat hij onwel was geworden en naar een ziekenhuis gebracht om later te horen te krijgen
dat hij waarschijnlijk een black-out had gehad. Men weet dat toen aan oververmoeidheid
en daarmee was de kous af. Dinah was hem komen opzoeken in het ziekenhuis en
alleraardigst tegen hem geweest. Nu ja, ondanks het feit dat hij haar een ietwat vreemde
dame vond, was hij tegelijk van haar gecharmeerd, haar aandacht was hem welkom want
lelijk was zij allerminst, maar toch... ( de ontbrekende schakel is de derde alien die door
een speciaal daarvoor samengesteld team apart gehouden en verzorgd, middels KI
zwanger gemaakt. Tot de volbrenging van de zwangerschap gekoesterd en in leven
gehouden. Het vrouwtje overlijdt bij de geboorte van het “kind” dat, met moeite in leven
gehouden, later zal volgroeien tot wie wij nu kennen als Joshua. JJ als vader, want sperma
van hem, verkregen door Dinah de avond voor de operatie van de andere alien. Dinah had,
met medeweten van Wayne, het sperma verkregen bij de andere alien verwisseld met dat
van JJ, zonder dat de rest van het team ervan op de hoogte was. Het was in eerste instantie
de bedoeling een alien nakomeling te verwekken, maar Dinah had zo haar eigen idee en
vond dit de manier om te zien of mens en alien met elkaar konden worden gekruist.) “Die
Penthotal werkte uitstekend “ Dinah keek Wayne aan, “goed product, snel goedkeuring
aanvragen bij de FDA en op de markt brengen. Het geheugenverlies is wel blijvend, maar
daar zal JJ verder geen last van ondervinden”. Wayne knikte, “Zullen ze bij de FDA niet
blij mee zijn, kunnen we dat wat minderen?’ Dinah keek bedenkelijk,” Dan is er meer
onderzoek noodzakelijk, maar ik denk wel dat het kan”. “Doen” zei Wayne, “en zo snel
mogelijk!”, trouwens hoe denk je uiteindelijk JJ duidelijk te maken dat zijn sperma is
gebruikt om een alien kind te verwekken?” Ga jij dat opvoeden? Of begeleiden? Als je
daaruit bent, laat je mij dat dan weten? Morgenochtend graag!” Hoewel Wayne de gehele
operatie opgezet, geleid en uitgevoerd had, was hij duidelijk met de uitkomst van het
geheel niet helemaal tevreden. Dinah zag de spanning in z`n gezicht en suste de zaak. “Toe
nou Wayne, zoveel vragen tegelijk terwijl je zelf ook wel weet dat de toekomst de uitkomst
van een aantal van die vragen kan geven! Geef me meer tijd, ik kan niet toveren!”..”
Bovendien moeten we afwachten wat het wordt! Laat JJ nou maar aan mij over!” Hij
knikte instemmend en gromde iets wat op een groet leek, draaide zich om en verdween zijn
kantoor in. Op zulke momenten leek het er veel op dat de hele zaak beter doordacht had
moeten worden alvorens er mee te beginnen!. Ze haalde diep adem en verliet het gebouw
om zich zo snel mogelijk naar haar eigen lab te haasten. Ze had zo haar eigen plannen tot
g j g g
KI, maar dan in haar eigen lab met haar eigen regels en zonder dat ze overal Wayne over
haar schouders had mee te kijken! Want hoe vaak deed zich nu de kans voor om met
buitenaards materiaal te werken? Wellicht nooit meer en dat had haar doen besluiten om
haar eigen onderzoek te starten. Met vastberaden blik ging ze aan het werk en verheugde
zich nu al op een positieve uitkomst. Haar privé laboratorium was geheel gefinancierd door
haar activiteiten voor de staat, maar wat zij niet wist was dat de aannemer die het gebouw
had geplaatst, in opdracht van de regering werkte en “ diverse moderne snufjes” op het
gebied van afluister en video apparatuur had geïnstalleerd. Werkelijk elke stap die zij zette
werd gevolgd. Met naar haar beste weten had zij zichzelf met alien sperma geïnsemineerd
en volgens haar temperatuurcurve had zij op dat moment de grootste kans van slagen. Ze
had maar één kans, het moest dus raak zijn! Zij, als levend onderdeel van een experiment
met buitenaards leven, dat zou haar pas beroemd maken. Wacht maar, dacht zij, tot dit
nieuwe leven er is! Ik zal over de gehele wereld gevraagd worden voor lezingen en met
mijn kind samen overal te boek staan als het 8e wereldwonder!! Eindelijk erkenning en
rijkdom, onmetelijke rijkdom!!.. Hoezeer ze naast de werkelijkheid stond zou later
blijken, wanneer het kind is geboren. Iedereen was met stomheid geslagen toen bleek dat
het JJ`s kind was en niet van de alien. Het verwisselde sperma verwisseld! Haar opzet was
jammerlijk mislukt door een fout van één van de teamleden die per ongeluk de twee
sperma monsters had verwisseld! Géén alien met mens en géén mens met alien kruising!
Ze beëindigde de relatie met JJ, juist omdat zij die was aangegaan omdat het “zijn” kind
geweest zou zijn. De leugen kwam uit doordat de beelden van de KI in haar lab gefilmd en
de gebruikte herkenbare sperma- containers door Jordi Tellerman alias David Hunter
herkent waren en hij bracht dit toen in de openbaarheid. De bekendmaking van dit rapport
bracht de gehele divisie in verlegenheid en het had niets gescheeld of de afdeling zou zijn
opgeheven. Naar aanleiding van dit gebeuren pleegde Dinah zelfmoord door zich voor een
goederentrein te gooien en liet velen in onwetendheid en verdriet achter. Op de vele vragen
die er rezen zou nooit een antwoord komen, zij nam haar beweegredenen mee in haar graf.
JJ bleef achter met Joshua, die hij zo goed en zo kwaad als het ging opvoedde. Het kostte
hem jaren de slag te boven te komen en had nooit meer echt behoefte aan een relatie met
een vrouw, welke “soort” hij sindsdien als leugenachtig en onbetrouwbaar achtte.
JJ inmiddels onrustig geworden en hoewel nog niet bewust van zijn eigen situatie schoten
de gedachten door zijn hoofd. Tot op het moment van de ontvoering van Joshua had JJ er
vrede mee gehad, maar nu leken de zaken er ineens weer geheel anders voor te staan.
Feitelijk had hij altijd al een vermoeden dat er bij Joshua iets was wat andere kinderen niet
hadden, vanaf geboorte een grotere perceptie en breder bewustzijn. Vaak wist Joshua het
antwoord al vóór de vraag werd gesteld! JJ had geworsteld met de vraag of hij wellicht
misschien niet toch een beetje alien was? Hij zou er vast en zeker snel achter komen! Het
voelde alsof er een tank over hem heen was gereden, alles leek hem zeer te doen, pijn in de
borststreek maakte hem ongerust. Had hij een hartaanval gehad? Nauwelijks bij bewustzijn
nam hij wat geluiden waar en viel weer weg. Vaag wat geluiden uit de verte waarnemend
kwam hij weer wat bij en wilde om wat water vragen toen een paar handen hem bij zijn
hoofd beetpakte en hij de warme adem van iemand in zijn gezicht voelde. Een stem
fluisterde zachtjes "Sorry darling, het spel is uit" en kuste hem zachtjes op de mond.Hij
had het gevoel deze stem te kennen maar het deed er niet meer toe. Langzaam voelde JJ
zich wegzakken, het onbekende tegemoet. In de controle ruimte gingen alle toeters en
bellen af en gaven aan dat de patient in kamer..was overleden. De toegestormde
hulpverleners en Will, Debby en Dorothy konden nog slechts toezien hoe JJ met een naald
in zijn nek, vreemd verkrampt in zijn bed lag. Zonder enig moment na te denken begon
Will JJ te reanimeren maar moest het al snel opgeven, het hart had het begeven en wat er
was ingespoten bij JJ moest welhaast direkt dodelijk zijjn geweest. Met stomheid geslagen
versteken er enige minuten en Wayne kwam binnengestormt, wierp een blik op JJ en wist
dat hij te laat was. Wayne greep zijn intercom en beval de hele faciliteit af te sluiten en uit
te zien naar een mogelijke verdachte. Na enig navragen was Dorothy in eerste instantie
zijn verdachte, zij was immers alleen onderweg gegaan om Debby te halen? Al snel werd
duidelijk dat dat geen optie was daar zij direkt met Debby en Will bij de kamer van JJ
aangekomen was. Daarbij moest hijzelf concluderen dat er dan geen tijd geweest zou zijn
om ook nog een injectie toe te dienen. Nee, het was iemand anders geweest en die zou
gevonden moeten worden en wel asap! Wayne spoedde zich naar de security afdeling om
de zaak te bespreken en om de beelden van de beveiligings camera`s te bekijken. Naar
later zou blijken bevatte deze geen beelden gedurende de tijd van het misdrijf, ruwweg
dezelfde als die van het uitvallen van de computer. Dit was dus een geplande aanslag en
Wayne was terug bij af, immers wie had er baat bij JJ`s dood? Hij moest de beelden
wellicht nog maar eens wat beter bestuderen en zette zich met twee van de security mensen
achter de beeldschermen, terwijl Debby en Dorothy zich met de verdere ontwikkelingen
van Joshua bezig hielden. Joshua leek wel weer dieper in een soort van coma weg te
zakken en ook daar begonnen de instrumenten het af te laten weten of vreemde waarden
aan te geven.
Maak jouw eigen website met JouwWeb